1واما الآن فقد ضحك علي اصاغري اياما الذين كنت استنكف من ان اجعل آبائهم مع كلاب غنمي.
1"แต่เดี๋ยวนี้เขาเยาะข้า คือคนที่อ่อนกว่าข้าน่ะ คนที่ข้าจะเหยียดหยามพ่อของเขา ถึงกับไม่ยอมให้อยู่กับสุนัขที่เฝ้าฝูงแพะแกะของข้า
2قوة ايديهم ايضا ما هي لي. فيهم عجزت الشيخوخة.
2ข้าจะได้อะไรจากกำลังมือของเขาทั้งหลาย คือของคนที่เรี่ยวแรงเขาหมดไปแล้ว
3في العوز والمحل مهزولون عارقون اليابسة التي هي منذ امس خراب وخربة.
3เพราะเหตุความขาดแคลนและหิวโหยพวกเขาจึงอยู่อย่างโดดเดี่ยว เมื่อก่อนเขาหนีไปยังถิ่นทุรกันดารซึ่งรกร้างและถูกทิ้งไว้เสียเปล่า
4الذين يقطفون الملاح عند الشيح واصول الرّتم خبزهم.
4เขาเก็บผักชะครามซึ่งอยู่กับพุ่มไม้ และเอารากต้นซากมาเป็นอาหาร
5من الوسط يطردون. يصيحون عليهم كما على لص.
5เขาถูกขับไล่ออกไปจากท่ามกลางคน (มีคนตะโกนตามเขาไปอย่างตามโจร)
6للسكن في اودية مرعبة وثقب التراب والصخور.
6ฉะนั้น เขาต้องพักอยู่ที่ลำละหาน ในโพรงดินและซอกหิน
7بين الشيح ينهقون. تحت العوسج ينكبّون.
7เขาร้องอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้ เขาเบียดกันอยู่ภายใต้ต้นตำแย
8ابناء الحماقة بل ابناء اناس بلا اسم سيطوا من الارض
8เขาเป็นลูกของคนถ่อย เออ เป็นลูกของคนเสียชื่อ เขาถูกกวาดออกไปเสียจากแผ่นดิน
9اما الآن فصرت اغنيتهم واصبحت لهم مثلا.
9และบัดนี้ข้ากลายเป็นเพลงเยาะเย้ยของเขา เออ ข้าเป็นคำครหาของเขา
10يكرهونني. يبتعدون عني وامام وجهي لم يمسكوا عن البسق.
10เขาทั้งหลายสะอิดสะเอียนข้า และเหินห่างจากข้า เขาไม่รั้งรอที่จะถ่มน้ำลายลงหน้าของข้า
11لانه اطلق العنان وقهرني فنزعوا الزمام قدامي.
11เพราะพระเจ้าทรงหย่อนสายธนูของข้า และให้ข้าตกต่ำ เขาทั้งหลายก็เหวี่ยงความยั้งคิดเสียต่อหน้าข้า
12عن اليمين الفروخ يقومون يزيحون رجلي ويعدّون عليّ طرقهم للبوار.
12คนหนุ่มลุกขึ้นข้างขวามือของข้า เขาผลักดันเท้าของข้าออกไป เขาเหวี่ยงทางแห่งความพินาศไว้ต่อสู้ข้า
13افسدوا سبلي. اعانوا على سقوطي. لا مساعد عليهم.
13เขาพังทางเดินของข้า เขาเสริมภัยพิบัติให้ข้า ไม่มีผู้ใดช่วยเขาไว้เลย
14ياتون كصدع عريض. تحت الهدّة يتدحرجون.
14เขามาหาข้าอย่างกับน้ำที่ทะลักเข้ามาอย่างเต็มที่ เขากลิ้งตัวเข้ามาหาข้าท่ามกลางซากปรักหักพัง
15انقلبت عليّ اهوال. طردت كالريح نعمتي فعبرت كالسحاب سعادتي
15ความสยดสยองต่างๆหันมาใส่ข้า จิตใจของข้าถูกเขาติดตามอย่างลมตาม และความเจริญรุ่งเรืองของข้าศูนย์ไปเสียอย่างเมฆ
16فالآن انهالت نفسي عليّ واخذتني ايام المذلّة.
