¹Духът ми чезне, дните ми гаснат, мене вече гробът [чака].

¹Ajalku sudah dekat, hampir putuslah napasku; hanyalah kuburan yang tinggal bagiku.

²Сигурно ми се присмиват; И окото ми трябва постоянно да гледа огорченията им!

²Orang menjadikan aku bahan ejekan; kulihat betapa mereka melontarkan sindiran.

³Дай, моля[, поръчителство]; стани ми поръчител при Себе Си; Кой [друг] би дал ръка на мене,

³Aku ini jujur, ya Allah. Percayalah padaku! Siapa lagi yang dapat menyokong perkataanku?

⁴Защото си скрил сърцето им от разум, Затова няма да ги възвисиш.

⁴Kaututup hati mereka sehingga tak mengerti; jangan sampai mereka menundukkan aku kini.

⁵Който заради плячка предава приятели - Очите на чадата му ще изтекат.

⁵Menurut pepatah, siapa mengadukan teman demi keuntungan, anak-anaknya sendiri akan menerima pembalasan.

⁶Той ме е поставил и поговорка на людете; И укор станах аз пред тях.

⁶Kini aku disindir dengan pepatah itu; mereka datang untuk meludahi mukaku.

⁷Помрачиха очите ми от скръб, И всичките ми [телесни] части [станаха] като сянка.

⁷Mataku kabur karena dukacita; seluruh tubuhku kurus merana.

⁸Правдивите ще се почудят на това, И невинният ще се повдигне против нечестивия.

⁸Orang yang saleh, terkejut dan heran; orang yang tak bersalah, menganggap aku tidak bertuhan.

⁹А праведният ще се държи в пътя си, И който има чисти ръце ще увеличава силата си.

⁹Orang yang baik dan yang tidak bersalah, makin yakin cara hidupnya berkenan kepada Allah.

¹⁰А вие всички, моля, пак дойдете; Обаче не ще мога намери между вас един разумен.

¹⁰Tapi seandainya kamu semua datang ke mari, tak seorang bijaksana pun yang akan kudapati.

¹¹Дните ми преминаха; Намеренията ми и желанията на сърцето ми се пресякоха.

¹¹Hari-hariku telah lalu, gagallah segala rencanaku; hilang pula semua cita-cita hatiku.

¹²Нощта [скоро] ще замести деня; Виделото е близо до тъмнината,

¹²Tetapi sahabat-sahabatku berkata, 'Malam itu siang dan terang hampir tiba.' Namun aku tahu dalam hatiku bahwa tetap gelaplah keadaanku.

¹³Ако очаквам преизподнята за мое жилище, Ако съм постлал постелката си в тъмнината,

¹³Hanya dunia mautlah yang kuharapkan, di sanalah aku akan tidur dalam kegelapan.

¹⁴Ако съм викнал към тлението, Баща ми си ти, - Към червеите: Майка и сестра ми сте,

¹⁴Kuburku kunamakan "Ayahku", dan cacing-cacing pemakan tubuhku kusebut "Ibu" dan "Saudara perempuanku".

¹⁵То где е сега надеждата ми? Да! кой ще види надеждата ми?

¹⁵Di manakah harapan bagiku; siapa melihat adanya bahagia untukku?

¹⁶При вратите на преизподнята ще слезе тя, Когато едновременно ще има покой в пръстта.

¹⁶Apabila aku turun ke dunia orang mati, aku tidak mempunyai harapan lagi."