1Oh Dios, bakit mo itinakuwil kami magpakailan man? Bakit ang iyong galit ay umuusok laban sa mga tupa ng iyong pastulan?
1משכיל לאסף למה אלהים זנחת לנצח יעשן אפך בצאן מרעיתך׃
2Alalahanin mo ang iyong kapisanan na iyong binili ng una, na iyong tinubos upang maging lipi ng iyong mana; at ang bundok ng Sion na iyong tinahanan.
2זכר עדתך קנית קדם גאלת שבט נחלתך הר ציון זה שכנת בו׃
3Itaas mo ang iyong mga paa sa mga walang hanggang guho, ang lahat na kasamaang ginawa ng kaaway sa santuario.
3הרימה פעמיך למשאות נצח כל הרע אויב בקדש׃
4Ang mga kaaway mo'y nagsisiangal sa gitna ng iyong kapulungan; kanilang itinaas ang kanilang mga watawat na pinakatanda.
4שאגו צרריך בקרב מועדך שמו אותתם אתות׃
5Sila'y tila mga tao na nangagtaas ng mga palakol sa mga kakahuyan.
5יודע כמביא למעלה בסבך עץ קרדמות׃
6At ngayo'y lahat ng gawang inanyuan doon. Kanilang pinagputolputol ng palakol at ng mga pamukpok.
6ועת פתוחיה יחד בכשיל וכילפת יהלמון׃
7Kanilang sinilaban ng apoy ang iyong santuario; kanilang dinumhan ang tahanang dako ng iyong pangalan hanggang sa lupa.
7שלחו באש מקדשך לארץ חללו משכן שמך׃
8Kanilang sinabi sa kanilang puso, ating gibaing paminsan: kanilang sinunog ang lahat na sinagoga ng Dios sa lupain.
8אמרו בלבם נינם יחד שרפו כל מועדי אל בארץ׃
9Hindi namin nakikita ang aming mga tanda: Wala nang propeta pa; at wala mang sinoman sa amin na nakakaalam kung hanggang kailan.
9אותתינו לא ראינו אין עוד נביא ולא אתנו ידע עד מה׃
10Hanggang kailan, Oh Dios, mangduduwahagi ang kaaway? Lalapastanganin ba ng kaaway ang iyong pangalan magpakailan man?
10עד מתי אלהים יחרף צר ינאץ אויב שמך לנצח׃
11Bakit mo iniuurong ang iyong kamay, ang iyong kanan? Ilabas mo sa iyong sinapupunan, at iyong lipulin sila.
11למה תשיב ידך וימינך מקרב חוקך כלה׃
12Gayon ma'y ang Dios ay aking Hari ng una, na nagliligtas sa gitna ng lupa.
12ואלהים מלכי מקדם פעל ישועות בקרב הארץ׃
13Iyong hinawi ang dagat sa iyong kalakasan: iyong pinagbasag ang mga ulo ng mga buwaya sa mga tubig.
13אתה פוררת בעזך ים שברת ראשי תנינים על המים׃
14Iyong pinagputolputol ang mga ulo ng leviatan, ibinigay mo siya na pagkain sa bayan na tumatahan sa ilang.
14אתה רצצת ראשי לויתן תתננו מאכל לעם לציים׃
15Ikaw ay nagbukas ng bukal at ilog: iyong tinutuyo ang mga malaking ilog.
15אתה בקעת מעין ונחל אתה הובשת נהרות איתן׃
16Ang araw ay iyo, ang gabi ay iyo rin: iyong inihanda ang liwanag at ang araw.
16לך יום אף לך לילה אתה הכינות מאור ושמש׃
17Iyong inilagay ang lahat ng mga hangganan ng lupa: iyong ginawa ang taginit at taginaw.
17אתה הצבת כל גבולות ארץ קיץ וחרף אתה יצרתם׃
18Iyong alalahanin ito, na nangduwahagi ang kaaway, Oh Panginoon, at nilapastangan ng mangmang na bayan ang iyong pangalan.
18זכר זאת אויב חרף יהוה ועם נבל נאצו שמך׃
19Oh huwag mong ibigay ang kaluluwa ng inakay ng iyong kalapati sa mabangis na hayop: huwag mong kalimutan ang buhay ng iyong dukha magpakailan man.
19אל תתן לחית נפש תורך חית ענייך אל תשכח לנצח׃
20Magkaroong pitagan ka sa tipan: sapagka't ang mga madilim na dako ng lupa ay puno ng mga tahanan ng karahasan.
20הבט לברית כי מלאו מחשכי ארץ נאות חמס׃
21Oh huwag bumalik na may kahihiyan ang naaapi: pupurihin ng dukha at mapagkailangan ang iyong pangalan.
21אל ישב דך נכלם עני ואביון יהללו שמך׃
22Bumangon ka, Oh Dios, ipaglaban mo ang iyong sariling usap: alalahanin mo kung paanong dinuduwahagi ka ng mangmang buong araw.
22קומה אלהים ריבה ריבך זכר חרפתך מני נבל כל היום׃
23Huwag mong kalimutan ang tinig ng iyong mga kaaway: ang ingay niyaong nagsisibangon laban sa iyo ay patuloy na lumalala.
23אל תשכח קול צרריך שאון קמיך עלה תמיד׃