¹Truth I say in Christ, I lie not, my conscience bearing testimony with me in the Holy Spirit,

¹ Ar fy ngwir yng Nghrist, heb ddim anwiredd � ac y mae fy nghydwybod, dan arweiniad yr Ysbryd Gl�n, yn fy ategu �

²that I have great grief and unceasing pain in my heart —

² y mae fy ngofid yn fawr, ac y mae gennyf loes ddi-baid yn fy nghalon.

³for I was wishing, I myself, to be anathema from the Christ — for my brethren, my kindred, according to the flesh,

³ Gallwn ddymuno i mi fy hunan fod dan felltith, ac yn ysgymun oddi wrth Grist, pe bai hynny o les iddynt hwy, fy nghyd-Iddewon i, fy mhobl i o ran cig a gwaed.

⁴who are Israelites, whose [is] the adoption, and the glory, and the covenants, and the lawgiving, and the service, and the promises,

⁴ Israeliaid ydynt; eu heiddo hwy yw'r mabwysiad, y gogoniant, y cyfamodau, y Gyfraith, yr addoliad a'r addewidion.

⁵whose [are] the fathers, and of whom [is] the Christ, according to the flesh, who is over all, God blessed to the ages. Amen.

⁵ Iddynt hwy y mae'r hynafiaid yn perthyn, ac oddi wrthynt hwy, yn �l ei linach naturiol, y daeth y Meseia. I'r Duw sy'n llywodraethu'r cwbl boed bendith am byth. Amen.

⁶And it is not possible that the word of God hath failed; for not all who [are] of Israel are these Israel;

⁶ Ond ni ellir dweud bod gair Duw wedi methu. Oherwydd nid yw pawb sydd o linach Israel yn wir Israel.

⁷nor because they are seed of Abraham [are] all children, but — `in Isaac shall a seed be called to thee;`

⁷ Ac ni ellir dweud bod pawb ohonynt, am eu bod yn ddisgynyddion Abraham, yn blant gwirioneddol iddo. Yn hytrach, yng ngeiriau'r Ysgrythur, "Trwy Isaac y gelwir dy ddisgynyddion."

⁸that is, the children of the flesh — these [are] not children of God; but the children of the promise are reckoned for seed;

⁸ Hynny yw, nid y plant o linach naturiol Abraham, nid y rheini sy'n blant i Dduw. Yn hytrach, plant yr addewid sy'n cael eu cyfrif yn ddisgynyddion.

⁹for the word of promise [is] this; `According to this time I will come, and there shall be to Sarah a son.`

⁹ Oherwydd dyma air yr addewid: "Mi ddof yn yr amser hwnnw, a chaiff Sara fab."

¹⁰And not only [so], but also Rebecca, having conceived by one — Isaac our father —

¹⁰ Ond y mae enghraifft arall hefyd. Beichiogodd Rebeca o gyfathrach ag un dyn, sef ein tad Isaac.

¹¹(for they being not yet born, neither having done anything good or evil, that the purpose of God, according to choice, might remain; not of works, but of Him who is calling,) it was said to her —

¹¹ Eto i gyd, cyn geni'r plant a chyn iddynt wneud dim, na da na drwg (fel bod bwriad Duw, sy'n gweithredu trwy etholedigaeth, yn dal mewn grym, yn dibynnu nid ar weithredoedd dynol ond ar yr hwn sy'n galw),

¹²`The greater shall serve the less;`

¹² fe ddywedwyd wrthi, "Bydd yr hynaf yn gwasanaethu'r ieuengaf."

¹³according as it hath been written, `Jacob I did love, and Esau I did hate.`

¹³ Fel y mae'n ysgrifenedig: "Jacob, fe'i cerais, ond Esau, fe'i caseais."

¹⁴What, then, shall we say? unrighteousness [is] with God? let it not be!

¹⁴ Beth, ynteu, a atebwn i hyn? Bod Duw yn coleddu anghyfiawnder? Ddim ar unrhyw gyfrif!

¹⁵for to Moses He saith, `I will do kindness to whom I do kindness, and I will have compassion on whom I have compassion;`

¹⁵ Y mae'n dweud wrth Moses: "Trugarhaf wrth bwy bynnag y trugarhaf wrtho, a thosturiaf wrth bwy bynnag y tosturiaf wrtho."

¹⁶so, then — not of him who is willing, nor of him who is running, but of God who is doing kindness:

¹⁶ Felly, nid mater o ewyllys neu o ymdrech ddynol ydyw, ond o drugaredd Duw.

¹⁷for the Writing saith to Pharaoh — `For this very thing I did raise thee up, that I might shew in thee My power, and that My name might be declared in all the land;`

¹⁷ Fel y dywedir wrth Pharo yn yr Ysgrythur, "Fy union amcan wrth dy godi di oedd dangos fy ngallu ynot ti, a chyhoeddi fy enw trwy'r holl ddaear."

¹⁸so, then, to whom He willeth, He doth kindness, and to whom He willeth, He doth harden.