16บัดนี้จิตใจของข้าก็ละลายไป วันแห่งความทุกข์ใจยึดตัวข้าไว้
17الليل ينخر عظامي فيّ وعارقيّ لا تهجع.
17กลางคืนกระดูกข้าทะลุไป และความเจ็บปวดที่แทะข้านั้นไม่หยุดพักเลย
18بكثرة الشدة تنكّر لبسي. مثل جيب قميصي حزمتني.
18เครื่องแต่งกายของข้าเสียรูปไปด้วยความรุนแรงแห่งโรคนี้ มันมัดข้าอย่างผ้าคอเสื้อรัดข้า
19قد طرحني في الوحل فاشبهت التراب والرماد.
19พระเจ้าทรงเหวี่ยงข้าลงในปลัก และข้าก็กลายเป็นเหมือนผลคลีและขี้เถ้า
20اليك اصرخ فما تستجيب لي. اقوم فما تنتبه اليّ.
20ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ และพระองค์หาทรงสดับข้าพระองค์ไม่ ข้าพระองค์ยืนขึ้น และพระองค์หาทรงมองไม่
21تحولت الى جاف من نحوي. بقدرة يدك تضطهدني.
21พระองค์กลับทรงดุร้ายต่อข้าพระองค์ พระองค์ทรงต่อต้านข้าพระองค์ด้วยพระหัตถ์ทรงฤทธิ์ของพระองค์
22حملتني اركبتني الريح وذوبتني تشوها.
22พระองค์ทรงชูข้าพระองค์ขึ้นเหนือลม และทรงให้ข้าพระองค์ขี่ลม และทรงให้ตัวข้าพระองค์ละลายไป
23لاني اعلم انك الى الموت تعيدني والى بيت ميعاد كل حيّ.
23ข้าพระองค์ทราบแล้วว่าพระองค์จะทรงให้ข้าพระองค์ตายเสีย และให้ไปสู่ที่กำหนดของคนเป็นทั้งปวง
24ولكن في الخراب ألا يمد يدا. في البليّة ألا يستغيث عليها
24ถึงกระนั้นเขาจะไม่ยื่นมือของเขาออกช่วยคนในแดนคนตาย ถึงแม้ว่าพวกเขาร้องขอความช่วยเหลือในท่ามกลางภัยพิบัติของเขา
25ألم ابك لمن عسر يومه. ألم تكتئب نفسي على المسكين.
25ข้ามิได้ร้องไห้เพื่อผู้ที่วันเวลาของเขายากเย็นหรือ จิตใจของข้ามิได้โศกสลดเพื่อคนขัดสนหรือ
26حينما ترجيت الخير جاء الشر. وانتظرت النور فجاء الدجى.
26แต่เมื่อข้ามองหาของดี ของร้ายก็มาถึง และเมื่อข้าคอยความสว่าง ความมืดก็มาถึง
27امعائي تغلي ولا تكف. تقدمتني ايام المذلة.
27จิตใจของข้าร้อนรุ่มไม่เคยสงบเลย วันแห่งความทุกข์ใจมาพบข้า
28اسوددت لكن بلا شمس. قمت في الجماعة اصرخ.
28ข้าได้ไว้ทุกข์ มิใช่ด้วยแดด ข้ายืนขึ้นในที่ชุมนุมชน และร้องขอความช่วยเหลือ
29صرت اخا للذئاب وصاحبا لرئال النعام.
29ข้าเป็นพี่น้องกับมังกร และเป็นเพื่อนกับนกเค้าแมว
30حرش جلدي عليّ وعظامي احترّت من الحرارة فيّ.
30ผิวหนังของข้าดำ กระดูกของข้าร้อนอย่างไฟไหม้
31صار عودي للنوح ومزماري لصوت الباكين
31เพราะฉะนั้นเสียงพิณเขาคู่ของข้ากลายเป็นเสียงโหยไห้ และเสียงขลุ่ยของข้ากลายเป็นเสียงของผู้ที่ร้องไห้"