¹أليس جهاد للانسان على الارض وكايام الاجير ايامه.

¹"มนุษย์ไม่มีเวลากำหนดบนแผ่นดินโลกหรือ และชีวิตของเขาไม่เหมือนชีวิตของลูกจ้างดอกหรือ

²كما يتشوّق العبد الى الظل وكما يترجّى الاجير اجرته

²เหมือนอย่างทาสที่ปรารถนาเงา และเหมือนอย่างลูกจ้างผู้มองหาค่าจ้างแห่งงานของตน

³هكذا تعين لي اشهر سوء وليالي شقاء قسمت لي.

³เช่นเดียวกัน ข้าต้องได้รับส่วนเปล่าประโยชน์เป็นเดือนๆ และเขาแบ่งคืนแห่งความน่าอิดโรยแก่ข้า

⁴اذا اضطجعت اقول متى اقوم. الليل يطول واشبع قلقا حتى الصبح.

⁴เมื่อข้านอนลง ข้าว่า `เมื่อไรหนอข้าจะลุกขึ้น และกลางคืนจะผ่านพ้นไป' และข้าก็พลิกไปพลิกมาจนรุ่งเช้า

⁵لبس لحمي الدود مع مدر التراب. جلدي كرش وساخ.

⁵เนื้อของข้าห่มหนอนและก้อนฝุ่น หนังของข้าแข็งขึ้น แล้วก็น่ารังเกียจ

⁶ايامي اسرع من الوشيعة وتنتهي بغير رجاء

⁶วันคืนของข้าเร็วกว่ากระสวยของช่างทอ และสิ้นสุดลงด้วยไร้ความหวัง

⁷اذكر ان حياتي انما هي ريح وعيني لا تعود ترى خيرا.

⁷ขอทรงจำไว้ว่า ชีวิตของข้าพระองค์เป็นแต่ลมหายใจ ตาของข้าพระองค์จะไม่เห็นสิ่งดีอีกเลย

⁸لا تراني عين ناظري. عيناك عليّ ولست انا.

⁸ตาของผู้ที่เห็นข้าพระองค์จะไม่ได้ดูข้าพระองค์อีกต่อไป ฝ่ายพระเนตรของพระองค์มองหาข้าพระองค์ ข้าพระองค์ก็ไปเสียแล้ว

⁹السحاب يضمحل ويزول. هكذا الذي ينزل الى الهاوية لا يصعد.

⁹เมฆจางและหายไปฉันใด บุคคลที่ลงไปยังแดนคนตายก็มิได้ขึ้นมาฉันนั้น

¹⁰لا يرجع بعد الى بيته ولا يعرفه مكانه بعد.

¹⁰เขาจะไม่กลับไปเรือนของเขาอีก หรือที่อยู่ของเขาก็จะไม่รู้จักเขาอีกเลย

¹¹انا ايضا لا امنع فمي. اتكلم بضيق روحي. اشكو بمرارة نفسي.

¹¹เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จึงไม่ยับยั้งปากของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะพูดด้วยความแสนระทมแห่งจิตใจของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะบ่นด้วยความขมขื่นแห่งจิตใจของข้าพระองค์

¹²أبحر انا ام تنين حتى جعلت عليّ حارسا.

¹²ข้าพระองค์เป็นทะเล หรือเป็นปลาวาฬหรือ พระองค์จึงทรงวางยามเฝ้าข้าพระองค์

¹³ان قلت فراشي يعزيني مضجعي ينزع كربتي

¹³เมื่อข้าพระองค์พูดว่า `เตียงของข้าจะเล้าโลมข้า ที่นอนของข้าจะบรรเทาการร้องทุกข์ของข้า'

¹⁴تريعني بالاحلام وترهبني برؤى

¹⁴แล้วพระองค์ก็ทำให้ข้าพระองค์กลัวด้วยความฝัน และทำให้ข้าพระองค์หวาดเสียวด้วยนิมิต

¹⁵فاختارت نفسي الخنق الموت على عظامي هذه.

¹⁵จิตใจข้าพระองค์จึงเลือกที่จะถูกรัดคอตาย และเลือกความตายแทนชีวิตของข้าพระองค์

¹⁶قد ذبت. لا الى الابد احيا. كف عني لان ايامي نفخة.

¹⁶ข้าพระองค์เบื่อชีวิต ข้าพระองค์จะไม่อยู่ตลอดไป ปล่อยข้าพระองค์แต่ลำพังเถิด เพราะวันคืนของข้าพระองค์เป็นแต่เพียงเปล่าประโยชน์

¹⁷ما هو الانسان حتى تعتبره وحتى تضع عليه قلبك

¹⁷มนุษย์เป็นอะไร พระองค์จึงทรงถือว่าเขาสำคัญนัก และที่พระองค์ใส่พระทัยเขา

¹⁸وتتعهّده كل صباح وكل لحظة تمتحنه.

¹⁸ทรงเยี่ยมเขาทุกเช้า ทรงลองดูเขาทุกขณะ

¹⁹حتى متى لا تلتفت عني ولا ترخيني ريثما ابلع ريقي.

¹⁹อีกนานเท่าใดพระองค์จึงจะไม่ทรงออกไปจากข้าพระองค์ หรือปล่อยข้าพระองค์แต่ลำพัง จนข้าพระองค์จะกลืนน้ำลายของตนได้

²⁰أأخطأت. ماذا افعل لك يا رقيب الناس. لماذا جعلتني عاثورا لنفسك حتى اكون على نفسي حملا.

²⁰ข้าแต่พระองค์ผู้ปกปักรักษามนุษย์ ข้าพระองค์ทำบาปแล้ว ข้าพระองค์จะทำอะไรแก่พระองค์เล่า ทำไมพระองค์จึงทรงทำให้ข้าพระองค์เป็นเป้าหมายของพระองค์ ดังนั้นจึงเป็นภาระหนักแก่ข้าพระองค์เอง

²¹ولماذا لا تغفر ذنبي ولا تزيل اثمي لاني الآن اضطجع في التراب. تطلبني فلا اكون

²¹ทำไมพระองค์ไม่ทรงประทานอภัยแก่การละเมิดของข้าพระองค์ และนำเอาความชั่วช้าของข้าพระองค์ไปเสีย เพราะบัดนี้ข้าพระองค์จะนอนลงในผงคลีดิน พระองค์จะทรงเสาะหาข้าพระองค์ในเวลาเช้า แต่ข้าพระองค์จะไม่อยู่แล้ว"