1الكثير التوبّخ المقسي عنقه بغتة يكسر ولا شفاء.
1کسی که بعد از سرزنش زیاد بازهم سرسختی کند، ناگهان خُرد می شود و علاجی نخواهد داشت.
2اذا ساد الصدّيقون فرح الشعب واذا تسلط الشرير يئن الشعب.
2تا وقتی که قدرت به دست اشخاص نیک باشد، مردم خوشحال هستند، ولی اگر قدرت به دست افراد بد افتد، مردم می نالند.
3من يحب الحكمة يفرّح اباه ورفيق الزواني يبدد مالا.
3پسر عاقل پدر خود را خوشحال می سازد، اما پسری که بدنبال زنان بدکار می رود، دارائی او را برباد می دهد.
4الملك بالعدل يثبت الارض والقابل الهدايا يدمرها.
4پادشاه عادل به کشور خود ثبات می بخشد، ولی آنکه رشوت می گیرد، مملکت خود را نابود می سازد.
5الرجل الذي يطري صاحبه يبسط شبكة لرجليه.
5شخص متملق با چاپلوسی به دوست خود صدمه می زند.
6في معصية رجل شرير شرك اما الصدّيق فيترنم ويفرح.
6اشخاص بدکار در دام گناه خود گرفتار می شوند، اما شادکامی نصیب مردم راستکار می گردد.
7الصدّيق يعرف دعوى الفقراء. اما الشرير فلا يفهم معرفة.
7شخص راستکار نسبت به فقرا با انصاف است، اما آدم بدکار به فکر آن ها نیست.
8الناس المستهزئون يفتنون المدينة. اما الحكماء فيصرفون الغضب.
8شخص احمقی که دیگران را مسخره می کند، شهری را به آشوب می آورد، اما آدم دانا خشم را فرو می نشاند.
9رجل حكيم ان حاكم رجلا احمق فان غضب وان ضحك فلا راحة.
9وقتی یک آدم عاقل با یک شخص احمق به محکمه می رود، مرد احمق خشمگین می شود و او را مسخره می کند و کار بجائی نمی رسد.
10اهل الدماء يبغضون الكامل. اما المستقيمون فيسألون عن نفسه.
10اشخاص خون آشام از افراد راستکار متنفرند و قصد جانشان را دارند.
11الجاهل يظهر كل غيظه والحكيم يسكنه اخيرا
11آدم احمق بزودی خشم خود را ظاهر می سازد، اما شخص عاقل از خشم خود جلوگیری می کند.
12الحاكم المصغي الى كلام كذب كل خدامه اشرار.
12اگر حاکم به سخنان دروغ گوش بدهد، تمام خادمانش دروغگو می شوند.
13الفقير والمربي يتلاقيان. الرب ينوّر اعين كليهما.
13فقیر و ثروتمند در یک چیز مثل هم هستند: خداوند به هر دوی آن ها چشم بینا داده است.
14الملك الحاكم بالحق للفقراء يثبت كرسيه الى الابد.
14پادشاهی که نسبت به مردم مسکین با انصاف باشد، سلطنتش همیشه پایدار می ماند.
15العصا والتوبيخ يعطيان حكمة والصبي المطلق الى هواه يخجل امه.
15برای تربیۀ کودکان چوب و تأديب لازم است، اگر او را آزاد گذاری و سرزنش نکنی، باعث شرمندگی مادر خود می شود.
16اذا ساد الاشرار كثرت المعاصي. اما الصدّيقون فينظرون سقوطهم.
16وقتی اشخاص بدکار به قدرت می رسند، فساد زیاد می شود. اما مردم راستکار سقوط آن ها را بچشم خواهند دید.
17ادّب ابنك فيريحك ويعطي نفسك لذّات.
17فرزندت را تأدیب کن تا باعث خوشی و آرامش تو گردد.
18بلا رؤية يجمح الشعب. اما حافظ الشريعة فطوباه.
18مردمی که راهنمای شان خدا نباشد، سرکش می شوند، خوشا بحال قومی که از احکام خدا پیروی می کنند.
19بالكلام لا يؤدب العبد لانه يفهم ولا يعنى.
19خادمان تنها با نصیحت اصلاح نمی شوند، زیرا آن ها هرچند سخنان ترا بفهمند، اما به آن ها توجه نمی کنند.
20أرأيت انسان عجولا في كلامه. الرجاء بالجاهل اكثر من الرجاء به.
20شخصی که بدون فکر کردن و با عجله حرف می زند، از یک احمق هم بدتر است.
21من فنّق عبده من حداثته ففي آخرته يصير منونا.
21خادمی که آقایش او را از کودکی بناز پرورده باشد، سرانجام تمام دارائی آقای خود را غصب می کند.
22الرجل الغضوب يهيج الخصام والرجل السخوط كثير المعاصي.
22شخص تندخو نزاع برپا می کند و آدم بدخُلق فتنه انگیز است.
23كبرياء الانسان تضعه والوضيع الروح ينال مجدا.
23تکبر، انسان را به زمین می زند، اما فروتنی باعث سرفرازی می شود.
24من يقاسم سارقا يبغض نفسه. يسمع اللعن ولا يقرّ.
24کسی که با دزد همدست می شود، به جان خود دشمنی می کند، اگر در محکمه حقیقت را بگوید، مجازات خواهد شد و اگر حقیقت را نگوید، خدا او را لعنت می کند.
25خشية الانسان تضع شركا والمتكل على الرب يرفع.
25کسی که از انسان می ترسد در دام می افتد، اما هرکه بر خدا توکل می کند، در امان می ماند.
26كثيرون يطلبون وجه المتسلط. اما حق الانسان فمن الرب.
26بسیاری از مردم از حاکم انتظار لطف را دارند، اما داوری فقط به دست خداوند است.اشخاص راستکار از بدکاران نفرت دارند و بدکاران از مردم راستکار.
27الرجل الظالم مكرهة الصدّيقين والمستقيم الطريق مكرهة الشرير
27اشخاص راستکار از بدکاران نفرت دارند و بدکاران از مردم راستکار.