¹وعاد ايوب ينطق بمثله فقال

¹Og Job hélt áfram að flytja ræðu sína og mælti:

²يا ليتني كما في الشهور السالفة وكالايام التي حفظني الله فيها

²Ó að mér liði eins og forðum daga, eins og þá er Guð varðveitti mig,

³حين اضاء سراجه على راسي وبنوره سلكت الظلمة.

³þá er lampi hans skein yfir höfði mér, og ég gekk við ljós hans í myrkrinu,

⁴كما كنت في ايام خريفي ورضا الله على خيمتي

⁴eins og þá er ég var á sumri ævi minnar, þá er vinátta Guðs var yfir tjaldi mínu,

⁵والقدير بعد معي وحولي غلماني

⁵þá er hinn Almáttki var enn með mér og börn mín hringinn í kringum mig,

⁶اذ غسلت خطواتي باللبن والصخر سكب لي جداول زيت

⁶þá er ég óð í rjóma, og olífuolían rann í lækjum úr klettinum hjá mér,

⁷حين كنت اخرج الى الباب في القرية واهيّئ في الساحة مجلسي.

⁷þá er ég gekk út í borgarhliðið, upp í borgina, bjó mér sæti á torginu.

⁸رآني الغلمان فاختبأوا والاشياخ قاموا ووقفوا.

⁸Þegar sveinarnir sáu mig, földu þeir sig, og öldungarnir risu úr sæti og stóðu.

⁹العظماء امسكوا عن الكلام ووضعوا ايديهم على افواههم.

⁹Höfðingjarnir hættu að tala og lögðu hönd á munn sér.

¹⁰صوت الشرفاء اختفى ولصقت ألسنتهم باحناكهم.

¹⁰Rödd tignarmannanna þagnaði, og tunga þeirra loddi við góminn.

¹¹لان الاذن سمعت فطوّبتني والعين رأت فشهدت لي.

¹¹Því að ef eyra heyrði, taldi það mig sælan, og ef auga sá, bar það mér vitni.

¹²لاني انقذت المسكين المستغيث واليتيم ولا معين له.

¹²Því að ég bjargaði bágstöddum, sem hrópuðu á hjálp, og munaðarleysingjum, sem enga aðstoð áttu.

¹³بركة الهالك حلت عليّ وجعلت قلب الارملة يسرّ.

¹³Blessunarósk aumingjans kom yfir mig, og hjarta ekkjunnar fyllti ég fögnuði.

¹⁴لبست البر فكساني. كجبّة وعمامة كان عدلي.

¹⁴Ég íklæddist réttlætinu, og það íklæddist mér, ráðvendni mín var mér sem skikkja og vefjarhöttur.

¹⁵كنت عيونا للعمي وارجلا للعرج.

¹⁵Ég var auga hins blinda og fótur hins halta.

¹⁶اب انا للفقراء ودعوى لم اعرفها فحصت عنها.

¹⁶Ég var faðir hinna snauðu, og málefni þess, sem ég eigi þekkti, rannsakaði ég.

¹⁷هشمت اضراس الظالم ومن بين اسنانه خطفت الفريسة.

¹⁷Ég braut jaxlana í hinum rangláta og reif bráðina úr tönnum hans.

¹⁸فقلت اني في وكري اسلم الروح ومثل السمندل اكثر اياما.

¹⁸Þá hugsaði ég: ,,Í hreiðri mínu mun ég gefa upp andann og lifa langa ævi, eins og Fönix-fuglinn.

¹⁹أصلي كان منبسطا الى المياه والطل بات على اغصاني.

¹⁹Rót mín er opin fyrir vatninu, og döggin hefir náttstað á greinum mínum.

²⁰كرامتي بقيت حديثة عندي وقوسي تجددت في يدي.

²⁰Heiður minn er æ nýr hjá mér, og bogi minn yngist upp í hendi minni.``

²¹لي سمعوا وانتظروا ونصتوا عند مشورتي.

²¹Þeir hlustuðu á mig og biðu og hlýddu þegjandi á tillögu mína.

²²بعد كلامي لم يثنّوا وقولي قطر عليهم.

²²Þá er ég hafði talað, tóku þeir eigi aftur til máls, og ræða mín draup niður á þá.

²³وانتظروني مثل المطر وفغروا افواههم كما للمطر المتأخر.

²³Þeir biðu mín eins og regns, og opnuðu munn sinn, eins og von væri á vorskúr.

²⁴ان ضحكت عليم لم يصدقوا ونور وجهي لم يعبسوا.

²⁴Ég brosti til þeirra, þegar þeim féllst hugur, og ljós auglitis míns gjörðu þeir aldrei dapurt.Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.

²⁵كنت اختار طريقهم واجلس راسا واسكن كملك في جيش كمن يعزي النائحين

²⁵Fús lagði ég leið til þeirra og sat þar efstur, sat þar sem konungur umkringdur af hersveit sinni, eins og huggari harmþrunginna.