1Detta är konung Lemuels ord, vad hans moder sade, när hon förmanade honom:
1¶ Ko nga kupu a Kingi Remuera; ko te poropititanga i whakaakona ai ia e tona whaea.
2Hör, min son, ja, hör, du mitt livs son, hör, du mina löftens son.
2He aha, e taku tama? He aha, e te tama a toku kopu? A he aha, e te tama a aku kupu taurangi?
3Giv icke din kraft åt kvinnor, vänd icke dina vägar till dem som äro konungars fördärv.
3Kaua e hoatu tou kaha ki nga wahine, ou ara hoki ki te mea whakangaro o nga kingi.
4Ej konungar tillkommer det, Lemoel, ej konungar tillkommer det att dricka vin ej furstar att fråga efter starka drycker.
4Ehara ma nga kingi, e Remuera, ehara ma nga kingi te inu waina; ehara hoki ma nga rangatira te mea, Kei hea he wai kaha?
5De kunde eljest under sitt drickande förgäta lagen och förvända rätten för alla eländets barn.
5Kei inu ratou, a ka wareware ki te ture, a ka whakapeau ke i te whakawa o te tangata e tukinotia ana.
6Nej, åt den olycklige give man starka drycker och vin åt dem som hava en bedrövad själ.
6Hoatu he wai kaha ma te tangata e tata ana te marere, he waina hoki ki nga wairua pouri:
7Må dessa dricka och förgäta sitt armod och höra upp att tänka på sin vedermöda.
7Tukua ia kia inu, kia wareware ai ki tona rawakore, a kore ake he mahara ki ona mate.
8Upplåt din mun till förmån för den stumme och till att skaffa alla hjälplösa rätt.
8Kia puaki tou mangai mo te wahangu, i te whakawakanga o te hunga katoa kua waiho mo te mate.
9Ja, upplåt din mun och döm med rättvisa, och skaffa den betryckte och fattige rätt. ----
9Kia puaki tou mangai, whakaritea te whakawa i runga i te tika, tohea te tohe a te ware, a te rawakore.
10En idog hustru, var finner man en sådan? Långt högre än pärlor står hon i pris.
10¶ Ko wai e kite i te wahine e u ana tona pai? Ko tona utu hoki kei runga noa atu i to nga rupi.
11På henne förlitar sig hennes mans hjärta, och bärgning kommer icke att fattas honom.
11Ka whakapono te ngakau o tana tane ki a ia, a kahore ona hapanga i te taonga.
12Hon gör honom vad ljuvt är och icke vad lett är, i alla sina levnadsdagar.
12He pai tana e mea ai ki a ia, kahore hoki he kino, i nga ra katoa e ora ai ia.
13Omsorg har hon om ull och lin och låter sina händer arbeta med lust.
13E kimi ana ia i te huruhuru hipi, i te muka, a ka ngakau nui te mahi a ona ringa.
14Hon är såsom en köpmans skepp, sitt förråd hämtar hon fjärran ifrån.
14Ko tona rite kei nga kaipuke o nga kaihokohoko; e mauria mai ana e ia tana kai i tawhiti.
15Medan det ännu är natt, står hon upp och sätter fram mat åt sitt husfolk, åt tjänarinnorna deras bestämda del.
15E maranga ana hoki ia i te mea e po tonu ana, a hoatu ana e ia he kai ma tona whare, he mahi hoki e rite ana ma ana kotiro.
16Hon har planer på en åker, och hon skaffar sig den; av sina händers förvärv planterar hon en vingård.
16E whakaaroaro ana ia ki tetahi mara, a ka hokona e ia: whakatokia ana e ia he mara waina, he hua na ona ringa.
17Hon omgjordar sina länder med kraft och lägger driftighet i sina armar.
17E whitiki ana ia i tona hope ki te kaha, e mea ana i ona takakau kia pakari.
18Så förmärker hon att hennes hushållning går väl; hennes lampa släckes icke ut om natten.
18Ka kite ia he pai tana i hokohoko ai: e kore tana rama e mate i te po.
19Till spinnrocken griper hon med sina händer, och hennes fingrar fatta om sländan.
19Ka totoro atu ona ringa ki te mea takai miro, ka pupuri ona ringa ki te pou muka.
20För den betryckte öppnar hon sin hand och räcker ut sina armar mot den fattige.
20Ka wherahia tona ringa ki te ware; ae ra, ka totoro atu ona ringa ki te rawakore.
21Av snötiden fruktar hon intet för sitt hus, ty hela hennes hus har kläder av scharlakan.
21E kore ia e wehi i te hukarere mo tona whare; no te mea kua kakahuria tona whare katoa ki te ngangana.
22Sköna täcken gör hon åt sig, hon har kläder av finaste linne och purpur.
22Oti ake i a ia te whatuwhatu he whariki mona; he rinena pai, he papura ona kakahu.
23Hennes man är känd i stadens portar, där han sitter bland landets äldste.
23E mohiotia ana tana tane i nga kuwaha, ina noho tahi ia ki nga kaumatua o te whenua.
24Fina linneskjortor gör hon och säljer dem, och bälten avyttrar hon till krämaren.
24E hanga ana e ia he rinena pai, a hokona atu ana; e hoatu ana e ia he whitiki ki nga kaihoko.
25Kraft och heder är hennes klädnad, och hon ler mot den dag som kommer.
25He kaha, he honore ona kakahu; a e kata ana ia ki nga ra o muri atu.
26Sin mun upplåter hon med vishet, och har vänlig förmaning på sin tunga.
26He nui ona whakaaro ina puaki tona mangai; kei tona arero te ture o te atawhai.
27Hon vakar över ordningen i sitt hus och äter ej i lättja sitt bröd.
27Ka ata tirohia e ia nga ara o tona whare, e kore ano ia e kai i te taro o te mangere.
28Hennes söner stå upp och prisa henne säll, hennes man likaså och förkunnar hennes lov:
28Ka whakatika ana tamariki, a he kupu manaaki ta ratou mona; Tana tane hoki, ka whakamoemiti ano ia ki a ia, ka mea:
29»Många idoga kvinnor hava funnits, men du, du övergår dem allasammans.»
29He tokomaha nga tamahine i u te pai o ta ratou mahi, otiia hira ake tau i a ratou katoa.
30Skönhet är förgänglig och fägring en vindfläkt; men prisas må en hustru som fruktar HERREN.
30He mea teka noa te manako, he mea horihori te ataahua: tena ko te wahine e wehi ana i a Ihowa, ko ia e whakamoemititia.
31Må hon få njuta sina gärningars frukt; hennes verk skola prisa henne i portarna.
31Hoatu ki a ia o nga hua o ona ringa; a ma ana mahi ia e whakamoemiti i nga kuwaha.