¹Job progovori i reče:

¹Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:

²"Zaista, dobro ja znadem da je tako: kako da pred Bogom čovjek ima pravo?

²"Po, unë e di që është kështu, por si mund të jetë i drejtë njeriu përpara Perëndisë?

³Ako bi se tkogod htio prÓeti s njime, odvratio mu ne bi ni jednom od tisuću.

³Në rast se dikush dëshiron të diskutojë me të, nuk mund t'i përgjigjet veçse një herë mbi një mijë.

⁴Srcem on je mudar, a snagom svesilan, i tko bi se njemu nekažnjeno opro?

⁴Perëndia është i urtë nga zemra dhe i fuqishëm nga forca, kush, pra, u fortësua kundër tij dhe i shkoi mbarë?

⁵On brda premješta, a ona to ne znaju, u jarosti svojoj on ih preokreće.

⁵Ai vendos malet dhe ato nuk e dijnë që ai i përmbys në zemërimin e tij.

⁶Pokreće on zemlju sa njezina mjesta, iz temelja njene potresa stupove.

⁶Ai e tund dheun nga vendi i tij, dhe kollonat e tij dridhen.

⁷Kad zaprijeti suncu, ono se ne rađa, on pečatom svojim i zvijezde pečati.

⁷Urdhëron diellin, dhe ai nuk lind, dhe vulos yjet.

⁸Jedini on je nebesa razapeo i pučinom morskom samo on hodao.

⁸I vetëm shpalos qiejt dhe ecën mbi valët e larta të detit.

⁹Stvorio je Medvjede i Oriona, Vlašiće i zvijezđa na južnome nebu.

⁹Ka bërë Arushën dhe Orionin, Plejadat dhe krahinat e jugut.

¹⁰Tvorac on je djela silnih, nepojmljivih čudesa koja se izbrojit' ne mogu.

¹⁰Ai bën gjëra të mëdha dhe që nuk mund të hetohen, po, mrekulli të panumërta.

¹¹Ide pored mene, a ja ga ne vidim; evo, on prolazi - ja ga ne opažam.

¹¹Ja, më kalon afër dhe nuk e shoh, kalon tutje dhe nuk e kuptoj.

¹²Ugrabi li što, tko će mu to priječit, i tko ga pitat smije: 'Što si učinio?'

¹²Ja, ai kap gjahun dhe kush mund t'ia rimarrë? Kush mund t'i thotë: "Çfarë po bën?".

¹³Bog silni srdžbu svoju ne opoziva: pred njim poniču saveznici Rahaba.

¹³Perëndia nuk e tërheq zemërimin e tij; poshtë tij përkulen ndihmësit e Rahabit.

¹⁴Pa kako onda da njemu odgovorim, koju riječ da protiv njega izaberem?

¹⁴Si mund t'i përgjigjem, pra, dhe të zgjedh fjalët e mia për të diskutuar me të?

¹⁵I da sam u pravu, odvratio ne bih, u suca svojega milost bih molio.

¹⁵Edhe sikur të kisha të drejtë, nuk do të kisha mundësi t'i përgjigjem, por do t'i kërkoja mëshirë gjyqtarit tim.

¹⁶A kad bi se na zov moj i odazvao, vjerovao ne bih da on glas moj sluša.

¹⁶Në rast se unë e thërres dhe ai më përgjigjet, nuk mund të besoj akoma se e ka dëgjuar zërin tim,

¹⁷Jer, za dlaku jednu on mene satire, bez razloga moje rane umnožava.

¹⁷ai, që më godet me furtunën, dhe i shumëzon plagët e mia pa shkak.

¹⁸Ni časa jednoga predahnut' mi ne da, nego mene svakom gorčinom napaja!

¹⁸Nuk më lë të marr frymë, përkundrazi më mbush me hidhërime.

¹⁹Ako je na snagu - tÓa on je najjači! Ako je na pravdu - tko će njega na sud?

¹⁹Edhe në qoftë se bëhet fjalë për forcën, ja, ai është i fuqishëm; por sa për gjykimin, kush do të më caktojë një ditë për t'u paraqitur?

²⁰Da sam i prav, usta bi me osudila, da sam i nevin, zlim bi me proglasila.

²⁰Edhe sikur të isha i drejtë, vetë të folurit tim do të më dënonte; edhe sikur të isha i ndershëm, ai do të provonte se jam i çoroditur.

²¹A jesam li nevin? Ni sam ne znam više, moj je život meni sasvim omrzao!

²¹Jam i ndershëm, por nuk e çmoj fare veten time dhe e përçmoj jetën time.

²²Jer, to je svejedno; i zato ja kažem: nevina i grešnika on dokončava.

²²Éshtë e njëjta gjë, prandaj them: "Ai shkatërron njeriun e ndershëm dhe të keqin".

²³I bič smrtni kad bi odjednom ubijo ... ali on se ruga nevolji nevinih.

²³Në qoftë se një fatkeqësi mbjell papritur vdekjen, ai qesh me vuajtjen e të pafajmëve.

²⁴U zemlji predanoj u šake zlikovaca, on oči sucima njezinim zastire. Ako on to nije, tko je drugi onda?

²⁴Toka u është dhënë në dorë të këqijve; ai u vesh sytë gjyqtarëve të saj; po të mos jetë ai, kush mund të ishte, pra?

²⁵Od skoroteče su brži moji dani, bježe daleko, nigdje dobra ne videć.'

²⁵Tani ditët e mia kalojnë më shpejt se një vrapues, ikin pa parë asnjë të mirë.

²⁶K'o čamci od rogoza hitro promiču, k'o orao na plijen kada se zaleti.

²⁶Ikin shpejt si anijet prej xunkthi, si shqiponja që sulet mbi gjahun e vet.

²⁷Kažem li: zaboravit ću jadikovku, razvedrit ću lice i veseo biti,

²⁷Në qoftë se them: "Dua ta harroj vajtimin, ta lë pamjen time të trishtuar dhe të tregohem i gëzuar",

²⁸od mojih me muka groza obuzima, jer znadem da me ti ne držiš nevinim.

²⁸më hyn frika për të gjitha dhembjet e mia; e di mirë që ti nuk do të më konsiderosh të pafajshëm.

²⁹Ako li sam grešan, tÓa čemu onda da zalud mučim sebe.

²⁹Në qoftë se jam i dënuar tanimë, pse të lodhem më kot?

³⁰Kad bih i sniježnicom sebe ja isprao, kad bih i lugom ruke svoje umio,

³⁰Edhe sikur të lahesha me borë dhe të pastroja duart e mia me sodë,

³¹u veću bi me nečist opet gurnuo, i moje bi me se gnušale haljine!

³¹ti do të më hidhje në baltën e një grope, edhe vetë rrobat e mia do të më kishin lemeri.

³²Nije čovjek k'o ja da se s njime pravdam i na sud da idem s njim se parničiti.

³²Në të vërtetë ai nuk është një njeri si unë, të cilit mund t'i përgjigjemi dhe të dalim në gjyq bashkë.

³³Niti kakva suca ima među nama da ruke svoje stavi na nas dvojicu,

³³Nuk ka asnjë arbitër midis nesh, që të vërë dorën mbi ne të dy.

³⁴da šibu njegovu od mene odmakne, da užas njegov mene više ne plaši!

³⁴Le të largojë nga unë shkopin e tij, tmerri i tij të mos më trembë.

³⁵Govorit ću ipak bez ikakva straha, jer ja nisam takav u svojim očima!

³⁵Atëherë do të mund të flas pa pasur frikë prej tij, sepse nuk jam kështu me veten time.