¹Job again took up his parable, and said,

¹En Job ging voort zijn spreuk op te heffen, en zeide:

²“Oh that I were as in the months of old, as in the days when God watched over me;

²Och, of ik ware, gelijk in de vorige maanden, gelijk in de dagen, toen God mij bewaarde!

³when his lamp shone on my head, and by his light I walked through darkness,

³Toen Hij Zijn lamp deed schijnen over mijn hoofd, en ik bij Zijn licht de duisternis doorwandelde;

⁴as I was in the ripeness of my days, when the friendship of God was in my tent,

⁴Gelijk als ik was in de dagen mijner jonkheid, toen Gods verborgenheid over mijn tent was;

⁵when the Almighty was yet with me, and my children were around me,

⁵Toen de Almachtige nog met mij was, en mijn jongens rondom mij;

⁶when my steps were washed with butter, and the rock poured out streams of oil for me,

⁶Toen ik mijn gangen wies in boter, en de rots bij mij oliebeken uitgoot;

⁷when I went forth to the city gate, when I prepared my seat in the street.

⁷Toen ik uitging naar de poort door de stad, toen ik mijn stoel op de straat liet bereiden.

⁸The young men saw me and hid themselves. The aged rose up and stood.

⁸De jongens zagen mij, en verstaken zich, en de stokouden rezen op en stonden.

⁹The princes refrained from talking, and laid their hand on their mouth.

⁹De oversten hielden de woorden in, en leiden de hand op hun mond.

¹⁰The voice of the nobles was hushed, and their tongue stuck to the roof of their mouth.

¹⁰De stem der vorsten verstak zich, en hun tong kleefde aan hun gehemelte.

¹¹For when the ear heard me, then it blessed me; and when the eye saw me, it commended me:

¹¹Als een oor mij hoorde, zo hield het mij gelukzalig; als mij een oog zag, zo getuigde het van mij.

¹²Because I delivered the poor who cried, and the fatherless also, who had none to help him,

¹²Want ik bevrijdde den ellendige, die riep, en den wees, die geen helper had.

¹³the blessing of him who was ready to perish came on me, and I caused the widow’s heart to sing for joy.

¹³De zegen desgenen, die verloren ging, kwam op mij; en het hart der weduwe deed ik vrolijk zingen.

¹⁴I put on righteousness, and it clothed me. My justice was as a robe and a diadem.

¹⁴Ik bekleedde mij met gerechtigheid, en zij bekleedde mij; mijn oordeel was als een mantel en vorstelijke hoed.

¹⁵I was eyes to the blind, and feet to the lame.

¹⁵Den blinden was ik tot ogen, en den kreupelen was ik tot voeten.

¹⁶I was a father to the needy. The cause of him who I didn’t know, I searched out.

¹⁶Ik was den nooddruftigen een vader; en het geschil, dat ik niet wist, dat onderzocht ik.

¹⁷I broke the jaws of the unrighteous, and plucked the prey out of his teeth.

¹⁷En ik verbrak de baktanden des verkeerden, en wierp den roof uit zijn tanden.

¹⁸Then I said, ‘I shall die in my own house, I shall number my days as the sand.

¹⁸En ik zeide: Ik zal in mijn nest den geest geven, en ik zal de dagen vermenigvuldigen als het zand.

¹⁹My root is spread out to the waters. The dew lies all night on my branch.

¹⁹Mijn wortel was uitgebreid aan het water, en dauw vernachtte op mijn tak.

²⁰My glory is fresh in me. My bow is renewed in my hand.’

²⁰Mijn heerlijkheid was nieuw bij mij, en mijn boog veranderde zich in mijn hand.

²¹“Men listened to me, waited, and kept silence for my counsel.

²¹Zij hoorden mij aan, en wachtten, en zwegen op mijn raad.

²²After my words they didn’t speak again. My speech fell on them.

²²Na mijn woord spraken zij niet weder, en mijn rede drupte op hen.

²³They waited for me as for the rain. Their mouths drank as with the spring rain.

²³Want zij wachtten naar mij, gelijk naar den regen, en sperden hun mond open, als naar den spaden regen.

²⁴I smiled on them when they had no confidence. They didn’t reject the light of my face.

²⁴Lachte ik hun toe, zij geloofden het niet; en het licht mijns aangezichts deden zij niet nedervallen.

²⁵I chose out their way, and sat as chief. I lived as a king in the army, as one who comforts the mourners.

²⁵Verkoos ik hun weg, zo zat ik bovenaan, en woonde als een koning onder de benden, als een, die treurigen vertroost.