1RABbe övgüler sun, ey gönlüm!Ya RAB Tanrım, ne ulusun!Görkem ve yücelik kuşanmışsın,
1Kiida, mu hing, Issandat! Issand, mu Jumal, sina oled väga suur, austuse ja iluga oled sa ennast riietanud.
2Bir kaftana bürünür gibi ışığa bürünmüşsün.Gökleri bir çadır gibi geren,
2Sa riietad ennast valgusega nagu rüüga, sa tõmbad taevad laiali nagu telgivaiba.
3Evini yukarıdaki sular üzerine kuran,Bulutları kendine savaş arabası yapan,Rüzgarın kanatları üzerinde gezen,
3Sa võlvid oma ülemad toad vete peale, sa teed paksud pilved oma tõllaks, sa sammud tuule tiibadel.
4Rüzgarları kendine haberci,Yıldırımları hizmetkâr eden sensin. eden sensin›› ya da ‹‹Meleklerini rüzgarlar, hizmetkârlarını ateş alevleri yapan sensin››.
4Sa teed oma käskjalgadeks tuuled, oma teenijaiks tuleleegid.
5Yeryüzünü temeller üzerine kurdun,Asla sarsılmasın diye.
5Sa rajasid maa tema alustele, nõnda et see ei kõigu mitte iialgi ega igavesti.
6Engini ona bir giysi gibi giydirdin,Sular dağların üzerinde durdu.
6Ulgumerega kui rõivaga sa katsid tema, mägede peal seisid veed.
7Sen kükreyince sular kaçtı,Göğü gürletince hemen çekildi.
7Sinu sõitluse eest nad põgenevad, sinu äikese hääle eest nad pagevad.
8Dağları aşıp derelere aktı,Onlar için belirlediğin yerlere doğru.
8Mäed tõusevad, orud vajuvad alla sinna paika, mille sina neile oled rajanud.
9Bir sınır koydun önlerine,Geçmesinler, gelip yeryüzünü bir daha kaplamasınlar diye.
9Sa oled seadnud piiri vetele, millest nad üle ei lähe ega tule tagasi katma maad.
10Vadilerde fışkırttığın pınarlar,Dağların arasından akar.
10Sina saadad allikaist ojad jooksma; need voolavad mägede vahel.
11Bütün kır hayvanlarını suvarır,Yaban eşeklerinin susuzluğunu giderirler.
11Nad joodavad kõiki metsloomi; metseeslid kustutavad seal oma janu.
12Kuşlar yanlarında yuva kurar,Dalların arasında ötüşürler.
12Taeva linnud asuvad elama nende äärde, okste vahel nad teevad häält.
13Gökteki evinden dağları sularsın,Yeryüzü işlerinin meyvesine doyar.
13Sa joodad mägesid oma ülemistest tubadest; sinu tööde viljast toidab ennast maa.
14Hayvanlar için ot,İnsanların yararı için bitkiler yetiştirirsin;İnsanlar ekmeğini topraktan çıkarsın diye,
14Sa lased tärgata rohu loomadele ja orased inimeste tarbeks, et tuua leiba välja maa seest
15Yüreklerini sevindiren şarabı,Yüzlerini güldüren zeytinyağını,Güçlerini artıran ekmeği hep sen verirsin.
15ja veini, mis rõõmustab inimese südant; õli, et panna tema pale läikima; ja leiba, et kinnitada inimese südant.
16RABbin ağaçları,Kendi diktiği Lübnan sedirleri suya doyar.
16Issanda puud saavad toidust küllalt, Liibanoni seedrid, mis ta on istutanud,
17Kuşlar orada yuva yapar,Leyleğin evi ise çamlardadır.
17kus linnud pesitsevad; toonekurgedel on majad küpresside otsas.
18Yüksek dağlar dağ keçilerinin uğrağı,Kayalar kaya tavşanlarının sığınağıdır.
18Kõrged mäed on kaljukitsedele, kaljud mäkradele varjupaigaks.
19Mevsimleri göstersin diye ayı,Batacağı zamanı bilen güneşi yarattın.
19Ta on teinud kuu aegade näitajaks, päike teab oma loojakut.
20Karartırsın ortalığı, gece olur,Başlar kıpırdamaya orman hayvanları.
20Kui sa teed pimeduse, siis tuleb öö ja kõik metsloomad roomavad välja.
21Genç aslan av peşinde kükrer,Tanrıdan yiyecek ister.
21Noored lõvid möirgavad saaki ning nõuavad Jumalalt oma toidust.
22Güneş doğuncaİnlerine çekilir, yatarlar.
22Päike tõuseb, nemad koristavad end ja heidavad maha oma asemeile.
23İnsan işine gider,Akşama dek çalışmak için.
23Siis väljub inimene oma tööle ja oma tegemistele õhtuni.
24Ya RAB, ne çok eserin var!Hepsini bilgece yaptın;Yeryüzü yarattıklarınla dolu.
24Kui palju on sinu töid, Issand! Sa oled nad kõik teinud targasti. Maa on täis sinu looduid.
25İşte uçsuz bucaksız denizler,İçinde kaynaşan sayısız canlılar,Büyük küçük yaratıklar.
25Siin on meri, suur ja lai; seal kubiseb lugemata palju loomi, pisikesi ja suuri;
26Orada gemiler dolaşır,İçinde oynaşsın diye yarattığın Livyatan da orada.
26seal ujuvad laevad; seal on Leviatan, kelle sa oled valmistanud endale mängima.
27Hepsi seni bekliyor,Yiyeceklerini zamanında veresin diye.
27Kõik nad ootavad sind, et sa neile annaksid nende toidu omal ajal.
28Sen verince onlar toplar,Sen elini açınca onlar iyiliğe doyar.
28Sa annad neile, ja nad korjavad kokku; sina avad oma käe, ja nende kõhud saavad täis head.
29Yüzünü gizleyince dehşete kapılırlar,Soluklarını kesince ölüp toprak olurlar.
29Sa peidad oma palge, ja nad ehmuvad; sa võtad ära nende hingeõhu, nad heidavad hinge ning pöörduvad tagasi põrmu.
30Ruhunu gönderince var olurlar,Yeryüzüne yeni yaşam verirsin.
30Sa läkitad välja oma vaimu, ja nad luuakse, ja sina uuendad maa näo.
31RABbin görkemi sonsuza dek sürsün!Sevinsin RAB yaptıklarıyla!
31Kestku Issanda au igavesti! Issand rõõmustagu oma tegudest,
32O bakınca yeryüzü titrer,O dokununca dağlar tüter.
32tema, kes vaatab ilmamaad, nõnda et see vabiseb, kes puudutab mägesid, ja need suitsevad.
33Ömrümce RABbe ezgiler söyleyecek,Var oldukça Tanrımı ilahilerle öveceğim.
33Ma tahan laulda Issandale oma eluaja ja mängida oma Jumalale, niikaua kui ma olen elus.
34Düşüncem ona hoş görünsün,Sevincim RAB olsun!
34Olgu mu mõlgutus armas tema meelest; mina rõõmutsen Issandas.
35Tükensin dünyadaki günahlılar,Yok olsun artık kötüler!RAB'be övgüler sun, ey gönlüm!RAB'be övgüler sunun!
35Kadugu patused maa pealt ja õelaid ärgu olgu enam! Kiida, mu hing, Issandat! Halleluuja!