1Babil ırmakları kıyısında oturupSiyonu andıkça ağladık;
1Paabeli jõgede kaldail, seal me istusime ja nutsime, kui mõtlesime Siionile.
2Çevredeki kavaklaraLirlerimizi astık.
2Remmelgate otsa, mis seal olid, me riputasime oma kandled.
3Çünkü orada bizi tutsak edenler bizden ezgiler,Bize zulmedenler bizden şenlik istiyor,‹‹Siyon ezgilerinden birini okuyun bize!›› diyorlardı.
3Sest seal küsisid meilt meie vangiviijad laulu sõnu ja meie piinajad rõõmulaule: 'Laulge meile Siioni laule!'
4Nasıl okuyabiliriz RABbin ezgisiniEl toprağında?
4Kuidas me võime laulda Issanda laulu võõral pinnal?
5Ey Yeruşalim, seni unutursam,Sağ elim kurusun.
5Kui ma sind unustan, Jeruusalemm, siis ununegu mu parem käsi!
6Seni anmaz,Yeruşalimi en büyük sevincimden üstün tutmazsam,Dilim damağıma yapışsın!
6Jäägu mu keel kinni suulae külge, kui ma sinule ei mõtleks, kui ma ei paneks Jeruusalemma oma ülemaks rõõmuks!
7Yeruşalimin düştüğü gün,‹‹Yıkın onu, yıkın temellerine kadar!››Diyen Edomluların tavrını anımsa, ya RAB.
7Tuleta meelde, Issand, Jeruusalemma hukatuse päeva Edomi laste vastu, kes ütlesid: 'Kiskuge maha, kiskuge alusmüürini maha, mis on temas!'
8Ey sen, yıkılası Babil kızı,Bize yaptıklarınıSana ödetecek olana ne mutlu!
8Paabeli tütar, sa laastatav! Õnnis on see, kes sulle tasub sedamööda, kuidas sa meile oled teinud.
9Ne mutlu senin yavrularını tutupKayalarda parçalayacak insana!
9Õnnis on see, kes võtab su väikesed lapsed ja rabab nad vastu kaljut.