1Man, that is born of a woman, Is of few days, and full of trouble.
1Homo, naskita de virino, Havas mallongan vivon kaj abundon da afliktoj.
2He cometh forth like a flower, and is cut down: He fleeth also as a shadow, and continueth not.
2Kiel floro li elkreskas kaj velkas; Li forkuras kiel ombro kaj ne restas.
3And dost thou open thine eyes upon such a one, And bringest me into judgment with thee?
3Kaj kontraux tia Vi malfermas Viajn okulojn, Kaj min Vi vokas al jugxo kun Vi!
4Who can bring a clean thing out of an unclean? not one.
4CXu povas purulo deveni de malpurulo? Neniu.
5Seeing his days are determined, The number of his months is with thee, And thou hast appointed his bounds that he cannot pass;
5Se liaj tagoj estas difinitaj, la nombro de liaj monatoj estas cxe Vi; Vi difinis lian limon, kiun li ne transpasos.
6Look away from him, that he may rest, Till he shall accomplish, as a hireling, his day.
6Deturnu do Vin de li, ke li estu trankvila, GXis venos lia tempo, kiun li sopiras kiel dungito.
7For there is hope of a tree, If it be cut down, that it will sprout again, And that the tender branch thereof will not cease.
7Arbo havas esperon, se gxi estas dehakita, ke gxi denove sxangxigxos, Kaj gxi ne cxesos kreskigi brancxojn.
8Though the root thereof wax old in the earth, And the stock thereof die in the ground;
8Se gxia radiko maljunigxis en la tero, Kaj gxia trunko mortas en polvo,
9Yet through the scent of water it will bud, And put forth boughs like a plant.
9Tamen, eksentinte la odoron de akvo, gxi denove verdigxas, Kaj kreskas plue, kvazaux jxus plantita.
10But man dieth, and is laid low: Yea, man giveth up the ghost, and where is he?
10Sed homo mortas kaj malaperas; Kiam la homo finigxis, kie li estas?
11[As] the waters fail from the sea, And the river wasteth and drieth up;
11Forfluas la akvo el lago, Kaj rivero elcxerpigxas kaj elsekigxas:
12So man lieth down and riseth not: Till the heavens be no more, they shall not awake, Nor be roused out of their sleep.
12Tiel homo kusxigxas, kaj ne plu levigxas; Tiel longe, kiel la cxielo ekzistas, ili ne plu vekigxos, Nek revigligxos el sia dormado.
13Oh that thou wouldest hide me in Sheol, That thou wouldest keep me secret, until thy wrath be past, That thou wouldest appoint me a set time, and remember me!
13Ho, se Vi kasxus min en SXeol, Se Vi kasxus min gxis la momento, kiam pasos Via kolero, Se Vi difinus por mi templimon kaj poste rememorus min!
14If a man die, shall he live [again]? All the days of my warfare would I wait, Till my release should come.
14Kiam homo mortas, cxu li poste povas revivigxi? Dum la tuta tempo de mia batalado mi atendus, GXi venos mia forsxangxo.
15Thou wouldest call, and I would answer thee: Thou wouldest have a desire to the work of thy hands.
15Vi vokus, kaj mi respondus al Vi; Vi ekdezirus la faritajxon de Viaj manoj.
16But now thou numberest my steps: Dost thou not watch over my sin?
16Nun Vi kalkulas miajn pasxojn; Ne konservu mian pekon;
17My transgression is sealed up in a bag, And thou fastenest up mine iniquity.
17Sigelu en paketo miajn malbonagojn, Kaj kovru mian kulpon.
18But the mountain falling cometh to nought; And the rock is removed out of its place;
18Sed monto, kiu falas, malaperas; Kaj roko forsxovigxas de sia loko;
19The waters wear the stones; The overflowings thereof wash away the dust of the earth: So thou destroyest the hope of man.
19SXtonojn forlavas la akvo, Kaj gxia disversxigxo fordronigas la polvon de la tero: Tiel Vi pereigas la esperon de homo.
20Thou prevailest for ever against him, and he passeth; Thou changest his countenance, and sendest him away.
20Vi premas lin gxis fino, kaj li foriras; Li sxangxas sian vizagxon, kaj Vi forigas lin.
21His sons come to honor, and he knoweth it not; And they are brought low, but he perceiveth it not of them.
21Se liaj infanoj estas honorataj, li tion ne scias; Se ili estas humiligataj, li tion ne rimarkas.
22But his flesh upon him hath pain, And his soul within him mourneth.
22Nur lia propra korpo lin doloras, Nur pri sia propra animo li suferas.