¹‹‹Yaşama gücüm tükendi, günlerim kısaldı,Mezar gözlüyor beni.

¹Ajalku sudah dekat, hampir putuslah napasku; hanyalah kuburan yang tinggal bagiku.

²Çevremi alaycılar kuşatmış,Gözümü onların aşağılamasıyla açıp kapıyorum.

²Orang menjadikan aku bahan ejekan; kulihat betapa mereka melontarkan sindiran.

³‹‹Ey Tanrı, kefilim ol kendine karşı,Başka kim var bana güvence verecek?

³Aku ini jujur, ya Allah. Percayalah padaku! Siapa lagi yang dapat menyokong perkataanku?

⁴Çünkü onların aklını anlayışa kapadın,Bu yüzden onları zafere kavuşturmayacaksın.

⁴Kaututup hati mereka sehingga tak mengerti; jangan sampai mereka menundukkan aku kini.

⁵Para için dostlarını satan adamınÇocuklarının gözünün feri söner.

⁵Menurut pepatah, siapa mengadukan teman demi keuntungan, anak-anaknya sendiri akan menerima pembalasan.

⁶‹‹Tanrı beni insanların diline düşürdü,Yüzüme tükürmekteler.

⁶Kini aku disindir dengan pepatah itu; mereka datang untuk meludahi mukaku.

⁷Kederden gözümün feri söndü,Kollarım bacaklarım çırpı gibi.

⁷Mataku kabur karena dukacita; seluruh tubuhku kurus merana.

⁸Dürüst insanlar buna şaşıyor,Suçsuzlar tanrısızlara saldırıyor.

⁸Orang yang saleh, terkejut dan heran; orang yang tak bersalah, menganggap aku tidak bertuhan.

⁹Doğrular kendi yolunu tutuyor,Elleri temiz olanlar gittikçe güçleniyor.

⁹Orang yang baik dan yang tidak bersalah, makin yakin cara hidupnya berkenan kepada Allah.

¹⁰‹‹Ama siz, hepiniz gelin yine deneyin!Aranızda bir bilge bulamayacağım.

¹⁰Tapi seandainya kamu semua datang ke mari, tak seorang bijaksana pun yang akan kudapati.

¹¹Günlerim geçti, tasarılarım,Dileklerim suya düştü.

¹¹Hari-hariku telah lalu, gagallah segala rencanaku; hilang pula semua cita-cita hatiku.

¹²Bu insanlar geceyi gündüze çeviriyorlar,Karanlığa ‹Işık yakındır› diyorlar.

¹²Tetapi sahabat-sahabatku berkata, 'Malam itu siang dan terang hampir tiba.' Namun aku tahu dalam hatiku bahwa tetap gelaplah keadaanku.

¹³Ölüler diyarını evim diye gözlüyorsam,Yatağımı karanlığa seriyorsam,

¹³Hanya dunia mautlah yang kuharapkan, di sanalah aku akan tidur dalam kegelapan.

¹⁴Çukura ‹Babam›,Kurda ‹Annem, kızkardeşim› diyorsam,

¹⁴Kuburku kunamakan "Ayahku", dan cacing-cacing pemakan tubuhku kusebut "Ibu" dan "Saudara perempuanku".

¹⁵Umudum nerede?Kim benim için umut görebilir?

¹⁵Di manakah harapan bagiku; siapa melihat adanya bahagia untukku?

¹⁶Umut benimle ölüler diyarına mı inecek?Toprağa birlikte mi gireceğiz?››

¹⁶Apabila aku turun ke dunia orang mati, aku tidak mempunyai harapan lagi."