¹约伯责友待己宽待人严

¹ تا به کی می‌خواهید با سخنانتان مرا عذاب بدهید و دلم را بشکنید؟

²“你们叫我受苦要到几时呢？用话压碎我要到几时呢？

² بارها به من اهانت کرده‌اید و از رفتار خود با من خجالت نمی‌کشید.

³你们已经十次侮辱我，你们苛刻地对我，也不觉得羞耻。

³ اگر من گناهی کرده باشم، ضرر آن به خودم می‌رسد و به شما آسیبی نمی‌رساند.

⁴即使我真的有过错，由我承担好了。

⁴ شما خود را بهتر و برتر از من می‌دانید و مصیبتهای مرا نتیجهٔ گناه من می‌پندارید.

⁵你们若真的妄自尊大攻击我，用我的羞辱来证明我的不是，

⁵ درحالی‌که خدا این روز بد را بر سر من آورده و به دام خود گرفتارم کرده است.

⁶那么，就知道是　神颠倒我的案件，用他的网圈住我。

⁶ حتّی وقتی از ظلمی که به من شده است، فریاد می‌زنم و کمک می‌طلبم، کسی به داد من نمی‌رسد.

⁷我呼叫‘强暴！’却没有回答；我呼求，却得不到公断。

⁷ خدا راه مرا بسته و آن را تاریک کرده است و امید رهایی از این وضع برای من نیست.

⁸　神用篱笆拦阻我的道路，使我不能经过；他又使黑暗笼罩我的路。

⁸ او عزّت و اعتبار مرا از بین برد و هرچه که داشتم از من گرفته.

⁹他从我身上剥去我的荣耀，又挪去我头上的冠冕。

⁹ از هر طرف مرا خُرد نموده و نهال آرزوهای مرا از ریشه کنده است.

¹⁰他四面拆毁我，我就离世，他又把我这指望如树枝一样拔出来。

¹⁰ آتش غضب خود را بر من افروخته و مرا دشمن خود می‌شمارد.

¹¹他的怒气向我发作，把我看作他的敌人；

¹¹ لشکر خود را می‌فرستد تا چادر مرا محاصره کنند.

¹²他的军队一起上来，他们攻击我，在我的帐棚周围安营。

¹² او خانواده‌ام را از من جدا کرد و آشنایانم را با من بیگانه ساخت.

¹³约伯被亲友疏远他使我的族人远离我，使我熟悉的人完全与我疏远。

¹³ خویشاوندان و دوستانِ نزدیک من، فراموشم کرده‌اند

¹⁴我的亲戚离弃我，我的朋友忘记我；

¹⁴ و مهمان خانه‌ام مرا از یاد برده است. کنیزان خانه‌ام مرا نمی‌شناسند و برای آنها بیگانه شده‌ام.

¹⁵在我家中寄居的和我的婢女，都把我当作外人，我在他们的眼中是个外族人。

¹⁵ خدمتکار خود را با زاری و التماس صدا می‌کنم، امّا او جوابم را نمی‌دهد.

¹⁶我呼唤仆人，他不回答，我得用口哀求他。

¹⁶ زن من طاقت بوی دهان مرا ندارد و برادرانم از من بیزار هستند.

¹⁷妻子厌恶我的气息，同胞兄弟也厌弃我，

¹⁷ حتّی بچّه‌ها با حقارت به من می‌نگرند و مسخره‌ام می‌کنند.

¹⁸连小孩子也藐视我，我一起来，他们就讥笑我；

¹⁸ دوستان صمیمی‌ام از من نفرت دارند و کسانی را که دوست می‌داشتم، از من روی‌گردان شده‌اند.

¹⁹我所有的密友都憎恶我，我所爱的人也向我反脸。

¹⁹ از من فقط پوست و استخوان باقیمانده است و به سختی از مرگ گریخته‌ام.

²⁰我的骨头紧贴着皮肉，我只剩牙皮逃过大难。

²⁰ شما دوستان من هستید، بر من رحم کنید، زیرا دست خدا مرا به این روز انداخته است.

²¹向友求怜我的朋友啊！求你们怜悯我，怜悯我吧！因为　神的手击打了我。

²¹ چرا شما هم مانند خدا مرا عذاب می‌دهید؟ چرا مرا به حال خودم نمی‌گذارید؟

²²你们为什么有如　神那样逼迫我？还不因吃我的肉感到满足吗？

²² ای کاش سخنان مرا کسی به یاد می‌آورد و در کتابی می‌نوشت

²³深信终必得蒙救恩但愿我的话现在都写下，都刻在书简上，

²³ و یا با قلم آهنین آنها را بر سنگی حک می‌کرد، تا برای همیشه باقی بمانند.

²⁴用铁笔又用铅，永远刻在磐石上。

²⁴ امّا می‌دانم که نجات‌دهندهٔ من در آسمان است و روزی برای دفاع من به زمین خواهد آمد.

²⁵我知道我的救赎主活着，最后他必在地上兴起。

²⁵ یقین دارم که حتّی پس از آن که گوشت و پوست بدنم بپوسند، خدا را می‌بینم.

²⁶我的皮肉遭受毁坏以后，这事就要发生，我必在肉体以外得见　神。

²⁶ او برای من بیگانه نیست. او را با همین چشمان خود خواهم دید.

²⁷我必见他在我身边，我要亲眼见他，并非外人，我的心肠在我里面渴想极了。

²⁷ وقتی گفتید: «چگونه او را عذاب دهیم؟» از حال رفتم. شما می‌خواستید با بهانه‌ای مرا متّهم سازید. پس از شمشیر مجازات خدا بترسید و بدانید که روز داوری خدا در انتظار شماست.

²⁸你们若说：‘惹事的根既然在他，我们要怎样逼迫他呢？’

²⁸ پس از شمشیر مجازات خدا بترسید و بدانید که روز داوری خدا در انتظار شماست.

²⁹你们就当惧怕刀剑，因为这些罪孽带来刀剑的惩罚，好使你们知道有审判。”