¹Elihu nastavi i reče:

¹Elihu vazhdoi edhe më, duke thënë:

²"Strpi se malo, pa ću te poučit', jer još nisam sve rekao za Boga.

²"Prit edhe pak dhe do të të tregoj që ka ende gjëra për të thënë nga ana e Perëndisë.

³Izdaleka ću svoje iznijet' znanje da Stvoritelja svojega opravdam.

³Do ta sjell larg atë që di dhe do t'i jap hak atij që më ka krijuar.

⁴Zaista, za laž ne znaju mi riječi, uza te je čovjek znanjem savršen.

⁴Sigurisht fjalët e mia nuk janë të rreme; para teje ke një njeri me njohuri të përsosur.

⁵Gle, Bog je silan, ali ne prezire, silan je snagom razuma svojega.

⁵Ja, Perëndia është i fuqishëm, por nuk përçmon njeri; është i fuqishëm në forcën e diturisë së tij.

⁶Opakome on živjeti ne daje, nevoljnicima pravicu pribavlja.

⁶Ai nuk e lë të jetojë njeriun e keq dhe u siguron drejtësinë të shtypurve.

⁷S pravednika on očiju ne skida, na prijestolje ih diže uz kraljeve da bi dovijeka bili uzvišeni.

⁷Nuk i heq sytë nga të drejtët, por bën që të ulen për gjithnjë me mbretërit mbi fronin; kështu ata rrinë lart.

⁸Ako su negvam' oni okovani i užetima nevolje sputani,

⁸Por në rast se janë të lidhur me zinxhira dhe të mbajtur me veriga pikëllimi,

⁹djela njihova on im napominje, kazuje im grijeh njine oholosti.

⁹atëherë u tregon veprat e tyre dhe shkeljet e tyre, sepse u është rritur mendja.

¹⁰Tad im otvara uho k opomeni i poziva ih da se zla okane.

¹⁰Kështu ai ua hap veshët për t'u ndrequr dhe i nxit të largohen nga e keqja.

¹¹Poslušaju li te mu se pokore, dani im završavaju u sreći, u užicima godine njihove.

¹¹Në rast se ata e dëgjojnë dhe nënshtrohen, do t'i mbarojnë ditët e tyre në mirëqënie dhe vitet e tyre në gëzime;

¹²Ne slušaju li, od koplja umiru, zaglave, sami ne znajući kako.

¹²por, në rast se nuk e dëgjojnë, do të vdesin nga shpata, do të vdesin pa ardhur në vete.

¹³A srca opaka mržnju njeguju, ne ištu pomoć kad ih on okuje;

¹³Por të pabesët nga zemra mbledhin zemërimin, nuk bërtasin për të kërkuar ndihmë,

¹⁴u cvatu svoga dječaštva umiru i venu poput hramskih milosnika.

¹⁴kështu ata vdesin ende të rinj, dhe jeta e tyre mbaron midis Sodomitëve.

¹⁵Nevoljnog on bijedom njegovom spasava i u nesreći otvara mu oči:

¹⁵Perëndia çliron të pikëlluarit me anë të pikëllimit të tyre dhe u hap veshët me anë të fatkeqësisë.

¹⁶izbavit će te iz ždrijela tjeskobe k prostranstvima bezgraničnim izvesti, k prepunu stolu mesa pretiloga.

¹⁶Ai dëshiron të të largojë edhe ty nga kafshimi i fatkeqësisë, që të të çojë në një vend të gjerë pa kufizim, me një tryezë të shtruar me ushqime të shijshme.

¹⁷Ako sudio nisi opakima, ako si pravo krnjio siroti,

¹⁷Por ti je mbushur me mendimin e njeriut të keq, dhe gjykimi e drejtësia do të të kapin.

¹⁸nek' te obilje odsad ne zavede i nek' te dar prebogat ne iskvari.

¹⁸Në rast se ekziston zemërimi, ki kujdes që ai të mos të të fshijë me një goditje të vetme, sepse një shumë e madhe parash nuk do të mund të largonte.

¹⁹Nek' ti je gavan k'o čovjek bez zlata, a čovjek jake ruke poput slaba.

¹⁹Vallë a do t'i çmojë pasuritë e tua, kur ai ka ar dhe të gjitha burimet e fuqisë?

²⁰Ne goni one koji su ti tuđi da rodbinu na njino mjesto staviš.

²⁰Mos dëshiro natën, gjatë së cilës njerëzia çohet larg nga vendi i saj.

²¹Pazi se da u nepravdu ne skreneš, jer zbog nje snađe tebe iskušenje.

²¹Ki kujdes të mos anosh nga paudhësia, sepse ti ke preferuar këtë pikëllim.

²²Gle, uzvišen je Bog u svojoj snazi! Zar učitelja ima poput njega?

²²Ja, Perëndia ka shkëlqyer në fuqinë e tij; kush mund të na mësojë si ai?

²³Tko je njemu put njegov odredio? Tko će mu reći: 'Radio si krivo'?

²³Vallë, kush mund t'i imponojë rrugën që duhet ndjekur dhe kush mund t'i thotë: "Ti ke bërë keq"?

²⁴Spomeni se veličati mu djelo što ga pjesmama ljudi opjevaše.

²⁴Kujtohu të lartësosh veprat e tij, që njerëzit i kanë kënduar;

²⁵S udivljenjem svijet čitav ga promatra, divi se čovjek, pa ma izdaleka.

²⁵tërë njerëzit i admirojnë, vdekatari mund t'i soditë nga larg.

²⁶Veći je Bog no što pojmit' možemo, nedokučiv je broj ljeta njegovih!

²⁶Po, Perëndia është i madh, por ne nuk e njohim, dhe numri i viteve të tij është i panjohshëm.

²⁷U visini on skuplja kapi vode te dažd u paru i maglu pretvara.

²⁷Ai tërheq atje lart pikat e ujit në formë avulli, i cili dëndësohet pastaj në shi,

²⁸Pljuskovi tada pljušte iz oblaka, po mnoštvu ljudskom dažde obilato.

²⁸që retë zbrazin dhe lëshojnë mbi njeriun në sasi të madhe.

²⁹Tko li će shvatit' širenje oblaka, tutnjavu strašnu njegovih šatora?

²⁹Kush mund të kuptojë shtjellimin e reve, shungullimën që shpërthen në çadrën e tij?

³⁰Gle, on nad sobom razastire svjetlost i dno morsko on vodama pokriva.

³⁰Ja, ai përhap rreth vetes dritën e tij dhe mbulon thellësitë e detit.

³¹Pomoću njih on podiže narode, u izobilju hranom ih dariva.

³¹Me anë të tyre dënon popujt dhe jep ushqime me shumicë.

³²On munju drži objema rukama i kazuje joj kamo će zgoditi.

³²Mbulon duart me rrufetë dhe i urdhëron ato të godasin shenjën.

³³Glasom gromovnim sebe navješćuje, stiže s gnjevom da zgromi opačinu.

³³Bubullima flet për të, edhe bagëtia e ndjen furtunën që po vjen.