¹وعاد ايوب ينطق بمثله فقال

¹Job nastavi svoju besjedu i reče:

²حيّ هو الله الذي نزع حقي والقدير الذي امرّ نفسي

²"Živoga mi Boga što mi pravdu krati i Svesilnog koji dušu mi zagorča:

³انه ما دامت نسمتي فيّ ونفخة الله في انفي

³sve dok duha moga bude još u meni, dok mi dah Božji u nosnicama bude,

⁴لن تتكلم شفتاي اثما ولا يلفظ لساني بغش.

⁴usne moje neće izustiti zloću niti će laž kakva doći na moj jezik.

⁵حاشا لي ان ابرركم. حتى اسلم الروح لا اعزل كمالي عني.

⁵Daleko od mene da vam dadem pravo, nedužnost svoju do zadnjeg daha branim.

⁶تمسكت ببري ولا ارخيه. قلبي لا يعير يوما من ايامي.

⁶Pravde svoje ja se držim, ne puštam je; zbog mojih me dana srce korit' neće.

⁷ليكن عدوي كالشرير ومعاندي كفاعل الشر.

⁷Neka mi dušmana kob opakog snađe, a mog protivnika udes bezbožnikov!

⁸لانه ما هو رجاء الفاجر عندما يقطعه عندما يسلب الله نفسه.

⁸Čemu se nadati može kad vapije i kada uzdiže k Bogu dušu svoju?

⁹أفيسمع الله صراخه اذا جاء عليه ضيق.

⁹Hoće li čuti Bog njegove krikove kada se na njega obori nevolja?

¹⁰ام يتلذذ بالقدير. هل يدعو الله في كل حين

¹⁰Zar će se radovat' on u Svesilnome, zar će Boga svakog časa zazivati?

¹¹اني اعلمكم بيد الله. لا اكتم ما هو عند القدير.

¹¹Ali Božju ruku ja ću vam pokazat' i neću vam sakrit namjere Svesilnog.

¹²ها انتم كلكم قد رأيتم فلماذا تتبطلون تبطلا قائلين

¹²Eto, sve ste sami mogli to vidjeti, što se onda u ispraznosti gubite?"

¹³هذا نصيب الانسان الشرير من عند الله وميراث العتاة الذي ينالونه من القدير.

¹³"Ovu sudbu Bog dosuđuje opakom, ovo baštini silnik od Svemogućeg.

¹⁴ان كثر بنوه فللسيف وذريته لا تشبع خبزا.

¹⁴Ima li sinova mnogo, mač ih čeka, a porod mu neće imat' dosta kruha.

¹⁵بقيته تدفن بالموتان وارامله لا تبكي.

¹⁵Smrt će sahranit' preživjele njegove i udovice ih oplakivat neće.

¹⁶ان كنز فضة كالتراب واعدّ ملابس كالطين

¹⁶Ako i srebra k'o praha nagomila, ako i nakupi haljina k'o blata,

¹⁷فهو يعدّ والبار يلبسه والبري يقسم الفضة.

¹⁷nek' ih skuplja, odjenut će ih pravednik, ljudi će nedužni podijeliti srebro.

¹⁸يبني بيته كالعث او كمظله صنعها الناطور.

¹⁸Od paučine je kuću sagradio, kolibicu kakvu sebi diže čuvar:

¹⁹يضطجع غنيا ولكنه لا يضم. يفتح عينيه ولا يكون.

¹⁹bogat je legao, al' po posljednji put; kad oči otvori, ničeg više nema.

²⁰الاهوال تدركه كالمياه. ليلا تختطفه الزوبعة

²⁰Usred bijela dana strava ga spopada, noću ga oluja zgrabi i odnese.

²¹تحمله الشرقية فيذهب وتجرفه من مكانه.

²¹Istočni ga vjetar digne i odvuče, daleko ga baca od njegova mjesta.

²²يلقي الله عليه ولا يشفق. من يده يهرب هربا.

²²Bez milosti njime vitla on posvuda, dok mu ovaj kuša umaći iz ruke.

²³يصفقون عليه بايديهم ويصفرون عليه من مكانه

²³Rukama plješću nad njegovom propašću i zvižde na njega kamo god došao.