¹Pagkatapos nito'y ibinuka ni Job ang kaniyang bibig at sinumpa ang kaniyang kaarawan.

¹約伯咒詛自己的生日後來，約伯開口咒詛自己的生日。

²At si Job ay sumagot, at nagsabi,

²約伯說：

³Maparam nawa ang kaarawan ng kapanganakan sa akin, at ang gabi na nagsabi, may lalaking ipinaglihi.

³“願我生的那日泯滅，人說懷男胎的那夜滅沒。

⁴Magdilim nawa ang kaarawang yaon; huwag nawang pansinin ng Dios mula sa itaas, ni silangan man ng liwanag.

⁴願那日變成黑暗，願　神不從上面眷顧，願光明不照耀在其上。

⁵Ang dilim at ang salimuot na kadiliman ang siyang mangagari niyaon; pag-ulapan nawa yaon; Pangilabutin nawa yaon ng lahat na nagpapadilim sa araw.

⁵願黑暗與死蔭索討那日，願密雲停留在上面，願白天的昏黑驚嚇它。

⁶Suma gabing yaon nawa ang pagsasalimuot ng kadiliman: huwag nawang kagalakan sa mga araw ng sangtaon; huwag nawang mapasok sa bilang ng mga buwan.

⁶願那夜被幽暗奪去，不讓它連在平日之中，列入月數之內。

⁷Narito, mapagisa ang gabing yaon; huwag nawang datnan yaon ng masayang tinig.

⁷願那夜沒有生育，也沒有歡樂的聲音。

⁸Sumpain nawa yaong nanganunumpa sa araw, ng nangamimihasang gumalaw sa buwaya.

⁸那些咒詛日子、善於惹動海怪的，願他們咒詛那夜。

⁹Mangagdilim nawa ang mga bituin ng pagtatakip-silim niyaon: maghintay nawa ng liwanag, nguni't huwag magkaroon: ni huwag mamalas ang mga bukang liwayway ng umaga:

⁹願那夜黎明的星星變成黑暗，願那夜等候發光卻不亮，見不到清晨的曙光。

¹⁰Sapagka't hindi tinakpan ang mga pinto ng bahay-bata ng aking ina, o ikinubli man ang kabagabagan sa aking mga mata.

¹⁰因為那夜沒有把我母胎的門關閉，也沒有把苦難隱藏，使我看不見。

¹¹Bakit hindi pa ako namatay mula sa bahay-bata? Bakit di pa napatid ang aking hininga nang ipanganak ako ng aking ina?

¹¹切願夭折我為甚麼不一離母胎就死去？我為甚麼不一出母腹就斷氣？

¹²Bakit tinanggap ako ng mga tuhod? O bakit ng mga suso, na aking sususuhin?

¹²為甚麼有膝承接我？為甚麼有乳哺養我？

¹³Sapagka't ngayon ay nahihiga sana ako at natatahimik; ako sana'y nakakatulog; na napapahinga ako:

¹³不然，我早已躺下安息，

¹⁴Na kasama ng mga hari at ng mga kasangguni sa lupa, na nagsisigawa ng mga dakong ilang sa ganang kanila;

¹⁴與世上那些為自己建造陵墓的君王和謀士同睡，

¹⁵O ng mga pangulo na nangagkaroon ng ginto, na pumuno sa kanilang bahay ng pilak:

¹⁵或與那些擁有黃金，房屋裝滿銀子的王侯同眠。

¹⁶O gaya sana ng nalagas na nakatago, na hindi nabuhay; gaya sana ng sanggol na kailan man ay hindi nakakita ng liwanag.

¹⁶我為甚麼不像暗中流產的胎，未見天日的嬰孩，歸於無有呢？

¹⁷Doo'y naglilikat ang masama sa pagbagabag; at doo'y nagpapahinga ang pagod.

¹⁷在那裡，惡人止息攪擾，筋疲力盡的得安息；

¹⁸Doo'y ang mga bihag ay nangagpapahingang magkakasama; hindi nila naririnig ang tinig ng nagpapaatag.

¹⁸被囚的同享安寧；聽不見督工的聲音；

¹⁹Ang mababa at ang mataas ay nangaroon; at ang alipin ay laya sa kaniyang panginoon.

¹⁹老少尊卑都在那裡，奴僕脫離主人的轄制。

²⁰Bakit binibigyan ng liwanag ang nasa karalitaan, at ng buhay ang kaluluwang nasa kahirapan;

²⁰厭惡生存為甚麼有光明賜給勞碌的人，有生命賜給苦命的人呢？

²¹Na naghihintay ng kamatayan, nguni't hindi dumarating; at hinahangad ng higit kaysa mga kayamanang nakatago;

²¹他們想死卻死不了，找死勝於找寶藏；

²²Na nagagalak ng di kawasa, at nangasasayahan, pagka nasumpungan ang libingan?

²²他們找到墳墓就高興，非常歡喜快樂。

²³Bakit binibigyan ng liwanag ang tao na kinalilingiran ng lakad, at ang kinulong ng Dios?

²³為甚麼有生命賜給前途茫茫，又被　神四面圍困的人呢？

²⁴Sapagka't nagbubuntong hininga ako bago ako kumain, at ang aking mga angal ay bumubugsong parang tubig.

²⁴我以歎息代替食物，我唉哼的聲音如水湧出。

²⁵Sapagka't ang bagay na aking kinatatakutan ay dumarating sa akin, at ang aking pinangingilabutan ay dumarating sa akin.

²⁵我所懼怕的臨到我，我所驚恐的向我而來。

²⁶Hindi ako tiwasay, ni ako man ay tahimik, ni ako man ay napapahinga; kundi kabagabagan ang dumarating.

²⁶我不得安逸，不得安靜，也不得安息，卻有攪擾來到。”