1Mula sa mga kalaliman ay dumaing ako sa iyo, Oh Panginoon.
1En sang ved festreisene. Av det dype kaller jeg på dig, Herre!
2Panginoon, dinggin mo ang aking tinig: pakinggan ng iyong mga pakinig ang tinig ng aking mga pamanhik.
2Herre, hør min røst, la dine ører akte på mine inderlige bønners røst!
3Kung ikaw, Panginoon, magtatanda ng mga kasamaan, Oh Panginoon, sinong tatayo?
3Dersom du, Herre, vil gjemme på misgjerninger, Herre, hvem kan da bli stående?
4Nguni't may kapatawarang taglay ka, upang ikaw ay katakutan.
4For hos dig er forlatelsen, forat du må fryktes.
5Aking hinihintay ang Panginoon, hinihintay ng aking kaluluwa, at sa kaniyang salita ay umaasa ako.
5Jeg bier efter Herren, min sjel bier, og jeg venter på hans ord.
6Hinihintay ng aking kaluluwa ang Panginoon, ng higit kay sa paghihintay ng bantay sa umaga; Oo, higit kay sa bantay sa umaga.
6Min sjel venter på Herren mere enn vektere på morgenen, vektere på morgenen.
7Oh Israel, umasa ka sa Panginoon; sapagka't sa Panginoon ay may kagandahang-loob.
7Vent på Herren, Israel! For hos Herren er miskunnheten, og megen forløsning er hos ham,
8At kaniyang tutubusin ang Israel sa lahat niyang kasamaan.
8og han skal forløse Israel fra alle dets misgjerninger.