¹约伯缅怀过往的幸福

¹ ایّوب به کلام خود ادامه داده گفت:

²“但愿我的景况像以前的岁月，像　神保守我的日子。

² ای کاش دوران سابق و آن روزهایی که خدا مراقب و مواظب من بود، دوباره می‌آمد.

³那时他的灯照在我的头上，我靠着他的光行过黑暗。

³ در آن روزها نور او بر من می‌تابید و راه تاریک مرا روشن می‌کرد.

⁴但愿我仍然活在年轻力壮的日子，那时　神在我的帐棚里与我亲密。

⁴ آن وقت دوران کامرانی من بود و از دوستی خدا برخوردار بودم.

⁵全能者仍然与我同在，我的孩子都环绕我。

⁵ خدای قادر مطلق با من بود و فرزندانم دور من جمع بودند.

⁶我用油洗脚，磐石为我出油成河。

⁶ پاهای خود را با شیر می‌شستم و از صخره‌‌ها برای من روغن زیتون جاری می‌شد.

⁷我出到城门那里去，在广场上预备我的座位。

⁷ وقتی به دروازهٔ شهر می‌رفتم و بر کرسی خود می‌نشستم،

⁸年轻人看见我，就回避，年老的也起身站立。

⁸ جوانان برای من راه باز می‌کردند و ریش‌سفیدان به احترام من برمی‌خاستند.

⁹王子都停止说话，并且用手掩口。

⁹ رهبران شهر از حرف زدن باز می‌ایستادند و سکوت می‌کردند.

¹⁰众领袖都不敢作声，他们的舌头紧贴上颚。

¹⁰ حتّی شخصیّت‌های مهم با دیدن من ساکت می‌شدند.

¹¹耳朵听见我的，就称我有福。眼睛看见我的，就作证称赞我。

¹¹ هرکسی که مرا می‌دید و سخنان مرا می‌شنید، مرا ستایش می‌نمود.

¹²因为我救了呼救的穷人，和无人帮助的孤儿。

¹² زیرا من به داد مردم فقیر می‌رسیدم و به یتیمانِ بی‌کس کمک می‌کردم.

¹³将要灭亡的，为我祝福；我使寡妇的心欢呼。

¹³ کسانی‌که در حال مرگ بودند، برایم دعا می‌کردند و با کار نیک، دل بیوه زنان را شاد می‌ساختم.

¹⁴我以公义作衣服穿上；我的公平好像外袍和冠冕。

¹⁴ کارهای خود را از روی عدل و انصاف انجام می‌دادم.

¹⁵我作了瞎子的眼，瘸子的腿。

¹⁵ برای کورها چشم و برای مردم لَنگ، پا بودم.

¹⁶我作过贫穷人的父亲，我查究过我素来不认识的人的案件。

¹⁶ از نیازمندان مثل یک پدر دستگیری می‌کردم و از حق غریبان دفاع می‌نمودم.

¹⁷我打碎了不义的人的牙齿，使捕食的掉下来。

¹⁷ دندانهای نیش ظالمان را می‌شکستم و شکار را از دهنشان می‌گرفتم.

¹⁸那时我心里想：‘我必在家中安然去世，我必增添我的日子像沙尘那么多。

¹⁸ آرزو داشتم که بعد از یک عمر شاد و طولانی، به آسودگی در خانهٔ خود بمیرم.

¹⁹我的根蔓延到水边，露水整夜沾在我的枝上。

¹⁹ مثل درختی بودم که ریشه‌اش به آب می‌رسید و شاخه‌هایش با شبنم شاداب می‌شدند.

²⁰我的荣耀在身上常新，我的弓在我手上重新得力。

²⁰ همه از من تمجید می‌کردند و قدرت و نیروی من روزافزون بود.

²¹大家都聆听我，等候我；静默无声地领受我的指导。

²¹ همه به سخنان من گوش می‌دادند و از پندهای من استفاده می‌کردند.

²²我说了话以后，他们就不再说，我的言语像雨露一般滴在他们身上。

²² وقتی من سخنانم را تمام می‌کردم، کسی حرفی نمی‌زد. کلام من مانند قطرات شبنم بر آنها می‌چکید.

²³他们等候我像等候雨水，又大大张嘴如切慕春雨。

²³ آنها همچون دهقانی که چشم به راه باران باشد، با شوق تمام منتظر شنیدن کلام من می‌بودند.

²⁴我向他们微笑，他们也不敢相信；他们珍惜我脸上的光。

²⁴ وقتی دلسرد می‌شدند، با یک تبسم آنها را دلگرم می‌ساختم و با روی خوش، آنها را تشویق می‌نمودم. در میان آنها، مانند پادشاه حکومت می‌کردم و در هنگام غم، آنها را تسلّی می‌دادم.

²⁵我为他们选择道路，又坐首位；我像君王住在军队中，又像个安慰悲伤的人。’”

²⁵ در میان آنها، مانند پادشاه حکومت می‌کردم و در هنگام غم، آنها را تسلّی می‌دادم.