¹Da, od toga i moje srce drhti i s mjesta svoga iskočiti hoće.

¹Prandaj zemra ime dridhet dhe brof jashtë vendit të saj.

²Čujte, čujte gromor glasa njegova, tutnjavu što mu iz usta izlazi.

²Dëgjoni me vëmendje shungullimën e zërit të saj, gjëmimin që del nga goja e saj!

³Gle, munja lijeće preko cijelog neba - i sijevne blijesak s kraja na kraj zemlje -

³Ai lëshon vetëtimën e tij nën gjithë qiellin dhe deri në skajet e tokës.

⁴iza nje silan jedan glas se ori: to On gromori glasom veličajnim. Munje mu lete, nitko ih ne priječi, tek što mu je glas jednom odjeknuo.

⁴Prapa tij një zë vrumbullon; ai gjëmon me zërin e tij madhështor; ai nuk i përmban kur dëgjohet zëri i tij.

⁵Da, Bog gromori glasom veličajnim, djela velebna, neshvatljiva stvara.

⁵Perëndia gjëmon në mënyrë të mrekullueshme me zërin e tij dhe bën gjëra të mëdha që nuk mund t'i kuptojmë.

⁶Kad snijegu kaže: 'Zasniježi po zemlji!' i pljuskovima: 'Zapljuštite silno!'

⁶I thotë në fakt borës: "Bjerë mbi tokë", ia thotë si shirave të lehta ashtu dhe shirave të rrebeshta.

⁷svakom čovjeku zapečati ruke da svi njegovo upoznaju djelo.

⁷Ai ndal dorën e çdo njeriu, me qëllim që të gjithë vdekatarët të mund të njohin veprat e tij.

⁸U brlog se tad zvijeri sve uvuku i na svojem se šćućure ležaju.

⁸Bishat hyjnë në strukat e tyre dhe rrinë në strofkat e tyre.

⁹S južne se strane podiže oluja, a studen vjetri sjeverni donose.

⁹Nga vendet më të largëta të jugut vjen stuhia dhe të ftohtit nga erërat e acarta të veriut.

¹⁰Već led od daha Božjega nastaje i vodena se kruti površina.

¹⁰Me frymën e Perëndisë formohet akulli dhe shtrirja e ujërave tërhiqet.

¹¹I opet vodom puni on oblake, i sijevat' stanu oblaci munjama;

¹¹I ngarkon retë e dendura me lagështirë dhe i shpërndan larg retë e tij dritëplota.

¹²kruže posvuda po volji njegovoj, što im naloži, to će izvršiti na licu cijelog kruga zemaljskoga.

¹²Ato enden në qiell kudo, duke ndryshuar drejtimin në bazë të drejtimit të tij, për të kryer çfarëdo gjë që ai urdhëron mbi faqen e tokës së banuar.

¹³Šalje ih - ili da kazni narode, ili da ih milosrđem obdari.

¹³I dërgon o për dënim, o për tokën e tij o për mirësi.

¹⁴Poslušaj ovo, Jobe, umiri se i promotri djela Božja čudesna.

¹⁴Dëgjo këtë, o Job, ndalu dhe merr parasysh mrekullitë e Perëndisë!

¹⁵Znaš li kako Bog njima zapovijeda, kako munju iz oblaka svog pušta?

¹⁵A e di ti si i drejton Perëndia dhe si bën të shkëlqejë shkrepëtima e reve të tij?

¹⁶Znaš li o čem vise gore oblaci? Čudesna to su znanja savršenog.

¹⁶A e di ti si rrinë pezull retë në ajër, mrekullitë e atij që i di të gjitha?

¹⁷Kako ti gore od žege haljine u južnom vjetru kad zemlja obamre?

¹⁷A e di ti përse rrobat e tua janë të ngrohta, kur toka pushon për shkak të erës së jugut?

¹⁸Zar si nebesa s njim ti razapeo, čvrsta poput ogledala livenog?

¹⁸Vallë a e ke shtrirë ti bashkë me të kupën qiellore, duke e bërë të fortë si një pasqyrë prej metali të shkrirë?

¹⁹DÓe naputi me što da mu kažemo: zbog tmine se ne snalazimo više.

¹⁹Na mëso se çfarë duhet t'i themi, sepse ne nuk mund të përgatisim shkakun tonë për errësirën.

²⁰Zar ćeš mu reći: 'Hoću govoriti'? Ili na propast vlastitu pristati?

²⁰A mund t'i thuhet vallë se unë dua të flas? Në rast se një njeri duhet të fliste, do të shkatërrohej me siguri.

²¹Tko, dakle, može u svjetlost gledati na nebesima što se sja blistavo kada oblake rastjeraju vjetri?

²¹Edhe tani askush nuk mund ta shikojë diellin me ngulm kur shkëlqen në qiell, mbas kalimit të erës që e ka bërë pa re.

²²Sa sjevera k'o zlato je bljesnulo: veličanstvom strašnim Bog se odjenu!

²²Koha e bukur vjen nga veriu, por rreth Perëndisë kemi një madhështi të hatashme.

²³Da, Svesilnog doseći ne možemo, neizmjeran je u moći i sudu, velik u pravdi, nikog on ne tlači.

²³Të Plotfuqishmin ne nuk mund ta arrijmë. Ai është i madhërishëm për nga fuqia, nga ndershmëria dhe nga drejtësia; ai nuk shtyp asnjeri.

²⁴Zato ljudi svi neka ga se boje! Na mudrost oholu on i ne gleda!"

²⁴Prandaj njerëzit e kanë frikë; por ai nuk e përfill atë që e quan veten të ditur".