¹再陈他的痛苦

¹ روح من شکسته و عمر من به پایان رسیده و پایم به لب گور رسیده است.

²真有嘲笑人的在我这里，我的眼看着他们的悖逆。

² در همه‌جا می‌بینم که چگونه مردم مرا مسخره می‌کنند.

³愿你给我保证，亲自为我作保；除你以外有谁肯与我击掌作保呢？

³ خدایا، تو خودت شاهد من باش، زیرا هیچ‌کس از من حمایت نمی‌کند، همه مرا گناهکار می‌دانند، تو هم آنها را کور کرده‌ای و نمی‌توانند حقیقت را درک کنند. نگذار که آنها بر من پیروز شوند.

⁴你蒙蔽了他们的心，不让他们明白；因此你必不高举他们。

⁴ کسی‌که برای کسب منفعت از دوستان خود بدگویی کند، فرزندانش کور می‌شوند.

⁵为分产业而控告朋友的，他子孙的眼睛也要昏花。

⁵ خدا مرا مایهٔ تمسخر مردم ساخته و آنها به رویم تف می‌کنند.

⁶他使我成为民众的笑柄，人人都吐唾沫在我的脸上。

⁶ چشمانم از غم تار گشته‌اند و از من سایه‌ای بیش باقی نمانده است.

⁷我的眼睛因忧愁而昏花，我的身体瘦骨如柴。

⁷ آنانی که خود را درستکار می‌دانند، تعجّب می‌کنند؛ و آنها همگی مرا به بی‌خدایی متّهم کرده‌اند.

⁸正直人必因此惊讶，要被激发起来，攻击不敬虔的人。

⁸ اشخاص نیک در کارهای خوب پیشرفت می‌نمایند و روز‌به‌روز قویتر می‌گردند.

⁹义人必坚守自己的道路，手洁的人要力上加力。

⁹ اگر همه بیایید و در برابر من بایستید، گمان نمی‌کنم که بتوانم شخص فهمیده‌ای در بین شما پیدا کنم.

¹⁰然而你们众人，可以再来，在你们中间我找不到一个有智慧的人。

¹⁰ عمر من به پایان رسیده است و آرزوهایم همه نقش بر آب شده‌اند.

¹¹等候死亡来临我的日子已过，我的谋算和我心中所想的都已粉碎。

¹¹ دوستانم می‌گویند: «از پی شامِ تاریک، روز روشن می‌آید.» امّا خودم می‌دانم که من همیشه در تاریکی باقی خواهم ماند.

¹²他们把黑夜变为白昼，因为黑暗的缘故，他们就说：‘光明临近了。’

¹² یگانه آرزوی من این است که به دنیای مردگان بروم و آنجا خانهٔ ابدی من باشد.

¹³我若等待阴间作我的家，在黑暗中铺张我的床榻；

¹³ گور را پدر و کِرمی را که مرا می‌خورد، مادر و خواهر خود خواهم خواند.

¹⁴我若对深坑说：‘你是我的父亲’，对虫说：‘你是我的母亲，我的姊妹’，

¹⁴ امید من کجاست؟ چه کسی آن را برایم پیدا می‌کند؟ امید من با من به گور نمی‌رود و با هم یک‌‌جا خاک نمی‌شویم.

¹⁵那么，我的指望在哪里呢？我的指望谁能看得见呢？

¹⁵ امید من با من به گور نمی‌رود و با هم یک‌‌جا خاک نمی‌شویم.

¹⁶等到安息在尘土中的时候，那些指望必下到阴间的门闩那里。”