¹فاجاب ايوب وقال

¹ایوب جواب داد:

²قد سمعت كثيرا مثل هذا. معزون متعبون كلكم.

²«من این سخنان را بسیار شنیده ام. تسلی شما مرا زیادتر عذاب می کند.

³هل من نهاية لكلام فارغ. او ماذا يهيجك حتى تجاوب.

³تا به کی به این حرفهای بیهودۀ تان ادامه می دهید؟ آیا شما باید همیشه حرف آخر را بزنید؟

⁴انا ايضا استطيع ان اتكلم مثلكم لو كانت انفسكم مكان نفسي وان اسرد عليكم اقوالا وأنغض راسي اليكم.

⁴اگر من بجای شما می بودم، من هم می توانستم همین حرفها را بزنم و بعنوان اعتراض سر خود را تکان می دادم.

⁵بل كنت اشددكم بفمي وتعزية شفتيّ تمسككم

⁵شما را نصیحت می کردم و با سخنان گرم شما را تسلی می دادم.

⁶ان تكلمت لم تمتنع كآبتي. وان سكت فماذا يذهب عني.

⁶هر چیزیکه بگویم از درد و رنج من کاسته نمی شود و اگر خاموش هم باشم دردم را دوا نمی کند.

⁷انه الآن ضجّرني. خربت كل جماعتي.

⁷زیرا تو ای خدا، تو مرا از زندگی خسته ساختی و خانواده ام را از بین بردی.

⁸قبضت عليّ. وجد شاهد. قام عليّ هزالي يجاوب في وجهي.

⁸تو عرصه را بر من تنگ کردی و دشمن من شدی. آنقدر لاغر شده ام که از بدن من فقط پوست و استخوان باقی مانده است و مردم این را دلیل گناهان من می دانند.

⁹غضبه افترسني واضطهدني. حرّق عليّ اسنانه. عدوي يحدد عينيه عليّ.

⁹با خشم خود گوشت بدنم را پاره کرده است، به نظر نفرت به من نگاه می کند و مرا دشمن خود می پندارد.

¹⁰فغروا عليّ افواههم. لطموني على فكّي تعييرا. تعاونوا عليّ جميعا.

¹⁰مردم مرا مسخره می کنند و به دور من جمع شده به روی من سیلی می زنند.

¹¹دفعني الله الى الظالم وفي ايدي الاشرار طرحني.

¹¹خدا مرا به دست مردم ظالم و شریر سپرده است.

¹²كنت مستريحا فزعزعني وامسك بقفاي فحطمني ونصبني له غرضا.

¹²من زندگی آرام و آسوده ای داشتم، اما خدا از گلوی من گرفت و تکه تکه ام کرد. حالا مرا هدف خود قرار داده است

¹³احاطت بي رماته. شق كليتيّ ولم يشفق. سفك مرارتي على الارض.

¹³و تیرهای خود را از هر سو به سوی من حواله می کند، مرا مجروح می سازد و رحمی نشان نمی دهد.

¹⁴يقتحمني اقتحاما على اقتحام. يعدو عليّ كجبار.

¹⁴او مانند یک جنگجو حمله می کند و پیهم به من زخم می زند.

¹⁵خطت مسحا على جلدي ودسست في التراب قرني.

¹⁵لباس ماتم پوشیده و در خاکِ خواری نشسته ام.

¹⁶احمر وجهي من البكاء وعلى هدبي ظل الموت.

¹⁶از بس که گریه کرده ام چشمانم سرخ شده و دیدگانم را تاریکی فرا گرفته است.

¹⁷مع انه لا ظلم في يدي وصلاتي خالصة

¹⁷اما من شخص شریری نیستم و دعای من از صمیم قلب است.

¹⁸يا ارض لا تغطي دمي ولا يكن مكان لصراخي.

¹⁸ای زمین، حق مرا تلف مکن و نگذار که فریاد من بخاطر عدالت خاموش شود.

¹⁹ايضا الآن هوذا في السموات شهيدي وشاهدي في الاعالي.

¹⁹شاهد من در آسمان است و از من شفاعت می کند.

²⁰المستهزئون بي هم اصحابي. لله تقطر عيني

²⁰دوستان من مسخره ام می کنند، اما من سیل اشک را در حضور خدا جاری می سازم

²¹لكي يحاكم الانسان عند الله كابن آدم لدى صاحبه.

²¹و پیش او زاری می کنم که به عنوان یک دوست به من گوش بدهد و حرفهای مرا بشنود.زیرا به زودی می میرم و به جائی می روم که امید بازگشت از آن نیست.

²²اذا مضت سنون قليلة اسلك في طريق لا اعود منها

²²زیرا به زودی می میرم و به جائی می روم که امید بازگشت از آن نیست.