1Човекът роден от жена е кратковременен И пълен със смущение.
1Sejak lahir manusia itu lemah, tidak berdaya; hidupnya singkat serta penuh derita.
2Цъфти като цвят, и се покосява; Бяга като сянка, и не се държи.
2Ia bersemi dan layu seperti kembang; lenyap seperti bayangan, terus menghilang.
3И върху такъв ли отваряш очите Си, И ме караш на съд с Тебе?
3Ya Allah, masakan Engkau mau memandangku, dan menghadapkan aku ke pengadilan-Mu!
4Кой може да извади чисто от нечисто? Никой.
4Dapatkah manusia yang berdosa mendatangkan hal yang sempurna?
5Тъй като дните му са определени, И числото на месеците му е у Тебе, И Ти си поставил границите му, които не може да премине,
5Jumlah umur manusia sudah Kautentukan; jumlah bulannya sudah Kaupastikan. Kautetapkan pula batas-batas hidupnya; tidak mungkin ia melangkahinya.
6Отвърни погледа Си от него, за да си почине, Догде като наемник доизкара деня си.
6Biarkanlah ia beristirahat, jangan ganggu dia; supaya ia dapat menikmati hidupnya sampai selesai tugasnya.
7Защото за дървото има надежда Че, ако се отсече пак ще поникне, И че издънката му няма да изчезне,
7Masih ada harapan bagi pohon yang ditebang; ia akan bertunas lagi, lalu bercabang.
8Даже ако коренът му остарее в земята, И ако пънът му умре в пръстта;
8Meskipun di dalam tanah akarnya menjadi lapuk, dan tanggulnya mati karena busuk,
9Понеже от дъха на водата ще поникне, И ще покара клончета като новопосадено.
9tetapi bila disentuh air, ia tumbuh lagi; seperti tanaman muda, tunas-tunasnya muncul kembali.
10Но човек умира и прехожда; Да! човек издъхва, и де го?
10Tapi bila manusia mati, habis riwayatnya; ia meninggal dunia, lalu ke mana perginya?
11Както водите чезнат из морето, И реката престава и пресъхва,
11Seperti air menguap dari dalam telaga, seperti sungai surut sampai habis airnya,
12Така човек ляга, и не става вече; Докато небесата не преминат те няма да се събудят, И няма да станат от съня си.
12begitu pula manusia yang telah mati: ia tidak akan dapat bangkit kembali. Ia tak akan terjaga selama langit masih ada, tak pernah lagi bangun dari tidurnya.
13О, дано ме скриеше Ти в преизподнята, Да ме покриеше догде премине гневът Ти, Да ми определеше срок, и [тогава] да би ме спомнил!
13Sembunyikanlah aku di dalam dunia orang mati; lindungilah aku sampai Kau tidak marah lagi. Tapi tentukanlah waktu untuk mengingat diriku.
14Ако умре човек, ще оживее ли? През всичките дни на воюването си ще чакам, Докато дойде промяната ми.
14Sebab, apabila manusia mati, dapatkah ia hidup kembali? Hari demi hari aku menunggu sampai masa pahitku ini lalu.
15Ще повикнеш, и аз ще Ти се отзова; Ще пожелаеш делото на ръцете Си.
15Maka Engkau akan memanggil aku, dan aku pun akan memberi jawaban; Engkau akan sayang lagi kepadaku, makhluk yang Kauciptakan.
16А сега броиш стъпките ми; Не наблюдаваш ли греховете ми?
16Lalu akan Kauawasi setiap langkahku, tapi tidak lagi Kauperhatikan dosaku.
17Престъплението ми е запечатано в мешец, И зашиваш беззаконието ми.
17Dosaku akan Kauampuni dan Kausingkirkan; salahku waktu dulu akan Kauhapuskan.
18Наистина, [както] и планината като пада унищожава се, И скалата се премества от мястото си;
18Kelak gunung-gunung akan runtuh dan porak poranda, dan gunung batu yang kokoh bergeser dari tempatnya.
19[Както] водите изтриват камъните; И наводненията им завличат пръстта от земята; [Така] Ти погубваш надеждата на човека.
19Batu-batu akan dikikis oleh air yang mengalir kuat; tanah akan dihanyutkan oleh hujan yang lebat. Demikianlah Kauhancurkan harapan manusia.
20Надделяваш всякога над него, и той прехожда; Изменяваш лицето му, и го отпращаш.
20Kaukalahkan dia untuk selama-lamanya; Kausuruh dia pergi dan Kauubah wajahnya.
21Синовете му достигат до почитание, а той не знае; И биват свалени, а той не забелязва това за тях;
21Anak-anaknya menjadi orang mulia, tetapi ia tidak mengetahuinya. Dan apabila mereka menjadi hina, tak ada yang memberitahukan kepadanya.
22[Знае] само, че снагата му е за него в болки, И душата му е за него в жалеене.
22Hanya nyeri tubuhnya yang dirasakannya; hanya pilu hatinya yang dideritanya."