¹واما الآن فقد ضحك علي اصاغري اياما الذين كنت استنكف من ان اجعل آبائهم مع كلاب غنمي.

¹En nú hlæja þeir að mér, sem yngri eru en ég, mundi ég þó ekki hafa virt feður þeirra þess að setja þá hjá fjárhundum mínum.

²قوة ايديهم ايضا ما هي لي. فيهم عجزت الشيخوخة.

²Hvað hefði og kraftur handa þeirra stoðað mig, þar sem þeir aldrei verða fullþroska?

³في العوز والمحل مهزولون عارقون اليابسة التي هي منذ امس خراب وخربة.

³Þeir eru örmagna af skorti og hungri, naga þurrt landið, sem í gær var auðn og eyðimörk.

⁴الذين يقطفون الملاح عند الشيح واصول الرّتم خبزهم.

⁴Þeir reyta hrímblöðku hjá runnunum, og gýfilrætur er fæða þeirra.

⁵من الوسط يطردون. يصيحون عليهم كما على لص.

⁵Þeir eru flæmdir úr félagi manna, menn æpa að þeim eins og að þjóf,

⁶للسكن في اودية مرعبة وثقب التراب والصخور.

⁶svo að þeir verða að hafast við í hræðilegum gjám, í jarðholum og berghellum.

⁷بين الشيح ينهقون. تحت العوسج ينكبّون.

⁷Milli runnanna rymja þeir, og undir netlunum safnast þeir saman,

⁸ابناء الحماقة بل ابناء اناس بلا اسم سيطوا من الارض

⁸guðlaust og ærulaust kyn, útreknir úr landinu.

⁹اما الآن فصرت اغنيتهم واصبحت لهم مثلا.

⁹Og nú er ég orðinn þeim að háðkvæði og orðinn umtalsefni þeirra.

¹⁰يكرهونني. يبتعدون عني وامام وجهي لم يمسكوا عن البسق.

¹⁰Þeir hafa andstyggð á mér, koma ekki nærri mér og hlífast jafnvel ekki við að hrækja framan í mig.

¹¹لانه اطلق العنان وقهرني فنزعوا الزمام قدامي.

¹¹Þar sem Guð hefir leyst streng sinn og beygt mig, þá sleppa þeir og beislinu fram af sér gagnvart mér.

¹²عن اليمين الفروخ يقومون يزيحون رجلي ويعدّون عليّ طرقهم للبوار.

¹²Mér til hægri handar vex hyski þeirra upp, fótum mínum hrinda þeir frá sér og leggja glötunarbrautir sínar gegn mér.

¹³افسدوا سبلي. اعانوا على سقوطي. لا مساعد عليهم.

¹³Þeir hafa rifið upp stig minn, að falli mínu styðja þeir, sem engan hjálparmann eiga.

¹⁴ياتون كصدع عريض. تحت الهدّة يتدحرجون.

¹⁴Þeir koma sem inn um vítt múrskarð, velta sér áfram innan um rústir.

¹⁵انقلبت عليّ اهوال. طردت كالريح نعمتي فعبرت كالسحاب سعادتي

¹⁵Skelfingar hafa snúist móti mér, tign mín er ofsótt eins og af stormi, og gæfa mín er horfin eins og ský.

¹⁶فالآن انهالت نفسي عليّ واخذتني ايام المذلّة.

¹⁶Og nú rennur sála mín sundur í tárum, eymdardagar halda mér föstum.

¹⁷الليل ينخر عظامي فيّ وعارقيّ لا تهجع.

¹⁷Nóttin nístir bein mín, svo að þau losna frá mér, og hinar nagandi kvalir mínar hvílast ekki.

¹⁸بكثرة الشدة تنكّر لبسي. مثل جيب قميصي حزمتني.

¹⁸Fyrir mikilleik máttar hans er klæðnaður minn aflagaður, hann lykur fast um mig, eins og hálsmál kyrtils míns.

¹⁹قد طرحني في الوحل فاشبهت التراب والرماد.

¹⁹Guð hefir kastað mér ofan í saurinn, svo að ég er orðinn eins og mold og aska.

²⁰اليك اصرخ فما تستجيب لي. اقوم فما تنتبه اليّ.

²⁰Ég hrópa til þín, en þú svarar ekki, ég stend þarna, en þú starir á mig.

²¹تحولت الى جاف من نحوي. بقدرة يدك تضطهدني.

²¹Þú ert orðinn grimmur við mig, með krafti handar þinnar ofsækir þú mig.

²²حملتني اركبتني الريح وذوبتني تشوها.

²²Þú lyftir mér upp á vindinn, lætur mig þeytast áfram, og þú lætur mig farast í stormgný.

²³لاني اعلم انك الى الموت تعيدني والى بيت ميعاد كل حيّ.

²³Því að ég veit, að þú vilt leiða mig til Heljar, í samkomustað allra þeirra er lifa.

²⁴ولكن في الخراب ألا يمد يدا. في البليّة ألا يستغيث عليها

²⁴En _ rétta menn ekki út höndina, þegar allt hrynur? eða hrópa menn ekki á hjálp, þegar þeir eru að farast?

²⁵ألم ابك لمن عسر يومه. ألم تكتئب نفسي على المسكين.

²⁵Eða grét ég ekki yfir þeim, sem átti illa daga, og hryggðist ekki sál mín vegna fátæklingsins?

²⁶حينما ترجيت الخير جاء الشر. وانتظرت النور فجاء الدجى.

²⁶Já, ég bjóst við góðu, en þá kom illt, vænti ljóss, en þá kom myrkur.

²⁷امعائي تغلي ولا تكف. تقدمتني ايام المذلة.

²⁷Það sýður í innýflum mínum án afláts, eymdardagar eru yfir mig komnir.

²⁸اسوددت لكن بلا شمس. قمت في الجماعة اصرخ.

²⁸Svartur geng ég um, þó ekki af sólarhita, ég stend upp, í söfnuðinum hrópa ég á hjálp.

²⁹صرت اخا للذئاب وصاحبا لرئال النعام.

²⁹Ég er orðinn bróðir sjakalanna og félagi strútsfuglanna.

³⁰حرش جلدي عليّ وعظامي احترّت من الحرارة فيّ.

³⁰Hörund mitt er orðið svart og flagnar af mér, og bein mín eru brunnin af hita.Og fyrir því varð gígja mín að gráti og hjarðpípa mín að harmakveini.

³¹صار عودي للنوح ومزماري لصوت الباكين

³¹Og fyrir því varð gígja mín að gráti og hjarðpípa mín að harmakveini.