¹Sofar iz Naama progovori tad i reče:

¹Atëherë Zofari nga Naamathi u përgjigj dhe tha:

²"Zar na riječi mnoge da se ne odvrati? Zar će se brbljavac još i opravdati?

²"Një mori e tillë fjalësh a do të mbetet pa përgjigje? A duhet të ketë të drejtë një njeri fjalëshumë?

³Zar će tvoje trice ušutkati ljude, zar će ruganje ostat' neizrugano?

³Llafet e tua a do t'ua mbyllin gojën njerëzve? Ti do të tallesh dhe asnjë mos të të bëjë me turp?

⁴Rekao si: 'Nauk moj je neporočan, u očima tvojim čist sam i bez ljage.'

⁴Ti ke thënë: "Doktrina ime është e pastër dhe jam i pakritikueshëm para teje".

⁵Ali kada bi Bog htio progovorit' i otvorit usta da ti odgovori

⁵Por po të donte Perëndia të fliste dhe të hapte gojën e tij kundër teje,

⁶kada bi ti tajne mudrosti otkrio koje um nijedan ne može doumit', znao bi da ti za grijehe račun ište.

⁶për të treguar të fshehtat e diturisë, sepse dituria e vërtetë është e shumëtrajtshme, atëherë do të mësoje se Perëndia harron një pjesë të fajit tënd.

⁷Možeš li dubine Božje proniknuti, dokučiti savršenstvo Svesilnoga?

⁷A mundesh ti të hulumtosh thellësitë e Perëndisë? A mund të depërtosh në përsosmërinë e të Plotfuqishmit?

⁸Od neba je više: što još da učiniš? Od Šeola dublje: što još da mudruješ?

⁸Janë më të larta se qielli; çfarë mund të bësh? janë më të thella se Sheoli: çfarë mund të dish?

⁹Duže je od zemlje - šire je od mora!

⁹Madhësia e tyre është më e gjatë se toka dhe më e gjerë se deti.

¹⁰Ako se povuče, ako te pograbi, ako na sud preda, tko će mu braniti?

¹⁰Në rast se Perëndia kalon, burgos dhe nxjerr në gjyq, kush mund t'ia pengojë këtë veprim?

¹¹Jer on u čovjeku prozire prijevaru, vidi opačinu ako i ne gleda.

¹¹Sepse ai i njeh njerëzit e rremë; e sheh padrejtësinë dhe e kqyr.

¹²Čovjek se bezuman obraća k pameti i divlji magarac uzdi se pokori.

¹²Njeriu i pamend do të bëhet i urtë, kur kërriçi i gomares së egër të bëhet njeri.

¹³Ako li srce svoje ti uspraviš i ruke svoje pružiš prema njemu,

¹³Në rast se e përgatit zemrën tënde dhe shtrin ndaj saj duart e tua,

¹⁴ako li zloću iz ruku odbaciš i u šatoru svom ne daš zlu stana,

¹⁴në rast se largon padrejtësinë që është në duart e tua dhe nuk lejon që çoroditja të zërë vend në çadrat e tua,

¹⁵čisto ćeš čelo moći tad podići, čvrst ćeš biti i bojati se nećeš.

¹⁵atëherë do të mund të lartosh ballin tënd pa njollë, do të jesh i patundur dhe nuk do të kesh frikë,

¹⁶Svojih se kušnja nećeš sjećat' više kao ni vode koja je protekla.

¹⁶sepse do të harrosh hallet e tua, do t'i kujtosh si uji që ka rrjedhur;

¹⁷Jasnije će tvoj život sjat' no podne, tmina će se obratit' u svanuće.

¹⁷jeta jote do të jetë më e ndritur se mesdita, edhe errësira për ty do të ishte si mëngjesi.

¹⁸U uzdanju svom živjet ćeš sigurno i zaštićen počivat ćeš u miru.

¹⁸Do të jesh i sigurt sepse ka shpresë; do të shikosh rreth e qark dhe do të pushosh në siguri.

¹⁹Kad legneš, nitko te buniti neće; mnogi će tvoju tražiti naklonost.

¹⁹Do të biesh të flesh dhe nuk do të ketë njeri që të të trembë dhe shumë persona do të kërkojnë favorin tënd.

²⁰A zlikovcima ugasnut će oči, neće im više biti utočišta: izdahnut', bit će jedina im nada."

²⁰Por sytë e të pabesëve do të treten; çdo shpëtim do t'u pritet, dhe shpresa e tyre do të jetë grahma e fundit".