¹قد كرهت نفسي حياتي. اسيب شكواي. اتكلم في مرارة نفسي

¹ از زندگی سیر شده‌ام، بنابراین می‌خواهم از زندگی تلخ و زار خود ناله و شکایت کنم.

²قائلا لله لا تستذنبني. فهمني لماذا تخاصمني.

² خدایا محکومم مَکن. به من بگو چه گناهی کرده‌ام؟

³احسن عندك ان تظلم ان ترذل عمل يديك وتشرق على مشورة الاشرار.

³ آیا رواست که به من ظلم نمایی، از مخلوق خود نفرت کنی و طرفدار نقشه‌های گناهکاران باشی؟

⁴ألك عينا بشر ام كنظر الانسان تنظر.

⁴ آیا تو همه‌چیز را مانند ما می‌بینی؟

⁵أأيامك كايام الانسان ام سنوك كايام الرجل

⁵ آیا زندگی تو مانند زندگی ما کوتاه است

⁶حتى تبحث عن اثمي وتفتش على خطيتي.

⁶ پس چرا تمام گناهان مرا می‌شماری و تمام خطاهایم را رقم می‌زنی؟

⁷في علمك اني لست مذنبا ولا منقذ من يدك

⁷ خودت می‌دانی که من خطایی نکرده‌ام و کسی نمی‌تواند مرا از دست تو نجات بدهد.

⁸يداك كوّنتاني وصنعتاني كلي جميعا. أفتبتلعني.

⁸ تو مرا با دست خود آفریدی و شکل دادی و اکنون می‌خواهی با همان دست مرا هلاک سازی.

⁹اذكر انك جبلتني كالطين. أفتعيدني الى التراب.

⁹ به‌خاطر داشته باش که تو مرا از گل ساختی و دوباره به خاک برمی‌گردانی.

¹⁰ألم تصبّني كاللبن وخثّرتني كالجبن.

¹⁰ تو به پدرم نیرو بخشیدی تا در رحم مادر تولیدم کند و در آنجا مرا نشو و نما دادی.

¹¹كسوتني جلدا ولحما فنسجتني بعظام وعصب.

¹¹ با پوست و گوشت پوشاندی و استخوانها و رگ و پی مرا به هم بافتی.

¹²منحتني حياة ورحمة وحفظت عنايتك روحي.

¹² به من زندگی دادی و از محبّت بی‌پایانت برخوردارم کردی و از روی احسان زندگی مرا حفظ نمودی.

¹³لكنك كتمت هذه في قلبك. علمت ان هذا عندك.

¹³ امّا اکنون می‌دانم که در تمام اوقات تو مخفیانه نقشه‌ می‌کشیدی تا به من صدمه بزنی.

¹⁴ان اخطأت تلاحظني ولا تبرئني من اثمي.

¹⁴ تو مراقب من بودی تا گناهی بکنم و تو از بخشیدنم خودداری نمایی.

¹⁵ان اذنبت فويل لي. وان تبررت لا ارفع راسي. اني شبعان هوانا وناظر مذلتي.

¹⁵ هرگاه گناهی از من سر بزند بلافاصله مرا جزا می‌دهی، امّا اگر کار درستی بکنم خیری نمی‌بینم. شخص بدبخت و بیچاره‌ای هستم.

¹⁶وان ارتفع تصطادني كاسد ثم تعود وتتجبر عليّ.

¹⁶ اگر سرم را بلند کنم، مانند شیری به من حمله می‌کنی و با آزار دادن من قدرت خود را نشان می‌دهی.

¹⁷تجدد شهودك تجاهي وتزيد غضبك عليّ. نوب وجيش ضدي

¹⁷ تو همیشه علیه من شاهد می‌آوری و خشم تو بر من هر لحظه زیادتر می‌شود و ضربات پی‌درپی بر من وارد می‌‌کنی.

¹⁸فلماذا اخرجتني من الرحم. كنت قد اسلمت الروح ولم ترني عين

¹⁸ چرا مرا از رحم مادر به دنیا آوردی؟ ای کاش می‌مُردم و چشم کسی مرا نمی‌دید.

¹⁹فكنت كاني لم اكن فأقاد من الرحم الى القبر.

¹⁹ مثل اینکه هرگز به دنیا نیامده بودم، از رحم مادر مستقیم به گور می‌رفتم.

²⁰أليست ايامي قليلة. اترك. كف عني فاتبلج قليلا

²⁰ از زندگی من چیزی باقی نمانده است، پس مرا به حال خودم بگذار تا دمی آسوده باشم.

²¹قبل ان اذهب ولا اعود. الى ارض ظلمة وظل الموت

²¹ بزودی از دنیا می‌روم و راه بازگشت برایم نیست. به جایی می‌روم که تاریکی و ظلمت و هرج و مرج حکم فرماست و خود روشنی هم تاریکی است.

²²ارض ظلام مثل دجى ظل الموت وبلا ترتيب واشراقها كالدجى

²² به جایی می‌روم که تاریکی و ظلمت و هرج و مرج حکم فرماست و خود روشنی هم تاریکی است.