¹Job nastavi svoju besjedu i reče:

¹Jobi e rifilloi ligjëratën e tij dhe tha:

²"O, da mi je prošle proživjet' mjesece, dane one kad je Bog nada mnom bdio,

²"Ah, sikur të isha si në muajt e së kaluarës, si në ditët kur Perëndia më mbronte,

³kad mi je nad glavom njegov sjao žižak a kroz mrak me svjetlo njegovo vodilo,

³kur llamba e tij shkëlqente mbi kokën time dhe me dritën e saj ecja në mes të errësirës;

⁴kao u dane mojih zrelih jeseni kad s mojim stanom Bog prijateljevaše,

⁴siç isha në ditët e pjekurisë sime, kur mendja e fshehtë e Perëndisë kujdesej për çadrën time,

⁵kada uz mene još bijaše Svesilni i moji me okruživahu dječaci,

⁵kur i Plotfuqishmi ishte akoma me mua dhe bijtë e mi më rrinin përqark;

⁶kada mi se noge u mlijeku kupahu, a potokom ulja ključaše mi kamen!

⁶kur laja këmbët e mia në gjalpë dhe shkëmbi derdhte për mua rrëke vaji.

⁷Kada sam na vrata gradska izlazio i svoju stolicu postavljao na trg,

⁷Kur dilja ne drejtim të portës së qytetit dhe ngrija fronin tim në shesh,

⁸vidjevši me, sklanjali bi se mladići, starci bi ustavši stojeći ostali.

⁸të rinjtë, duke më parë, hiqeshin mënjanë, pleqtë ngriheshin dhe qëndronin më këmbë;

⁹Razgovor bi prekidali uglednici i usta bi svoja rukom zatvarali.

⁹princat ndërprisnin bisedat dhe vinin dorën mbi gojë;

¹⁰Glavarima glas bi sasvim utihnuo, za nepce bi im se zalijepio jezik.

¹⁰zëri i krerëve bëhej më i dobët dhe gjuha e tyre ngjitej te qiellza.

¹¹Tko god me slušao, blaženim me zvao, hvalilo me oko kad bi me vidjelo.

¹¹veshi që më dëgjonte, më shpallte të lumtur, dhe syri që më shihte, dëshmonte për mua,

¹²Jer, izbavljah bijednog kada je kukao i sirotu ostavljenu bez pomoći.

¹²sepse çliroja të varfrin që klithte për ndihmë, dhe jetimin që nuk kishte njeri që ta ndihmonte.

¹³Na meni bješe blagoslov izgubljenih, srcu udovice ja veselje vraćah.

¹³Bekimi i atij që ishte duke vdekur zbriste mbi mua dhe unë e gëzoja zemrën e gruas së ve.

¹⁴Pravdom se ja kao haljinom odjenuh, nepristranost bje mi plaštem i povezom.

¹⁴Isha i veshur me drejtësi dhe ajo më mbulonte; drejtësia ime më shërbente si mantel dhe si çallmë.

¹⁵Bjeh oči slijepcu i bjeh noge bogalju,

¹⁵Isha sy për të verbërin dhe këmbë për çalamanin;

¹⁶otac ubogima, zastupnik strancima.

¹⁶isha një baba për të varfrit dhe hetoja rastin që nuk njihja.

¹⁷Kršio sam zube čovjeku opaku, plijen sam čupao iz njegovih čeljusti.

¹⁷I thyeja nofullat njeriut të keq dhe rrëmbeja gjahun nga dhëmbët e tij.

¹⁸Govorah: 'U svom ću izdahnuti gnijezdu, k'o palma, bezbrojne proživjevši dane.'

¹⁸Dhe mendoja: "Kam për të vdekur në folenë time dhe do të shumëzoj ditët e mia si rëra;

¹⁹Korijenje se moje sve do vode pruža, na granama mojim odmara se rosa.

¹⁹rrënjët e mia do të zgjaten në drejtim të ujërave, vesa do të qëndrojë tërë natën në degën time;

²⁰Pomlađivat će se svagda slava moja i luk će mi se obnavljati u ruci.'

²⁰lavdia ime do të jetë gjithnjë e re tek unë dhe harku im do të fitojë forcë të re në dorën time".

²¹Slušali su željno što ću im kazati i šutjeli da od mene savjet čuju.

²¹Të pranishmit më dëgjonin duke pritur dhe heshtnin për të dëgjuar këshillën time.

²²Na riječi mi ne bi ništa dometali i besjede su mi daždile po njima.

²²Mbas fjalës sime ata nuk përgjigjeshin, dhe fjalët e mia binin mbi ta si pika vese.

²³Za mnom žudjeli su oni k'o za kišom, otvarali usta k'o za pljuskom ljetnim.

²³Më prisnin ashtu si pritet shiu dhe hapnin gojën e tyre si për shiun e fundit.

²⁴Osmijeh moj bijaše njima ohrabrenje; pazili su na vedrinu moga lica.

²⁴Unë u buzëqeshja kur kishin humbur besimin, dhe nuk mund ta pakësonin dritën e fytyrës sime.

²⁵Njima ja sam izabirao putove, kao poglavar ja sam ih predvodio, kao kralj među svojim kad je četama kao onaj koji tješi ojađene.

²⁵Kur shkoja tek ata, ulesha si kryetar dhe rrija si një mbret midis trupave të tij, si një që ngushëllon të dëshpëruarit.