¹Kad mi je duši život omrznuo, nek' mi tužaljka poteče slobodno, zborit ću u gorčini duše svoje.

¹"Jam neveritur nga jeta ime; do të shfryj lirisht vajtimin tim, duke folur në trishtimin e shpirtit tim!

²Reću ću Bogu: Nemoj me osudit! Kaži mi zašto se na me obaraš.

²Do t'i them Perëndisë: "Mos më dëno! Bëmë të ditur pse grindesh me mua.

³TÓa što od toga imaš da me tlačiš, da djelo ruku svojih zabacuješ, da pomažeš namjerama opakih?

³A të duket mirë të shtypësh, të përçmosh veprën e duarve të tua dhe të tregohesh në favor të qëllimeve të njerëzve të këqij?

⁴Jesu li u tebe oči tjelesne? Zar ti vidiš kao što čovjek vidi?

⁴A ke sy prej mishi, apo shikon edhe ti si shikon njeriu?

⁵Zar su ti dani k'o dani smrtnika a kao ljudski vijek tvoje godine?

⁵A janë vallë ditët e tua si ditët e një të vdekshmi, vitet e tua si ditët e një njeriu,

⁶Zbog čega krivnju moju istražuješ i grijehe moje hoćeš razotkriti,

⁶sepse ti duhet të hetosh lidhur me fajin tim dhe të kërkosh mëkatin tim,

⁷kad znadeš dobro da sam nedužan, da ruci tvojoj izmaknut ne mogu?

⁷megjithëse e di që nuk jam fajtor dhe që nuk ka njeri që mund të më çlirojë nga dora jote?

⁸Tvoje me ruke sazdaše, stvoriše, zašto da me sada opet raščiniš!

⁸Duart e tua më kanë bërë dhe më kanë dhënë trajtë por tani ti kërkon të më zhdukësh.

⁹Sjeti se, k'o glinu si me sazdao i u prah ćeš me ponovo vratiti.

⁹Mbaj mend, të lutem, që më ke modeluar si argjila, dhe do të më bësh të kthehem në pluhur!

¹⁰Nisi li mene k'o mlijeko ulio i učinio da se k'o sir zgrušam?

¹⁰A nuk më ke derdhur vallë si qumështi dhe më ke piksur si djathi?

¹¹Kožom si me i mesom odjenuo, kostima si me spleo i žilama.

¹¹Ti më ke veshur me lëkurë dhe me mish, më ke thurur me kocka dhe me nerva.

¹²S milošću si mi život darovao, brižljivo si nad mojim bdio dahom.

¹²Më ke dhënë jetë dhe dashamirësi, dhe providenca jote është kujdesur për frymën time,

¹³Al' u svom srcu ovo si sakrio, znam da je tvoja to bila namjera:

¹³por këto gjëra i fshihje në zemrën tënde; tani unë e di që ti mendoje një gjë të tillë.

¹⁴da paziš budno hoću li zgriješiti i da mi grijeh ne prođe nekažnjeno.

¹⁴Në qoftë se mëkatoj, ti më ndjek me sy dhe nuk më lë të pandëshkuar për fajin tim.

¹⁵Ako sam grešan, onda teško meni, ako li sam prav, glavu ne smijem dići - shrvan sramotom, nesrećom napojen!

¹⁵Në qoftë se jam i keq, mjerë unë! Edhe sikur të jem i drejtë, nuk do të guxoja të ngrija kokën, i ngopur siç jam nga poshtërsia dhe duke parë mjerimin tim.

¹⁶Ispravim li se, k'o lav me nagoniš, snagu svoju okušavaš na meni,

¹⁶Në rast se ngre kryet, ti më ndjek si luani, duke kryer përsëri mrekulli kundër meje.

¹⁷optužbe nove na mene podižeš, jarošću većom na mene usplamtiš i sa svježim se četama obaraš.

¹⁷Ti i përtërin dëshmitarët kundër meje, e shton zemërimin tënd kundër meje dhe trupa gjithnjë të reja më sulmojnë.

¹⁸Iz utrobe što si me izvukao? O, što ne umrijeh: vidjeli me ne bi,

¹⁸Pse, pra, më nxore nga barku? Të kisha vdekur, pa më parë sy njeriu!

¹⁹bio bih k'o da me ni bilo nije, iz utrobe u grob bi me stavili.

¹⁹Do të kisha qenë sikur të mos kisha ekzistuar kurrë, i mbartur nga barku në varr.

²⁰Mog su života dani tako kratki! Pusti me da se još malo veselim

²⁰A nuk janë vallë të pakta ditët e mia? Jepi fund, pra, lërmë të qetë që të mund ta mbledh pak veten;

²¹prije nego ću na put bez povratka, u zemlju tame, zemlju sjene smrtne,

²¹para se të shkoj për të mos u kthyer më, drejt vendit të errësirës dhe të hijes së vdekjes,

²²u zemlju tmine guste i meteža, gdje je svjetlost slična noći najcrnjoj."

²²të vendit të territ dhe të errësirës së madhe të hijes së vdekjes, ku ka vetëm pështjellim, ku madje edhe drita është si errësira".