1En vallfartssång. Jag ropar till HERREN i min nöd, och han svarar mig.
1 Zijiyaŋ dooni no. Ay kankamo ra ay hẽ Rabbi gaa, a tu ay se mo.
2HERRE, rädda min själ från lögnaktiga läppar, från en falsk tunga.
2 Ya Rabbi, m'ay fundo faaba meyey kaŋ ga tangari te yaŋ gaa, Da deene kaŋ ga halli mo gaa.
3Varmed bliver du lönad, både nu och allt framgent, du falska tunga?
3 Ya nin, deene kaŋ ga halli, ifo no i ga ni no, Ifo mo no i ga tonton ni se?
4Jo, med en våldsverkares skarpa pilar och med glödande ginstkol.
4 To, wongaari hangawey kaŋ gonda deene, Ngey da zam tuuri danj'izeyaŋ no.
5Ve mig, att jag måste dväljas i Meseks land och bo ibland Kedars hyddor!
5 Kaari ay, za kaŋ ay goono ga yawtaray te Mesek ra, Za kaŋ ay goono ga goro Kedar bukka ra.
6Länge nog har min själ måst bo ibland dem som hata friden.
6 Ay fundo gay gumo a goono ga goro borey kaŋ yaŋ konna laakal kanay banda.
7Jag själv håller frid, men säger jag blott ett ord, äro de redo till strid.
7 Ay wo, laakal kanay no ay ga ba, Amma d'ay salaŋ, wongu no i ga ba.