¹حكمة المرأة تبني بيتها والحماقة تهدمه بيدها.

¹ زن دانا خانهٔ خود را آباد می‌کند، امّا زن نادان با دست خود خانهٔ خود را خراب می‌سازد.

²السالك باستقامته يتقي الرب والمعوج طرقه يحتقره.

² کسانی‌که با صداقت رفتار می‌نمایند، از خداوند می‌ترسند، ولی اشخاص بدکار او را تحقیر می‌کنند.

³في فم الجاهل قضيب لكبريائه. اما شفاه الحكماء فتحفظهم.

³ پُر حرفی شخص نادان را به زحمت می‌اندازد، امّا سخنان شخص دانا او را محافظت می‌کند.

⁴حيث لا بقر فالمعلف فارغ. وكثرة الغلة بقوة الثور.

⁴ اگر گاو نباشد، انبار از غلّه خالی می‌ماند، با نیرو و قوّت گاو محصول فراوان به دست می‌آید.

⁵الشاهد الامين لن يكذب والشاهد الزور يتفوه بالاكاذيب.

⁵ شاهد امین دروغ نمی‌گوید، امّا از دهان شاهد نادرست دروغ می‌بارد.

⁶المستهزئ يطلب الحكمة ولا يجدها. والمعرفة هينة للفهيم.

⁶ کسی‌که همه‌چیز را مسخره می‌کند، هرگز نمی‌تواند حکمت را بیابد، ولی شخص عاقل به آسانی آن را به دست می‌آورد.

⁷اذهب من قدام رجل جاهل اذ لا تشعر بشفتي معرفة.

⁷ از مردم نادان دوری کن، زیرا چیزی ندارند که به تو یاد بدهند.

⁸حكمة الذكي فهم طريقه وغباوة الجهال غش.

⁸ حکمتِ شخص عاقل راهنمای اوست، امّا حماقتِ افراد نادان باعث گمراهی آنها می‌شود.

⁹الجهال يستهزئون بالاثم. وبين المستقيمين رضى.

⁹ آدمهای نادان از گناه کردن دست نمی‌کشند، امّا درستکاران رضامندی خدا را می‌خواهند.

¹⁰القلب يعرف مرارة نفسه. وبفرحه لا يشاركه غريب

¹⁰ تنها دل انسان است که تلخی او را احساس می‌کند و در خوشی او نیز کسی جز خودش نمی‌تواند شریک باشد.

¹¹بيت الاشرار يخرب وخيمة المستقيمين تزهر.

¹¹ خانهٔ مردم بدکار خراب می‌شود، امّا خانهٔ راستان وسعت می‌یابد.

¹²توجد طريق تظهر للانسان مستقيمة وعاقبتها طرق الموت.

¹² راهی که فکر می‌‌کنی راست است، ممکن است به مرگ منتهی شود.

¹³ايضا في الضحك يكتئب القلب وعاقبة الفرح حزن.

¹³ خنده می‌تواند اندوه را پنهان کند، امّا هنگامی‌که خنده تمام شود، درد و اندوه بر جای خود باقی می‌ماند.

¹⁴المرتد في القلب يشبع من طرقه والرجل الصالح مما عنده.

¹⁴ آدم خدا نشناس نتیجهٔ کار خود را می‌بیند و شخص نیکو از ثمرهٔ کارهای خود بهره می‌گیرد.

¹⁵الغبي يصدق كل كلمة والذكي ينتبه الى خطواته.

¹⁵ آدم نادان هر حرفی را باور می‌کند، امّا شخص عاقل سنجیده رفتار می‌نماید.

¹⁶الحكيم يخشى ويحيد عن الشر والجاهل يتصلف ويثق.

¹⁶ شخص دانا محتاط است و از خطر دوری می‌کند، ولی آدم نادان از روی غرور، خود را به خطر می‌اندازد.

¹⁷السريع الغضب يعمل بالحمق وذو المكايد يشنأ.

¹⁷ شخص تندخو کارهای احمقانه می‌کند و آدم حیله‌گر مورد نفرت قرار می‌گیرد.

¹⁸الاغبياء يرثون الحماقة والاذكياء يتوجون بالمعرفة.

¹⁸ حماقت نصیب نادانان می‌شود و حکمت نصیب عاقلان.

