¹"A sada, gle, podruguju se mnome ljudi po ljetima mlađi od mene kojih oce ne bih bio metnuo ni s ovčarskim psima stada svojega.

¹"Tani përkundrazi më të rinjtë se unë më përqeshin, ata që etërit e tyre nuk do të kishin pranuar t'i vija midis qenve të kopesë sime.

²Ta što će mi jakost ruku njihovih kad im muževna ponestane snaga ispijena glađu i oskudicom.

²Fundja, për çfarë do të më shërbente forca e duarve të tyre? Fuqia e tyre është shkatërruar.

³Glodali su u pustinji korijenje i čestar opustjelih ruševina.

³Të sfilitur nga mizerja dhe nga uria, ikin natën në shketëtirën e shkretuar dhe shterpë,

⁴Lobodu su i s grmlja lišće brali, kao kruh jeli korijenje žukino.

⁴duke shkulur bar të hidhur pranë gëmushave dhe rrënjë gjineshtre për ushqimin e tyre.

⁵Od društva ljudskog oni su prognani, za njima viču k'o za lopovima.

⁵Janë përzënë nga mjediset prej njerëzve që ulërijnë prapa tyre si të ishin vjedhës.

⁶Živjeli su po strašnim jarugama, po spiljama i u raspuklinama.

⁶Janë të detyruar të jetojnë në skërkat e luginave, në shpellat e tokës dhe midis shkëmbinjve;

⁷Urlik im se iz šikarja dizao; po trnjacima ležahu stisnuti.

⁷ulërijnë midis kaçubeve dhe shtrëngohen bashkë nën ferrishtat;

⁸Sinovi bezvrijednih, soj bezimenih, bičevima su iz zemlje prognani.

⁸njerëz budallenj, po, njerëz pa vlerë, të dëbuar nga vendi i tyre.

⁹Rugalicom sam postao takvima i njima sada služim kao priča!

⁹Tani jam bërë kënga e tyre e talljes, po, jam bërë gazi i tyre.

¹⁰Gnušaju me se i bježe od mene, ne ustežu se pljunut' mi u lice.

¹⁰Kanë tmerr nga unë, rrinë larg meje dhe nuk ngurrojnë të më pështyjnë në fytyrë.

¹¹I jer On luk mi slomi i satrije me, iz usta svojih izbaciše uzdu.

¹¹Meqenëse Perëndia ka lëshuar disi litarin e çadrës sime dhe më ka poshtëruar, ata kanë thyer çdo fre para meje.

¹²S desne moje strane rulja ustaje, noge moje u bijeg oni tjeraju, put propasti prema meni nasiplju.

¹²Këta zuzarë çohen në të djathtën time, i shtyjnë larg këmbët e mia dhe përgatitin kundër meje rrugët që të më shkatërrojnë.

¹³Stazu mi ruše da bi me satrli, napadaju i ne brani im nitko,

¹³Prishin rrugën time, keqësojnë fatkeqësinë time, megjithëse askush nuk i ndihmon.

¹⁴prolomom oni širokim naviru i kotrljaju se poput oluje.

¹⁴Afrohen si nëpërmjet një të çare të madhe, sulen kundër meje si një stuhi.

¹⁵Strahote sve se okreću na mene, mojeg ugleda kao vjetra nesta, poput oblaka iščeznu spasenje.

¹⁵Më sulmojnë tmerre; gjuajnë nderin tim si era, dhe begatia ime zhdavaritet si një re.

¹⁶Duša se moja rasipa u meni, dani nevolje na me se srušili.

¹⁶Unë shkrihem përbrenda, dhe ditët e hidhërimit më kanë pushtuar.

¹⁷Noću probada bolest kosti moje, ne počivaju boli što me glođu.

¹⁷Natën ndjej sikur më shpojnë kockat, dhe dhembjet më brejnë pa pushim.

¹⁸Muka mi je i halju nagrdila i stegla me k'o ovratnik odjeće.

¹⁸Nga dhuna e madhe rrobat e mia deformohen, më shtrëngojnë përreth si jaka e mantelit tim.

¹⁹U blato me je oborila dolje, gle, postao sam k'o prah i pepeo.

¹⁹Ai më ka hedhur në baltë dhe jam bërë si pluhuri dhe hiri,

²⁰K Tebi vičem, al' Ti ne odgovaraš; pred Tobom stojim, al' Ti i ne mariš.

²⁰Unë të bërtas ty, dhe ti nuk më përgjigjesh; të rri përpara, por ti rri duke më shikuar.

²¹Prema meni postao si okrutan; rukom preteškom na me se obaraš.

²¹Je bërë mizor me mua; më përndjek me fuqinë e dorës sate.

²²U vihor me dižeš, nosiš me njime, u vrtlogu me olujnom kovitlaš.

²²Më ngre lart mbi erën, bën që të eci kaluar mbi të dhe më zhduk në stuhi.

²³Da, znadem da si me smrti predao, saborištu zajedničkom svih živih.

²³E di në të vërtetë që ti më çon në vdekje, në shtëpinë ku mblidhen gjithë të gjallët.

²⁴Al' ne pruža li ruku utopljenik, ne viče li kad padne u nevolju?

²⁴me siguri nuk do ta shtrijë dorën e tij te varri, megjithëse në fatkeqësinë e tij bërtet për të kërkuar ndihmë.

²⁵Ne zaplakah li nad nevoljnicima, ne sažalje mi duša siromaha?

²⁵A nuk kam qarë vallë për atë që ishte në fatkeqësi, dhe a nuk jam hidhëruar për të varfrin?

²⁶Sreći se nadah, a dođe nesreća; svjetlost čekah, a gle, zavi me tama.

²⁶Kur prisja të mirën, erdhi e keqja; kur prisja dritën, erdhi errësira.

²⁷Utroba vri u meni bez prestanka, svaki dan nove patnje mi donosi.

²⁷Zorrët e mia ziejnë pa pushim, kanë ardhur për mua ditë vuajtjesh.

²⁸Smrknut idem, al' nitko me ne tješi; ustajem u zboru - da bih kriknuo.

²⁸Shkoj rreth e qark i nxirë, krejt, por jo nga dielli; ngrihem në kuvend dhe bërtas për të kërkuar ndihmë.

²⁹Sa šakalima sam se zbratimio i nojevima postao sam drugom.

²⁹Jam bërë vëlla me çakallin dhe shok me strucin.

³⁰Na meni sva je koža pocrnjela, i kosti mi je sažgala ognjica.

³⁰Lëkura ime që më mbulon është nxirë dhe kockat e mia digjen nga nxehtësia.

³¹Tužaljka mi je ugodila harfu, svirala mi glas narikača ima.

³¹Qestja ime shërben vetëm për vajtime dhe flauti im për tinguj vajtues.