¹Man that is born of a woman is of few days and full of trouble.

¹‹‹İnsanı kadın doğurur,Günleri sayılı ve sıkıntı doludur.

²He cometh forth like a flower, and is cut down: he fleeth also as a shadow, and continueth not.

²Çiçek gibi açıp solar,Gölge gibi gelip geçer.

³And doth thou open thine eyes upon such an one, and bringest me into judgment with thee?

³Gözlerini böyle birine mi dikiyorsun,Yargılamak için önüne çağırıyorsun?

⁴Who can bring a clean thing out of an unclean? not one.

⁴Kim temizi kirliden çıkarabilir?Hiç kimse!

⁵Seeing his days are determined, the number of his months are with thee, thou hast appointed his bounds that he cannot pass;

⁵Madem insanın günleri belirlenmiş,Aylarının sayısı saptanmış,Sınır koymuşsun, öteye geçemez;

⁶Turn from him, that he may rest, till he shall accomplish, as an hireling, his day.

⁶Gözünü ondan ayır da,Çalışma saatini dolduran gündelikçi gibi rahat etsin.

⁷For there is hope of a tree, if it be cut down, that it will sprout again, and that the tender branch thereof will not cease.

⁷‹‹Oysa bir ağaç için umut vardır,Kesilse, yeniden sürgün verir,Eksilmez filizleri.

⁸Though the root thereof wax old in the earth, and the stock thereof die in the ground;

⁸Kökü yerde kocasa,Kütüğü toprakta ölse bile,

⁹Yet through the scent of water it will bud, and bring forth boughs like a plant.

⁹Su kokusu alır almaz filizlenir,Bir fidan gibi dal budak salar.

¹⁰But man dieth, and wasteth away: yea, man giveth up the ghost, and where is he?

¹⁰İnsan ise ölüp yok olur,Son soluğunu verir ve her şey biter.

¹¹As the waters fail from the sea, and the flood decayeth and drieth up:

¹¹Suyu akıp giden gölYa da kuruyan ırmak nasıl çöle dönerse,

¹²So man lieth down, and riseth not: till the heavens be no more, they shall not awake, nor be raised out of their sleep.

¹²İnsan da öyle, yatar, bir daha kalkmaz,Gökler yok oluncaya dek uyanmaz,Uyandırılmaz.

¹³O that thou wouldest hide me in the grave, that thou wouldest keep me secret, until thy wrath be past, that thou wouldest appoint me a set time, and remember me!

¹³‹‹Keşke beni ölüler diyarına gizlesen,Öfken geçinceye dek saklasan,Bana bir süre versen de, beni sonra anımsasan.

¹⁴If a man die, shall he live again? all the days of my appointed time will I wait, till my change come.

¹⁴İnsan ölür de dirilir mi?Başka biri nöbetimi devralıncaya dekSavaş boyunca umutla beklerdim.

¹⁵Thou shalt call, and I will answer thee: thou wilt have a desire to the work of thine hands.

¹⁵Sen çağırırdın, ben yanıtlardım,Ellerinle yaptığın yaratığı özlerdin.

¹⁶For now thou numberest my steps: dost thou not watch over my sin?

¹⁶O zaman adımlarımı sayar,Günahımın hesabını tutmazdın.

¹⁷My transgression is sealed up in a bag, and thou sewest up mine iniquity.

¹⁷İsyanımı torbaya koyup mühürler,Suçumu örterdin.

¹⁸And surely the mountains falling cometh to nought, and the rock is removed out of his place.

¹⁸‹‹Ama dağın yıkılıp çöktüğü,Kayanın yerinden taşındığı,

¹⁹The waters wear the stones: thou washest away the things which grow out of the dust of the earth; and thou destroyest the hope of man.

¹⁹Suyun taşı aşındırdığı,Selin toprağı sürükleyip götürdüğü gibi,İnsanın umudunu yok ediyorsun.

²⁰Thou prevailest for ever against him, and he passeth: thou changest his countenance, and sendest him away.

²⁰Onu hep yenersin, yok olup gider,Çehresini değiştirir, uzağa gönderirsin.

²¹His sons come to honour, and he knoweth it not; and they are brought low, but he perceiveth it not of them.

²¹Oğulları saygı görür, onun haberi olmaz,Aşağılanırlar, anlamaz.

²²But his flesh upon him shall have pain, and his soul within him shall mourn.

²²Ancak kendi canının acısını duyar,Yalnız kendisi için yas tutar.››