¹عهدا قطعت لعينيّ فكيف اتطلع في عذراء.

¹Ég hafði gjört sáttmála við augu mín; hvernig hefði ég þá átt að líta til yngismeyjar?

²وما هي قسمة الله من فوق ونصيب القدير من الاعالي.

²Og hvert væri þá hlutskiptið frá Guði hér að ofan og arfleifðin frá hinum Almáttka af hæðum?

³أليس البوار لعامل الشر والنكر لفاعلي الاثم.

³Er það ekki glötun fyrir glæpamanninn og ógæfa fyrir þá, er illt fremja?

⁴أليس هو ينظر طرقي ويحصي جميع خطواتي.

⁴Sér hann ekki vegu mína, og telur hann ekki öll mín spor?

⁵ان كنت قد سلكت مع الكذب او اسرعت رجلي الى الغش.

⁵Hafi ég gengið með lyginni og fótur minn hraðað sér til svika _

⁶ليزنّي في ميزان الحق فيعرف الله كمالي.

⁶vegi Guð mig á rétta vog, til þess að hann viðurkenni sakleysi mitt! _

⁷ان حادت خطواتي عن الطريق وذهب قلبي وراء عينيّ او لصق عيب بكفيّ

⁷hafi spor mín vikið af leið, hjarta mitt farið eftir fýsn augna minna og flekkur loðað við hendur mínar,

⁸أزرع وغيري يأكل وفروعي تستأصل

⁸þá eti annar það, sem ég sái, og frjóangar mínir verði rifnir upp með rótum.

⁹ان غوي قلبي على امرأة او كمنت على باب قريبي

⁹Hafi hjarta mitt látið ginnast vegna einhverrar konu, og hafi ég staðið á hleri við dyr náunga míns,

¹⁰فلتطحن امرأتي لآخر ولينحن عليها آخرون.

¹⁰þá mali kona mín fyrir annan, og aðrir menn leggist með henni.

¹¹لان هذه رذيلة وهي اثم يعرض للقضاة.

¹¹Því að slíkt væri óhæfa og glæpur, sem dómurum ber að hegna fyrir,

¹²لانها نار تأكل حتى الى الهلاك وتستأصل كل محصولي

¹²því að það væri eldur, sem eyðir ofan í undirdjúpin og hlyti að uppræta allar eigur mínar.

¹³ان كنت رفضت حق عبدي وامتي في دعواهما عليّ

¹³Hafi ég lítilsvirt rétt þjóns míns eða þernu minnar, þá er þau áttu í deilu við mig,

¹⁴فماذا كنت اصنع حين يقوم الله واذا افتقد فبماذا اجيبه.

¹⁴hvað ætti ég þá að gjöra, þegar Guð risi upp, og hverju svara honum, þegar hann rannsakaði?

¹⁵أوليس صانعي في البطن صانعه وقد صوّرنا واحد في الرحم.

¹⁵Hefir eigi sá er mig skóp, skapað þjón minn í móðurlífi, og hefir ekki hinn sami myndað okkur í móðurkviði?

¹⁶ان كنت منعت المساكين عن مرادهم او افنيت عيني الارملة

¹⁶Hafi ég synjað fátækum bónar og látið augu ekkjunnar daprast,

¹⁷او اكلت لقمتي وحدي فما اكل منها اليتيم.

¹⁷hafi ég etið bitann minn einn; og munaðarleysinginn ekkert fengið af honum _

¹⁸بل منذ صباي كبر عندي كأب ومن بطن امي هديتها

¹⁸nei, frá barnæsku minni hefir hann vaxið upp hjá mér sem hjá föður og frá móðurlífi hefi ég leitt hann _

¹⁹ان كنت رأيت هالكا لعدم اللبس او فقيرا بلا كسوة

¹⁹hafi ég séð aumingja klæðlausan og snauðan mann ábreiðulausan,

²⁰ان لم تباركني حقواه وقد استدفأ بجزّة غنمي.

²⁰hafi lendar hans ekki blessað mig og hafi honum ekki hitnað við ullina af sauðum mínum;

²¹ان كنت قد هززت يدي على اليتيم لما رأيت عوني في الباب

²¹hafi ég reitt hnefann að munaðarleysingjanum, af því að ég sá mér liðsvon í borgarhliðinu,

²²فلتسقط عضدي من كتفي ولتنكسر ذراعي من قصبتها.

