1But now they that are younger than I have me in derision, Whose fathers I disdained to set with the dogs of my flock.
1Apan kadtong mga labing batan-on kay kanako nanagtamay kanako, Kansang mga amahan lud-on ako kong sila ipahaluna uban sa mga iro sa akong kahayupan.
2Yea, the strength of their hands, whereto should it profit me? Men in whom ripe age is perished.
2Oo, ang kabaskug sa ilang mga kamot, unsay kapuslanan niana kanako? Mga tawo nga kanila natapus ang kalig-on sa ilang panuigon.
3They are gaunt with want and famine; They gnaw the dry ground, in the gloom of wasteness and desolation.
3Sila maniwang sa kakulang ug sa kagutom; Sila managkitkit sa yuta nga mala, diha sa kangitngit nga awa-aw ug mamingaw.
4They pluck salt-wort by the bushes; And the roots of the broom are their food.
4Sila nanag-ibut ug malbas sa kalibonan; Ug mga gamot sa hilbas makaon nila.
5They are driven forth from the midst [of men]; They cry after them as after a thief;
5Sila gipapahawa gikan sa taliwala sa mga tawo; Sila ginasuliyawan nila ingon sa usa ka kawatan;
6So that they dwell in frightful valleys, In holes of the earth and of the rocks.
6Busa sila nanagpuyo sa mga walog nga makahahadlok, Sa mga langub sa yuta ug mga bato.
7Among the bushes they bray; Under the nettles they are gathered together.
7Sa kalibonan sila nanagbihihi, Sa ilalum sa kasapinitan sila nanagtigum.
8[They are] children of fools, yea, children of base men; They were scourged out of the land.
8Mga anak sa mga buang sila , oo, mga anak sa mga tawong bastos; Gikan sa yuta sila gipanaglatus.
9And now I am become their song, Yea, I am a byword unto them.
9Ug ako karon gihimo nilang usa ka alawiton, Oo, ako usa ka pagya alang kanila.
10They abhor me, they stand aloof from me, And spare not to spit in my face.
10Sila gingil-aran kanako, sila nagpahalayo kanako, Ug dili moduhaduha sa pagluwa sa akong nawong.
11For he hath loosed his cord, and afflicted me; And they have cast off the bridle before me.
11Kay iyang gibadbad ang iyang pisi, ug gisakit ako; Ug sa akong atubangan ang bokado ilang gikuha.
12Upon my right hand rise the rabble; They thrust aside my feet, And they cast up against me their ways of destruction.
12Sa akong toong kamot namangon ang mga balasubas; Ilang giduso ang akong mga tiil, Ug ilang gisalibay batok kanako ang ilang mga buhat sa kadautan.
13They mar my path, They set forward my calamity, [Even] men that have no helper.
13Ilang giguba ang akong alagianan, Sa atubangan nanagpahimulos sila sa akong kagul-anan, Mga tawo sila nga walay magtatabang.
14As through a wide breach they come: In the midst of the ruin they roll themselves [upon me].
14Ingon sa pagsulod sa usa ka boho nga halapad ming-abut sila: Sa taliwala sa dakung kadautan sila nanaglibut kanako .
15Terrors are turned upon me; They chase mine honor as the wind; And my welfare is passed away as a cloud.
15Mga kalisang gipahamlag kanako; Ingon sa hangin gigukod nila ang akong kadungganan; Ug ingon sa usa ka panganod, milabay ang akong kaayohan.
16And now my soul is poured out within me; Days of affliction have taken hold upon me.
16Ug karon ang kalag ko ginabubo sa sulod nako; Mga adlaw sa kagul-anan mingdakup kanako.
17In the night season my bones are pierced in me, And the [pains] that gnaw me take no rest.
17Sa magabii ang akong kabukogan gipanlagbasan sa sulod nako, Ug ang mga kasakit nga nagakitkit kanako dili mopahulay.
18By [God's] great force is my garment disfigured; It bindeth me about as the collar of my coat.
18Tungod sa dakung gahum sa Dios, ang akong saput nausab; Ingon sa asintos sa akong bisti ang pagbugkos niana kanako.
19He hath cast me into the mire, And I am become like dust and ashes.
19Iya akong gihulog sa lunangan, Ug ako nahimo nga ingon sa abug ug abo.
20I cry unto thee, and thou dost not answer me: I stand up, and thou gazest at me.
20Ako nagatu-aw kanimo, ug ikaw dili motubag kanako: Ako motindog ug ikaw magatutok kanako.
21Thou art turned to be cruel to me; With the might of thy hand thou persecutest me.
21Ikaw nahimo nga mabangis kanako; Ug sa kagahum sa imong kamot ikaw naglutos kanako.
22Thou liftest me up to the wind, thou causest me to ride [upon it]; And thou dissolvest me in the storm.
22Imo akong gisakwat ngadto sa hangin, imo akong gipakabayo niana; Ug sa bagyo imo akong gitunaw.
23For I know that thou wilt bring me to death, And to the house appointed for all living.
23Kay ako nasayud nga imo akong dad-on ngadto sa kamatayon, Ug ngadto sa balay nga ginatudlo alang sa tanan nga buhi.
24Howbeit doth not one stretch out the hand in his fall? Or in his calamity therefore cry for help?
24Bisan pa niana, siya nga nahulog dili ba motuboy sa iyang kamot? Kun sa iyang kagul-anan dili ba mosangpit sa pagpakitabang?
25Did not I weep for him that was in trouble? Was not my soul grieved for the needy?
25Wala ba ako magbakho alang kaniya nga anaa sa kagul-anan? Wala ba ang akong kalag masakit alang sa mga hangul?
26When I looked for good, then evil came; And when I waited for light, there came darkness.
26Sa diha nga ako nangita sa maayo, unya midangat ang dautan; Sa diha nga ako naghulat sa kahayag, midangat ang kangitngit.
27My heart is troubled, and resteth not; Days of affliction are come upon me.
27Ang akong kasingkasing nagkaguol, ug dili mapahulay; Mga adlaw sa kasakitan ania mingdangat kanako.
28I go mourning without the sun: I stand up in the assembly, and cry for help.
28Ako nagalakaw nga nagbangutan sa wala ang adlaw. Ako nagatindog sa taliwala sa katiguman, ug nagatu-aw sa pagpakitabang.
29I am a brother to jackals, And a companion to ostriches.
29Ako nahimong igsoon sa mga irong ihalas, Ug kauban sa mga avestruz.
30My skin is black, [and falleth] from me, And my bones are burned with heat.
30Ang panit ko maitum, ug nagakapaksit gikan kanako, Ug ang akong kabukogan nasunog sa kainit.
31Therefore is my harp [turned] to mourning, And my pipe into the voice of them that weep.
31Busa ang akong alpa nahimong tingog sa kasub-anan, Ug ang akong flauta nakigduyog sa tingog niadtong nanagbakho.