¹روحي تلفت. ايامي انطفأت. انما القبور لي

¹روح من شکسته، عمر من پایان یافته و پایم به لب گور رسیده است.

²لولا المخاتلون عندي وعيني تبيت على مشاجراتهم.

²ببین که مردم چطور مرا مسخره می کنند و هر جا که می روم آن ها را می بینم.

³كن ضامني عند نفسك. من هو الذي يصفق يدي.

³خدایا، تو ضامن من باش، زیرا همه کس مرا گناهکار می دانند و چون تو به آن ها عقل و حکمت نداده ای، نمی توانند به من کمک کنند. پس نگذار که آن ها بر من پیروز شوند.

⁴لانك منعت قلبهم عن الفطنة. لاجل ذلك لا ترفعهم.

⁴کسیکه برای کسب منفعت از دوستان خود بدگوئی کند، فرزندانش کور می شوند.

⁵الذي يسلم الاصحاب للسلب تتلف عيون بنيه.

⁵خدا مرا مایۀ تمسخر مردم ساخته است و آن ها برویم تف می اندازند.

⁶اوقفني مثلا للشعوب وصرت للبصق في الوجه.

⁶از غم و اندوه چشمانم تار گشته اند و از من سایه ای بیش باقی نمانده است.

⁷كلت عيني من الحزن واعضائي كلها كالظل.

⁷مردمان وقتی مرا به این حال می بینند، تعجب می کنند، اما سرانجام بیگناهان علیه مردم بدکار قیام می کنند

⁸يتعجب المستقيمون من هذا والبريء ينتهض على الفاجر.

⁸و اشخاص نیک در کارهای خوب پیشرفت می نمایند و روز بروز قویتر می گردند.

⁹اما الصدّيق فيستمسك بطريقه والطاهر اليدين يزداد قوة

⁹اگر همۀ تان بیائید و در برابر من بایستید، گمان نمی کنم که بتوانم شخص فهمیده ای در بین شما بیابم.

¹⁰ولكن ارجعوا كلكم وتعالوا فلا اجد فيكم حكيما.

¹⁰عمر من بپایان رسیده است و آرزو هایم همه نقش بر آب شده اند.

¹¹ايامي قد عبرت. مقاصدي إرث قلبي قد انتزعت.

¹¹دوستانم می گویند که از پی شامِ تاریک، روز روشن می آید، اما خودم می دانم که من همیشه در تاریکی باقی خواهم ماند.

¹²يجعلون الليل نهارا نورا قريبا للظلمة.

¹²یگانه آرزوی من اینست که به دیار مردگان بروم و آنجا خانۀ ابدی من باشد.

¹³اذا رجوت الهاوية بيتا لي وفي الظلام مهدت فراشي

¹³قبر را پدر و کِرم را مادر و خواهر خود بخوانم.

¹⁴وقلت للقبر انت ابي وللدود انت امي واختي

¹⁴پس امید من کجاست؟ چه کسی آنرا برایم پیدا می کند؟نه، امید من با من به گور می رود و با هم یکجا خاک می شویم.»

¹⁵فاين اذا آمالي. آمالي. من يعاينها.

¹⁵نه، امید من با من به گور می رود و با هم یکجا خاک می شویم.»

¹⁶تهبط الى مغاليق الهاوية اذ ترتاح معا في التراب