²²þá detti axlir mínar frá herðunum og handleggur minn brotni úr axlarliðnum.

²³لان البوار من الله رعب عليّ ومن جلاله لم استطع

²³Því að glötunin frá Guði var mér skelfileg, og gegn hátign hans megna ég ekkert.

²⁴ان كنت قد جعلت الذهب عمدتي او قلت للابريز انت متكلي.

²⁴Hafi ég gjört gullið að athvarfi mínu og nefnt skíragullið fulltrúa minn,

²⁵ان كنت قد فرحت اذ كثرت ثروتي ولان يدي وجدت كثيرا.

²⁵hafi ég glaðst yfir því, að auður minn var mikill og að hönd mín aflaði svo ríkulega,

²⁶ان كنت قد نظرت الى النور حين ضاء او الى القمر يسير بالبهاء

²⁶hafi ég horft á sólina, hversu hún skein, og á tunglið, hversu dýrlega það óð áfram,

²⁷وغوي قلبي سرّا ولثم يدي فمي

²⁷og hafi hjarta mitt þá látið tælast í leynum, svo að ég bæri hönd að munni og kyssti hana,

²⁸فهذا ايضا اثم يعرض للقضاة لاني اكون قد جحدت الله من فوق

²⁸það hefði líka verið hegningarverð synd, því að þá hefði ég afneitað Guði á hæðum.

²⁹ان كنت قد فرحت ببليّة مبغضي او شمتّ حين اصابه سوء.

²⁹Hafi ég glaðst yfir óförum fjandmanns míns og hlakkað yfir því, að ógæfa kom yfir hann _

³⁰بل لم ادع حنكي يخطئ في طلب نفسه بلعنة.

³⁰nei, aldrei hefi ég leyft munni mínum svo að syndga að ég með formælingum óskaði dauða hans.

³¹ان كان اهل خيمتي لم يقولوا من ياتي باحد لم يشبع من طعامه.

³¹Hafa ekki heimilismenn mínir sagt: ,,Hvenær hefir nokkur farið ósaddur frá borði hans?``

³²غريب لم يبت في الخارج. فتحت للمسافر ابوابي.

³²ég lét ekki aðkomumann nátta á bersvæði, heldur opnaði ég dyr mínar fyrir ferðamanninum.

³³ان كنت قد كتمت كالناس ذنبي لاخفاء اثمي في حضني

³³Hafi ég hulið yfirsjónir mínar, eins og menn gjöra, og falið misgjörð mína í brjósti mínu,

³⁴اذ رهبت جمهورا غفيرا وروّعتني اهانة العشائر فكففت ولم اخرج من الباب

³⁴af því að ég hræddist mannfjöldann, og af því að fyrirlitning ættanna fældi mig, svo að ég hafði hægt um mig og fór ekki út fyrir dyr,

³⁵من لي بمن يسمعني. هوذا امضائي ليجبني القدير. ومن لي بشكوى كتبها خصمي.

³⁵Ó að ég hefði þann, er hlusta vildi á mig! Hér er undirskrift mín _ hinn Almáttki svari mér! Sá sem mig ákærir, skrifi sitt ákæruskjal!

³⁶فكنت احملها على كتفي. كنت اعصبها تاجا لي.

³⁶Vissulega skyldi ég bera það á öxlinni, binda það sem höfuðsveig um ennið,

³⁷كنت اخبره بعدد خطواتي وادنو منه كشريف ــ

³⁷ég skyldi segja Guði frá hverju spori mínu og ganga sem höfðingi fram fyrir hann! Hér enda ræður Jobs.

³⁸ان كانت ارضي قد صرخت عليّ وتباكت اتلامها جميعا

³⁸hafi akurland mitt hrópað undan mér og öll plógför þess grátið,

³⁹ان كنت قد اكلت غلّتها بلا فضة او اطفأت انفس اصحابها

³⁹hafi ég etið gróður þess endurgjaldslaust og slökkt líf eiganda þess,þá spretti þyrnar upp í stað hveitis og illgresi í stað byggs.

⁴⁰فعوض الحنطة لينبت شوك وبدل الشعير زوان تمت اقوال ايوب

⁴⁰þá spretti þyrnar upp í stað hveitis og illgresi í stað byggs.