¹If I speak with the languages of men and of angels, but don’t have love, I have become sounding brass, or a clanging cymbal.

¹ اگر به زبانهای مردم و فرشتگان سخن گویم ولی محبّت نداشته باشم، فقط یک طبل میان تُهی و سنج پر سر و صدا هستم.

²If I have the gift of prophecy, and know all mysteries and all knowledge; and if I have all faith, so as to remove mountains, but don’t have love, I am nothing.

² اگر قادر به نبوّت و درک كلّیه اسرار الهی و تمام دانش‌ها باشم و دارای ایمانی باشم كه بتوانم كوهها را از جایشان به جای دیگر منتقل كنم، ولی محبّت نداشته باشم هیچ هستم!

³If I dole out all my goods to feed the poor, and if I give my body to be burned, but don’t have love, it profits me nothing.

³ اگر تمام دارایی خود را به فقرا بدهم و حتّی بدن خود را در راه خدا به سوختن دهم، امّا محبّت نداشته باشم، هیچ سودی عاید من نخواهد شد.

⁴Love is patient and is kind; love doesn’t envy. Love doesn’t brag, is not proud,

⁴ محبّت بردبار و مهربان است. در محبّت حسادت و خودبینی و تكبّر نیست.

⁵doesn’t behave itself inappropriately, doesn’t seek its own way, is not provoked, takes no account of evil;

⁵ محبّت رفتار ناشایسته ندارد، خودخواه نیست، خشمگین نمی‌شود و كینه به دل نمی‌گیرد.

⁶doesn’t rejoice in unrighteousness, but rejoices with the truth;

⁶ محبّت از ناراستی خوشحال نمی‌شود ولی از راستی شادمان می‌گردد.

⁷bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things.

⁷ محبّت در همه حال صبر می‌کند و در هرحال خوش‌باور و امیدوار است و هر باری را تحمّل می‌كند.

⁸Love never fails. But where there are prophecies, they will be done away with. Where there are various languages, they will cease. Where there is knowledge, it will be done away with.

⁸ نبوّت از بین خواهد رفت و سخن گفتن به زبانها خاتمه یافته و بیان معرفت از میان می‌رود، امّا محبّت هرگز از میان نخواهد رفت.

⁹For we know in part, and we prophesy in part;

⁹ عطایایی مانند معرفت و نبوّت، جزئی و ناتمام است.

¹⁰but when that which is complete has come, then that which is partial will be done away with.

¹⁰ امّا با آمدن كمال هر آنچه جزئی و ناتمام است از بین می‌رود.

¹¹When I was a child, I spoke as a child, I felt as a child, I thought as a child. Now that I have become a man, I have put away childish things.

¹¹ موقعی که بچّه بودم حرفهای بچّگانه می‌زدم و بچّگانه تفكّر و استدلال می‌كردم. حال كه بزرگ شده‌ام از روشهای بچّگانه دست کشیده‌ام.

¹²For now we see in a mirror, dimly, but then face to face. Now I know in part, but then I will know fully, even as I was also fully known.

¹² آنچه را اكنون می‌بینیم مثل تصویر تیره و تار آیینه است ولی در آن زمان همه‌چیز را روبه‌رو خواهم دید. آنچه را كه اكنون می‌دانیم جزئی و ناكامل است، ولی در آن زمان معرفت ما كامل خواهد شد یعنی به اندازهٔ كمال معرفت خدا نسبت به من! خلاصه این سه چیز باقی می‌ماند: ایمان و امید و محبّت، ولی بزرگترین اینها محبّت است.

¹³But now faith, hope, and love remain—these three. The greatest of these is love.

¹³ خلاصه این سه چیز باقی می‌ماند: ایمان و امید و محبّت، ولی بزرگترین اینها محبّت است.