¹Job progovori i reče:

¹Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:

²"TÓa dokle ćete mučit' dušu moju, dokle ćete me riječima satirat'?

²"Deri kur do të hidhëroni shpirtin tim dhe do të më mundoni me ligjëratat tuaja?

³Već deseti put pogrdiste mene i stid vas nije što me zlostavljate.

³U bënë dhjetë herë që më përqeshni dhe nuk keni turp që më fyeni.

⁴Pa ako sam zastranio doista, na meni moja zabluda ostaje.

⁴Edhe sikur të ishte e vërtetë që kam gabuar, gabimi im më përket vetëm mua.

⁵Mislite li da ste me nadjačali i krivnju moju da ste dokazali?

⁵Por në rast se doni pikërisht të bëheni kryelartë me mua duke më qortuar për objektin e turpit tim,

⁶Znajte: Bog je to mene pritisnuo i svojom me je on stegnuo mrežom.

⁶mësoni atëherë që Perëndia më ka trajtuar në mënyrë të padrejtë dhe më ka zënë në rrjetat e tij.

⁷Vičem: 'Nasilje!' - nema odgovora; vapijem - ali za me pravde nema.

⁷Ja, unë bërtas: "Dhunë!", por nuk kam asnjë përgjigje; bërtas për ndihmë, por drejtësi nuk ka!

⁸Sa svih strana put mi je zagradio, sve staze moje u tminu zavio.

⁸Më ka prerë rrugën dhe kështu nuk mund të kaloj; përhapi terrin në rrugën time.

⁹Slavu je moju sa mene skinuo, sa moje glave strgnuo je krunu.

⁹Më ka zhveshur nga nderi im dhe më ka hequr nga koka kurorën.

¹⁰Podsijeca me odasvud te nestajem; k'o drvo, nadu mi je iščupao.

¹⁰Më ka shkatërruar nga të gjitha anët dhe unë po shkoj; e ka shkulur si një dru shpresën time.

¹¹Raspalio se gnjev njegov na mene i svojim me drži neprijateljem.

¹¹Zemërimi i tij kundër meje është, ndezur dhe më konsideron si armik të tij.

¹²U bojnom redu pristižu mu čete, putove proti meni nasipaju, odasvud moj opkoljavaju šator.

¹²Ushtarët e tij kanë ardhur të gjithë së bashku dhe kanë ndërtuar rrugën e tyre kundër meje; kanë ngritur kampin e tyre rreth çadrës sime.

¹³Od mene su se udaljila braća, otuđili se moji poznanici.

¹³Ai ka larguar nga unë vëllezërit e mi, dhe të njohurit e mi janë bërë plotësisht të huaj me mua.

¹⁴Nestade bližnjih mojih i znanaca, gosti doma mog zaboraviše me.

¹⁴Farefisi im më ka braktisur dhe miqtë e mi të ngushtë më kanë harruar.

¹⁵Sluškinjama sam svojim kao stranac, neznanac sam u njihovim očima.

¹⁵Shërbëtorët dhe shërbëtoret e mi më trajtojnë si një njeri të huaj, në sytë e tyre jam një i huaj.

¹⁶Slugu zovnem, a on ne odgovara i za milost ga moram zaklinjati.

¹⁶Thërras shërbëtorin tim, por ai nuk përgjigjet; duhet t'i lutem me gojën time.

¹⁷Mojoj je ženi dah moj omrznuo, gadim se djeci vlastite utrobe.

¹⁷Fryma ime është e neveritshme për gruan time, dhe jam i neveritshëm edhe për fëmijët e barkut tim.

¹⁸I deranima na prezir tek služim, ako se dignem, rugaju se meni.

¹⁸Edhe fëmijët më përçmojnë; në rast se provoj të ngrihem, flasin kundër meje.

¹⁹Pouzdanicima sam svojim mrzak, protiv mene su oni koje ljubljah.

¹⁹Tërë miqtë më të ngushtë kanë lemeri prej meje, edhe ata që doja janë ngritur kundër meje.

²⁰Kosti mi se za kožu prilijepiše, osta mi jedva koža oko zuba.

²⁰Kockat e mia i ngjiten lëkurës sime dhe mishit tim dhe nuk më ka mbetur veç se lëkura e dhëmbëve.

²¹Smilujte mi se, prijatelji moji, jer Božja me je ruka udarila.

²¹Mëshiromëni, mëshiromëni, të paktën ju, miqtë e mi, sepse dora e Perëndisë më ka goditur.

²²Zašto da me k'o Bog sam progonite, zar se niste moga nasitili mesa?

²²Pse më persekutoni si bën Perëndia dhe nuk ngopeni kurrë me mishin tim?

²³O, kad bi se riječi moje zapisale i kad bi se u mjed tvrdu urezale;

²³Ah sikur fjalët e mia të ishin të shkruara; ah sikur të kishin zënë vend në një libër;

²⁴kad bi se željeznim dlijetom i olovom u spomen vječan u stijenu uklesale!

²⁴sikur të ishin të gdhendura përjetë mbi një shkëmb me një stil prej hekuri dhe me plumb!

²⁵Ja znadem dobro: moj Izbavitelj živi i posljednji će on nad zemljom ustati.

²⁵Por unë e di që Shpëtimtari im jeton dhe që në fund do të ngrihet mbi tokë.

²⁶A kad se probudim, k sebi će me dići: iz svoje ću puti tad vidjeti Boga.

²⁶Mbas shkatërrimit të lëkurës sime, në mishin tim do të shoh Perëndinë.

²⁷Njega ja ću kao svojega gledati, i očima mojim neće biti stranac: za njime srce mi čezne u grudima.

²⁷Do ta shoh unë vetë; sytë e mi do ta sodisin, dhe jo një tjetër. Po më shkrihet zemra.

²⁸Kad kažete: 'Kako ćemo ga goniti? Koji ćemo razlog protiv njega naći?',

²⁸Në rast se thoni: "Pse e persekutojmë?"; kur rrënja e këtyre të këqijave ndodhet tek unë,

²⁹mača tad se bojte: grijehu mač je kazna. Saznat ćete tada da imade suda!"

²⁹ju druani për veten tuaj shpatën, sepse zemërimi sjell ndëshkimin e shpatës, me qëllim që të dini që ekziston një gjykim".