1مزمور لآساف. انما صالح الله لاسرائيل لانقياء القلب.
1Aasafi laul. Jumal on tõesti hea Iisraelile, nendele, kes on puhtad südamelt.
2اما انا فكادت تزل قدماي. لولا قليل لزلقت خطواتي.
2Aga mina - minu jalad oleksid peaaegu komistanud, mu sammud oleksid kohe libisenud.
3لاني غرت من المتكبرين اذ رايت سلامة الاشرار.
3Sest ma kadestasin hooplejaid, kui ma nägin õelate head käekäiku.
4لانه ليست في موتهم شدائد وجسمهم سمين.
4Sest neil ei ole piinu surmani ja nende keha on lihav.
5ليسوا في تعب الناس ومع البشر لا يصابون.
5Nemad ei ole vaevas nagu muud surelikud ja neid ei lööda nagu muid inimesi.
6لذلك تقلدوا الكبرياء. لبسوا كثوب ظلمهم.
6Sellepärast on uhkus nende kaelaehteks, vägivald katab neid nagu ülikond.
7جحظت عيونهم من الشحم. جاوزوا تصورات القلب.
7Nende silmad on pungis lihavusest ja süda keeb üle kurjadest mõtetest.
8يستهزئون ويتكلمون بالشر ظلما من العلاء يتكلمون.
8Oma kurjuses nad irvitavad ja kõnelevad valet, nad räägivad kõrgilt.
9جعلوا افواههم في السماء وألسنتهم تتمشى في الارض.
9Nad tõstavad oma suu taevani ja nende keel käib üle maa.
10لذلك يرجع شعبه الى هنا وكمياه مروية يمتصون منهم.
10Sellepärast pöördub ta rahvas nende poole ja nad rüüpavad nende sõnavalingut.
11وقالوا كيف يعلم الله وهل عند العلي معرفة.
11Ja nad ütlevad: 'Kuidas Jumal võib seda tunda ja kas Kõigekõrgemal on sellest teadmist?'
12هوذا هؤلاء هم الاشرار ومستريحين الى الدهر يكثرون ثروة
12Vaata, niisugused on õelad: nad elavad alati rahulikult ja koguvad jõukust.
13حقا قد زكّيت قلبي باطلا وغسلت بالنقاوة يدي.
13Päris asjata olen ma hoidnud oma südame puhta ja olen süütuses pesnud oma käsi;
14وكنت مصابا اليوم كله وتأدبت كل صباح.
14ma olen olnud löödud kogu päeva ja mind on nuheldud igal hommikul.
15لو قلت احدّث هكذا لغدرت بجيل بنيك.
15Kui ma oleksin mõtelnud: Ma tahan kõnelda nõnda nagu nemad; vaata, siis ma oleksin petnud sinu laste sugu.
16فلما قصدت معرفة هذا اذ هو تعب في عينيّ.
16Ma hakkasin mõtisklema, et sellest aru saada, kuid see oli mu meelest vaev,
17حتى دخلت مقادس الله وانتبهت الى آخرتهم.
17kuni ma sisenesin Jumala pühadesse paikadesse ja mõistsin nende otsa.
18حقا في مزالق جعلتهم. اسقطتهم الى البوار.
18Tõesti, sina asetad nad libedale ja sa langetad nad rusuks.
19كيف صاروا للخراب بغتة. اضمحلوا فنوا من الدواهي.
19Kuidas nad said jubeduseks silmapilguga! Nad saavad otsa, lõpevad ära ehmatusega.
20كحلم عند التيّقظ يا رب عند التيقظ تحتقر خيالهم
20Nõnda nagu unenägu kaob pärast ärkamist, nõnda sina, Issand, ei hooli tõustes nende varjukujudest.
21لانه تمرمر قلبي وانتخست في كليتيّ.
21Kui mu süda oli täis kibedust ja mu neerudes olid pisted,
22وانا بليد ولا اعرف. صرت كبهيم عندك.
22siis ma olin sõge ega teadnud midagi; ma olin nagu loom su ees.
23ولكني دائما معك. امسكت بيدي اليمنى.
23Ometi jään ma ikka sinu juurde; sa oled haaranud kinni mu paremast käest.
24برأيك تهديني وبعد الى مجد تأخذني.
24Oma nõuga juhatad sa mind ja võtad mind viimaks vastu ausse.
25من لي في السماء. ومعك لا اريد شيئا في الارض.
25Kes on mul muu taevas kui sina? Sest sinuga koos olles ei meelita mind miski maa peal.
26قد فني لحمي وقلبي. صخرة قلبي ونصيبي الله الى الدهر.
26Kuigi mu liha lõpeb ja mu süda ka, siiski oled sina, Jumal, mu südame kalju ja mu osa igavesti.
27لانه هوذا البعداء عنك يبيدون. تهلك كل من يزني عنك.
27Sest vaata, kes sinust eemalduvad, need hukkuvad; sa hävitad kõik, kes reetlikult sinust loobuvad.
28اما انا فالاقتراب الى الله حسن لي. جعلت بالسيد الرب ملجإي لاخبر بكل صنائعك
28Aga minu õnn on, et ma olen Jumalale ligi; Issanda Jumala peale panen ma oma lootuse, et jutustada kõiki sinu tegusid.