1الانسان مولود المرأة قليل الايام وشبعان تعبا.
1‹‹İnsanı kadın doğurur,Günleri sayılı ve sıkıntı doludur.
2يخرج كالزهر ثم ينحسم ويبرح كالظل ولا يقف.
2Çiçek gibi açıp solar,Gölge gibi gelip geçer.
3فعلى مثل هذا حدقت عينيك واياي احضرت الى المحاكمة معك.
3Gözlerini böyle birine mi dikiyorsun,Yargılamak için önüne çağırıyorsun?
4من يخرج الطاهر من النجس. لا احد.
4Kim temizi kirliden çıkarabilir?Hiç kimse!
5ان كانت ايامه محدودة وعدد اشهره عندك وقد عينت اجله فلا يتجاوزه
5Madem insanın günleri belirlenmiş,Aylarının sayısı saptanmış,Sınır koymuşsun, öteye geçemez;
6فاقصر عنه ليسترح الى ان يسرّ كالاجير بانتهاء يومه
6Gözünü ondan ayır da,Çalışma saatini dolduran gündelikçi gibi rahat etsin.
7لان للشجرة رجاء. ان قطعت تخلف ايضا ولا تعدم خراعيبها.
7‹‹Oysa bir ağaç için umut vardır,Kesilse, yeniden sürgün verir,Eksilmez filizleri.
8ولو قدم في الارض اصلها ومات في التراب جذعها
8Kökü yerde kocasa,Kütüğü toprakta ölse bile,
9فمن رائحة الماء تفرخ وتنبت فروعا كالغرس.
9Su kokusu alır almaz filizlenir,Bir fidan gibi dal budak salar.
10اما الرجل فيموت ويبلى. الانسان يسلم الروح فاين هو.
10İnsan ise ölüp yok olur,Son soluğunu verir ve her şey biter.
11قد تنفد المياه من البحرة والنهر ينشف ويجف
11Suyu akıp giden gölYa da kuruyan ırmak nasıl çöle dönerse,
12والانسان يضطجع ولا يقوم. لا يستيقظون حتى لا تبقى السموات ولا ينتبهون من نومهم
12İnsan da öyle, yatar, bir daha kalkmaz,Gökler yok oluncaya dek uyanmaz,Uyandırılmaz.
13ليتك تواريني في الهاوية وتخفيني الى ان ينصرف غضبك وتعيّن لي اجلا فتذكرني.
13‹‹Keşke beni ölüler diyarına gizlesen,Öfken geçinceye dek saklasan,Bana bir süre versen de, beni sonra anımsasan.
14ان مات رجل أفيحيا. كل ايام جهادي اصبر الى ان يأتي بدلي.
14İnsan ölür de dirilir mi?Başka biri nöbetimi devralıncaya dekSavaş boyunca umutla beklerdim.
15تدعو فانا اجيبك. تشتاق الى عمل يدك.
15Sen çağırırdın, ben yanıtlardım,Ellerinle yaptığın yaratığı özlerdin.
16اما الآن فتحصي خطواتي. ألا تحافظ على خطيتي.
16O zaman adımlarımı sayar,Günahımın hesabını tutmazdın.
17معصيتي مختوم عليها في صرّة وتلفّق عليّ فوق اثمي
17İsyanımı torbaya koyup mühürler,Suçumu örterdin.
18ان الجبل الساقط ينتثر والصخر يزحزح من مكانه.
18‹‹Ama dağın yıkılıp çöktüğü,Kayanın yerinden taşındığı,
19الحجارة تبليها المياه وتجرف سيولها تراب الارض. وكذلك انت تبيد رجاء الانسان.
19Suyun taşı aşındırdığı,Selin toprağı sürükleyip götürdüğü gibi,İnsanın umudunu yok ediyorsun.
20تتجبر عليه ابدا فيذهب. تغير وجهه وتطرده.
20Onu hep yenersin, yok olup gider,Çehresini değiştirir, uzağa gönderirsin.
21يكرم بنوه ولا يعلم او يصغرون ولا يفهم بهم.
21Oğulları saygı görür, onun haberi olmaz,Aşağılanırlar, anlamaz.
22انما على ذاته يتوجع لحمه وعلى ذاتها تنوح نفسه
22Ancak kendi canının acısını duyar,Yalnız kendisi için yas tutar.››