¹“Man, who is born of a woman, is of few days, and full of trouble.

¹De mens, van een vrouw geboren, is kort van dagen, en zat van onrust.

²He comes forth like a flower, and is cut down. He also flees like a shadow, and doesn’t continue.

²Hij komt voort als een bloem, en wordt afgesneden; ook vlucht hij als een schaduw, en bestaat niet.

³Do you open your eyes on such a one, and bring me into judgment with you?

³Nog doet Gij Uw ogen over zulk een open; en Gij betrekt mij in het gericht met U.

⁴Who can bring a clean thing out of an unclean? Not one.

⁴Wie zal een reine geven uit den onreine? Niet een.

⁵Seeing his days are determined, the number of his months is with you, and you have appointed his bounds that he can’t pass;

⁵Dewijl zijn dagen bestemd zijn, het getal zijner maanden bij U is, en Gij zijn bepalingen gemaakt hebt, die hij niet overgaan zal;

⁶Look away from him, that he may rest, until he shall accomplish, as a hireling, his day.

⁶Wend U van hem af, dat hij rust hebbe, totdat hij als een dagloner aan zijn dag een welgevallen hebbe.

⁷“For there is hope for a tree, If it is cut down, that it will sprout again, that the tender branch of it will not cease.

⁷Want voor een boom, als hij afgehouwen wordt, is er verwachting, dat hij zich nog zal veranderen, en zijn scheut niet zal ophouden.

⁸Though its root grows old in the earth, and its stock dies in the ground,

⁸Indien zijn wortel in de aarde veroudert, en zijn stam in het stof versterft;

⁹yet through the scent of water it will bud, and put forth boughs like a plant.

⁹Hij zal van den reuk der wateren weder uitspruiten, en zal een tak maken, gelijk een plant.

¹⁰But man dies, and is laid low. Yes, man gives up the spirit, and where is he?

¹⁰Maar een man sterft, als hij verzwakt is, en de mens geeft den geest, waar is hij dan?

¹¹As the waters fail from the sea, and the river wastes and dries up,

¹¹De wateren verlopen uit een meer, en een rivier droogt uit en verdort;

¹²so man lies down and doesn’t rise. Until the heavens are no more, they shall not awake, nor be roused out of their sleep.

¹²Alzo ligt de mens neder, en staat niet op; totdat de hemelen niet meer zijn, zullen zij niet opwaken, noch uit hun slaap opgewekt worden.

¹³“Oh that you would hide me in Sheol Sheol is the place of the dead. , that you would keep me secret, until your wrath is past, that you would appoint me a set time, and remember me!

¹³Och, of Gij mij in het graf verstaakt, mij verborgt, totdat Uw toorn zich afkeerde; dat Gij mij een bepaling steldet, en mijner gedachtig waart!

¹⁴If a man dies, shall he live again? All the days of my warfare would I wait, until my release should come.

¹⁴Als een man gestorven is, zal hij weder leven? Ik zou al de dagen mijns strijds hopen, totdat mijn verandering komen zou.

¹⁵You would call, and I would answer you. You would have a desire to the work of your hands.

¹⁵Dat Gij zoudt roepen, en ik U zou antwoorden, dat Gij tot het werk Uwer handen zoudt begerig zijn.

¹⁶But now you number my steps. Don’t you watch over my sin?

¹⁶Maar nu telt Gij mijn treden; Gij bewaart mij niet om mijner zonden wil.

¹⁷My disobedience is sealed up in a bag. You fasten up my iniquity.

¹⁷Mijn overtreding is in een bundeltje verzegeld, en Gij pakt mijn ongerechtigheid opeen.

¹⁸“But the mountain falling comes to nothing. The rock is removed out of its place;

¹⁸En voorwaar, een berg vallende vergaat, en een rots wordt versteld uit haar plaats;

¹⁹The waters wear the stones. The torrents of it wash away the dust of the earth. So you destroy the hope of man.

¹⁹De wateren vermalen de stenen, het stof der aarde overstelpt het gewas, dat van zelf daaruit voortkomt; alzo verderft Gij de verwachting des mensen.

²⁰You forever prevail against him, and he departs. You change his face, and send him away.

²⁰Gij overweldigt hem in eeuwigheid, en hij gaat heen; veranderende zijn gelaat, zo zendt Gij hem weg.

²¹His sons come to honor, and he doesn’t know it. They are brought low, but he doesn’t perceive it of them.

²¹Zijn kinderen komen tot eer, en hij weet het niet; of zij worden klein, en hij let niet op hen.

²²But his flesh on him has pain, and his soul within him mourns.”

²²Maar zijn vlees, nog aan hem zijnde, heeft smart; en zijn ziel, in hem zijnde, heeft rouw.