¹فاجاب صوفر النعماتي وقال

¹ آیا کسی به این سخنان پوچ و بیهوده جواب نمی‌دهد؟ آیا گزافه‌گویی، حق را به تو می‌دهد؟

²أكثرة الكلام لا يجاوب ام رجل مهذار يتبرر.

² آیا با یاوه‌گویی می‌توانی دیگران را ساکت گردانی؟ آیا می‌خواهی وقتی‌که دیگران را مسخره می‌‌کنی، آنها ساکت بمانند؟

³أصلفك يفحم الناس ام تلخ وليس من يخزيك.

³ تو ادّعا می‌‌کنی که سخنانت حقیقت دارند و در حضور خدا پاک هستی.

⁴اذ تقول تعليمي زكي وانا بار في عينيك.

⁴ امّا ای کاش خدا لب به سخن بگشاید و جواب تو را بدهد

⁵ولكن يا ليت الله يتكلم ويفتح شفتيه معك

⁵ و اسرار حکمت خود را برایت بیان کند، زیرا حکمت خدا جنبه‌های زیادی دارد که دانستن آنها برای انسان خیلی مشکل است. بدان که خدا تو را کمتر از آن چه که سزاوار هستی، جزا داده است.

⁶ويعلن لك خفيّات الحكمة انها مضاعفة الفهم فتعلم ان الله يغرمك باقل من اثمك

⁶ کسی نمی‌تواند حد و اندازهٔ عظمت و قدرت خدای قادر مطلق را درک کند.

⁷أإلى عمق الله تتصل ام الى نهاية القدير تنتهي.

⁷ آسمان، خدا را محدود نمی‌کند، امّا فراتر از دسترس تو می‌باشد. خدا دنیای مردگان را می‌شناسد امّا تو نه.

⁸هو اعلى من السموات فماذا عساك ان تفعل. اعمق من الهاوية فماذا تدري.

⁸ عظمت خدا وسیع‌تر از زمین و عمیقتر از دریاست

⁹اطول من الارض طوله واعرض من البحر.

⁹ اگر خدا تو را بگیرد و محاکمه کند، چه کسی می‌تواند مانع او شود؟

¹⁰ان بطش او اغلق او جمع فمن يرده.

¹⁰ زیرا کارهای هیچ‌کسی از او پوشیده نیست و می‌داند چه کسی گناهکار کیست.

¹¹لانه هو يعلم اناس السوء ويبصر الاثم فهل لا ينتبه.

¹¹ شخص احمق وقتی حکیم می‌شود که الاغ وحشی انسانی بزاید.

¹²اما الرجل ففارغ عديم الفهم وكجحش الفراء يولد الانسان

¹² اکنون اگر با قلب صاف و پاک، دست دعا به سوی خدا بلند کنی،

¹³ان اعددت انت قلبك وبسطت اليه يديك

¹³ از بدی و گناه بپرهیزی و شرارت را به خانه‌ات راه ندهی،

¹⁴ان ابعدت الاثم الذي في يدك ولا يسكن الظلم في خيمتك

¹⁴ آن وقت می‌توانی با سربلندی و با اطمینان کامل و بدون ترس، با دنیا روبه‌رو شوی.

¹⁵حينئذ ترفع وجهك بلا عيب وتكون ثابتا ولا تخاف.

¹⁵ همهٔ مصیبتها را فراموش می‌‌کنی و آنها همچون آبِ رفته به‌خاطر نمی‌آیند.

¹⁶لانك تنسى المشقة. كمياه عبرت تذكرها.

¹⁶ زندگی‌ات درخشانتر از آفتاب نیمروز و تاریکی آن مثل صبح روشن می‌شود.

¹⁷وفوق الظهيرة يقوم حظك. الظلام يتحول صباحا.

¹⁷ با امید و اطمینان خاطر زندگی می‌‌کنی و در راحت و آسایش به سر می‌بری.

¹⁸وتطمئن لانه يوجد رجاء. تتجسس حولك وتضطجع آمنا.

¹⁸ از دشمنانت نخواهی ترسید؛ مردم بسیاری از تو کمک خواهند خواست. امّا چشمان بدکاران کور و راه گریز از هر سو به رویشان بسته می‌شود و تنها امیدشان مرگ می‌باشد.

¹⁹وتربض وليس من يزعج ويتضرع الى وجهك كثيرون.

¹⁹ امّا چشمان بدکاران کور و راه گریز از هر سو به رویشان بسته می‌شود و تنها امیدشان مرگ می‌باشد.

²⁰اما عيون الاشرار فتتلف ومناصهم يبيد ورجاؤهم تسليم النفس