¹⁹الاشرار ينحنون امام الاخيار والاثمة لدى ابواب الصدّيق.

¹⁹ مردم بدکار عاقبت در برابر اشخاص نیک سر تعظیم فرود می‌آورند و محتاج آنها می‌شوند.

²⁰ايضا من قريبه يبغض الفقير ومحبو الغني كثيرون.

²⁰ ثروتمندان دوستان زیاد دارند، امّا شخص فقیر را حتّی همسایه‌هایش نیز تحقیر می‌کنند.

²¹من يحتقر قريبه يخطئ ومن يرحم المساكين فطوبى له

²¹ تحقیر کردن اشخاص فقیر گناه است، خوشا به حال کسی‌که بر آنها ترحّم کند.

²²اما يضل مخترعو الشر. اما الرحمة والحق فيهديان مخترعي الخير

²² کسانی‌که نقشه‌های پلید در سر می‌پرورانند، گمراه می‌شوند؛ امّا آنهایی که نیّت خوب دارند، مورد محبّت و اعتماد قرار می‌گیرند.

²³في كل تعب منفعة. وكلام الشفتين انما هو الى الفقر.

²³ کسی‌که زحمت می‌کشد، منفعت عایدش می‌شود؛ امّا شخصی که فقط حرف می‌زند، فقیر می‌گردد.

²⁴تاج الحكماء غناهم. تقدم الجهال حماقة.

²⁴ ثروت نصیب مردم دانا می‌شود، امّا پاداش اشخاص نادان حماقت آنهاست.

²⁵الشاهد الامين منجي النفوس. ومن يتفوه بالاكاذيب فغش.

²⁵ شاهد امین جان مردم را نجات می‌دهد، امّا شاهد دروغگو به مردم خیانت می‌کند.

²⁶في مخافة الرب ثقة شديدة ويكون لبنيه ملجأ.

²⁶ کسی‌که از خدا می‌ترسد، تکیه‌گاه مستحکمی ‌دارد و فرزندانش در امان می‌باشند.

²⁷مخافة الرب ينبوع حياة للحيدان عن اشراك الموت.

²⁷ خدا‌ترسی چشمهٔ حیات است و انسان را از دامهای مرگ دور نگاه می‌دارد.

²⁸في كثرة الشعب زينة الملك. وفي عدم القوم هلاك الامير.

²⁸ عظمت یک پادشاه به تعداد مردمی است که بر آنها حکومت می‌کند. پادشاه بدون رعیت نابود می‌شود.

²⁹بطيء الغضب كثير الفهم. وقصير الروح معلي الحمق.

²⁹ کسی‌که صبر و حوصله دارد، شخص بسیار دانایی است، امّا از آدم تندخو حماقت سرمی‌زند.

³⁰حياة الجسد هدوء القلب ونخر العظام الحسد.

³⁰ آرامش فکری به بدن سلامتی می‌بخشد، ولی حسادت استخوان را می‌پوساند.

³¹ظالم الفقير يعير خالقه ويمجده راحم المسكين.

³¹ کسی‌که به فقرا ظلم می‌کند به آفرینندهٔ آنها اهانت کرده است و هر که به مردم مسکین ترحّم می‌نماید، خدا را احترام نموده است.

³²الشرير يطرد بشره. اما الصدّيق فواثق عند موته.

³² مردم خداشناس وقتی بمیرند، پناهگاهی خواهند داشت، امّا گناهکاران به وسیلهٔ گناهانشان تباه می‌شوند.

³³في قلب الفهيم تستقر الحكمة وما في داخل الجهال يعرف.

³³ اشخاص فهمیده حکمت را در دل خود حفظ می‌کنند، ولی آدمهای نادان از حکمت بهره‌ای ندارند.

³⁴البر يرفع شان الامة وعار الشعوب الخطية.

³⁴ صداقت مایهٔ سرفرازی یک قوم است و گناه باعث رسوایی آن. پادشاه از خدمتگزاران دانا خشنود می‌شود، امّا کسانی‌که شرارت می‌کنند، مورد غضب او قرار می‌گیرند.

³⁵رضوان الملك على العبد الفطن وسخطه يكون على المخزي

³⁵ پادشاه از خدمتگزاران دانا خشنود می‌شود، امّا کسانی‌که شرارت می‌کنند، مورد غضب او قرار می‌گیرند.