¹⁸ Gwelir, felly, fod Duw yn trugarhau wrth unrhyw un a fyn, a'i fod yn gwneud unrhyw un a fyn yn wargaled.

¹⁹Thou wilt say, then, to me, `Why yet doth He find fault? for His counsel who hath resisted?`

¹⁹ Ond fe ddywedi wrthyf, "Os felly, pam y mae Duw yn dal i feio pobl? Pwy a all wrthsefyll ei ewyllys?"

²⁰nay, but, O man, who art thou that art answering again to God? shall the thing formed say to Him who did form [it], Why me didst thou make thus?

²⁰ Ie, ond pwy wyt ti, feidrolyn, i ateb Duw yn �l? A yw hi'n debyg y dywed yr hyn a luniwyd wrth yr un a'i lluniodd, "Pam y lluniaist fi fel hyn?"

²¹hath not the potter authority over the clay, out of the same lump to make the one vessel to honour, and the one to dishonour?

²¹ Oni all y crochenydd lunio beth bynnag a fynno o'r clai? Onid oes hawl ganddo i wneud, o'r un telpyn, un llestr i gael parch a'r llall amarch?

²²And if God, willing to shew the wrath and to make known His power, did endure, in much long suffering, vessels of wrath fitted for destruction,

²² Ond beth os yw Duw, yn ei awydd i ddangos ei ddigofaint ac i amlygu ei nerth, wedi dioddef � hir amynedd y llestri hynny sy'n wrthrychau digofaint ac yn barod i'w dinistrio?

²³and that He might make known the riches of His glory on vessels of kindness, that He before prepared for glory, whom also He did call — us —

²³ Ei amcan yn hyn fyddai dwyn i'r golau y cyfoeth o ogoniant oedd ganddo ar gyfer y llestri sy'n wrthrychau trugaredd, y rheini yr oedd ef wedi eu paratoi ymlaen llaw i ogoniant.

²⁴not only out of Jews, but also out of nations,

²⁴ A ni yw'r rhain, ni sydd wedi ein galw, nid yn unig o blith yr Iddewon, ond hefyd o blith y Cenhedloedd.

²⁵as also in Hosea He saith, `I will call what [is] not My people — My people; and her not beloved — Beloved,

²⁵ Fel y mae'n dweud yn llyfr Hosea hefyd: "Galwaf yn bobl i mi rai nad ydynt yn bobl i mi, a galwaf yn anwylyd un nad yw'n anwylyd;

²⁶and it shall be — in the place where it was said to them, Ye [are] not My people; there they shall be called sons of the living God.`

²⁶ ac yn y lle y dywedwyd wrthynt, 'Nid fy mhobl ydych', yno, fe'u gelwir yn blant y Duw byw."

²⁷And Isaiah doth cry concerning Israel, `If the number of the sons of Israel may be as the sand of the sea, the remnant shall be saved;

²⁷ Ac y mae Eseia yn datgan am Israel: "Er i bobl Israel fod mor niferus � thywod y m�r, gweddill yn unig fydd yn cael eu hachub;

²⁸for a matter He is finishing, and is cutting short in righteousness, because a matter cut short will the Lord do upon the land.

²⁸ oherwydd llwyr a llym fydd dedfryd yr Arglwydd ar y ddaear."

²⁹and according as Isaiah saith before, `Except the Lord of Sabaoth did leave to us a seed, as Sodom we had become, and as Gomorrah we had been made like.`

²⁹ A'r un yw neges gair blaenorol Eseia: "Oni bai i Arglwydd y Lluoedd adael i ni ddisgynyddion, byddem fel Sodom, ac yn debyg i Gomorra."

³⁰What, then, shall we say? that nations who are not pursuing righteousness did attain to righteousness, and righteousness that [is] of faith,

³⁰ Beth, ynteu, a ddywedwn? Hyn, fod Cenhedloedd, nad oeddent �'u bryd ar gyfiawnder, wedi dod o hyd iddo, sef y cyfiawnder sydd trwy ffydd;

³¹and Israel, pursuing a law of righteousness, at a law of righteousness did not arrive;

³¹ ond bod Israel, er iddi fod �'i bryd ar gyfraith a fyddai'n dod � chyfiawnder, heb ei gael.

³²wherefore? because — not by faith, but as by works of law; for they did stumble at the stone of stumbling,

³² Am ba reswm? Am iddynt weithredu, nid trwy ffydd ond ar y dybiaeth mai cadw gofynion cyfraith oedd y ffordd. Syrthiasant ar y "maen tramgwydd"

³³according as it hath been written, `Lo, I place in Sion a stone of stumbling and a rock of offence; and every one who is believing thereon shall not be ashamed.`

³³ y mae'r Ysgrythur yn s�n amdano: "Wele, yr wyf yn gosod yn Seion faen tramgwydd, a chraig rhwystr, a'r rhai sy'n credu ynddo, ni chywilyddir mohonynt."