¹A Job progovori i reče:

¹Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:

²"O, kad bi se jad moj izmjeriti mog'o, a nevolje moje stavit' na tezulju!

²"Ah, sikur dhembja ime të ishte peshuar tërësisht, dhe fatkeqësia ime të vihej bashkë mbi peshoren,

³Teže one jesu od sveg pijeska morskog, i stoga mi riječi zastraniti znaju.

³do të ishte me siguri më e rëndë se rëra e detit! Për këtë arsye fjalët e mia nuk u përfillën.

⁴Strijele Svesilnoga u mojem su mesu, ljuti otrov njihov ispija mi dušu, Božje se strahote oborile na me.

⁴Duke qenë se shigjetat e të Plotfuqishmit janë brenda meje, shpirti im ua pi vrerin; tmerrete Perëndisë janë renditur kundër meje.

⁵TÓa, kraj svježe trave njače li magarac, muče li goveče kraj punih jasala?

⁵Gomari i egër a pëllet vallë përpara barit, ose kau a buluron para forazhit të tij?

⁶Zar hranu bljutavu jedemo bez soli? Zar kakove slasti ima u bjelancu?

⁶A hahet vallë një ushqim i amësht pa kripë, apo ka ndonjë farë shije në të bardhën e vezës?

⁷Al' ono što mi se gadilo dotaći, to mi je sada sva hrana u bolesti.

⁷Shpirti im nuk pranon të prekë gjëra të tilla, ato për mua janë si një ushqim i neveritshëm.

⁸O, da bi se molba moja uslišala, da mi Bog ispuni ono čem se nadam!

⁸Ah sikur të mund të kisha atë që kërkoj, dhe Perëndia të më jepte atë që shpresoj!

⁹O, kada bi me Bog uništiti htio, kada bi mahnuo rukom da me satre!

⁹Dashtë Perëndia të më shtypë, të shtrijë dorën e tij dhe të më shkatërrojë!

¹⁰Za mene bi prava utjeha to bila, klicati bih mog'o u mukama teškim što se ne protivljah odluci Svetoga.

¹⁰Kam megjithatë këtë ngushëllim dhe ngazëllehem në dhembjet që nuk po më kursehen, sepse nuk i kam fshehur fjalët e të Shenjtit.

¹¹Zar snage imam da mogu čekati? Radi kakve svrhe da ja duže živim?

¹¹Cila është forca ime që ende të mund të shpresoj, dhe cili është fundi im që të mund ta zgjas jetën time?

¹²Zar je snaga moja k'o snaga kamena, zar je tijelo moje od mjedi liveno?

¹²Forca ime a është vallë ajo e gurëve, ose mishi im është prej bronzi?

¹³Na što se u sebi osloniti mogu? Zar mi svaka pomoć nije uskraćena?

¹³A s'jam fare pa ndihmë në veten time, dhe a nuk është larguar nga unë dituria?

¹⁴Tko odbija milost bližnjemu svojemu, prezreo je strah od Boga Svesilnoga.

¹⁴Për atë që është i pikëlluar, miku duhet të tregojë dhembshuri, edhe në qoftë se ai braktis frikën e të Plotfuqishmit.

¹⁵Kao potok me iznevjeriše braća, kao bujice zimske svoje korito.

¹⁵Por vëllezërit e mi më kanë zhgënjyer si një përrua, si ujërat e përrenjve që zhduken.

¹⁶Od leda mutne vode im se nadimlju, 'bujaju od snijega što se topit' stao;

¹⁶Ato turbullohen për shkak të akullit dhe në to fshihet bora,

¹⁷al u doba sušno naskoro presahnu, od žege ishlape tada iz korita.

¹⁷por gjatë stinës së nxehtë ato zhduken; me vapën e verës ato nuk duken më në vendin e tyre.

¹⁸Karavane zbog njih skreću sa putova, u pustinju zađu i u njoj se gube.

¹⁸Ato gjarpërojnë në shtigjet e shtretërve të tyre; futen në shketëtirë dhe mbarojnë.

¹⁹Karavane temske očima ih traže, putnici iz Šebe nadaju se njima.

¹⁹Karvanet e Temas i kërkojnë me kujdes, udhëtarët e Shebës kanë shpresa tek ata,

²⁰A kad do njih dođu, nađu se u čudu, jer su se u nadi svojoj prevarili.

²⁰por ata mbeten të zhgënjyer megjithë shpresat e tyre; kur arrijnë aty mbeten të hutuar.

²¹U ovom ste času i vi meni takvi: vidjeste strahotu pa se preplašiste.

²¹Tani për mua ju jeni e njëjta gjë, shikoni tronditjen time të thellë dhe keni frikë.

²²Rekoh li vam možda: 'Darujte mi štogod, poklonite nešto od svojega blaga;

²²A ju kam thënë vallë: "Më jepni diçka" o "më bëni një dhuratë nga pasuria juaj",

²³iz šake dušmanske izbavite mene, oslobodite me silnikova jarma?'

²³ose "liromëni nga duart e armikut", ose "më shpengoni nga duart e personave që përdorin dhunën"?

²⁴Vi me poučite, pa ću ušutjeti, u čem je moj prijestup, pokažite meni.

²⁴Më udhëzoni, dhe do të hesht; më bëni të kuptoj ku kam gabuar.

²⁵O, kako su snažne besjede iskrene! Al' kamo to vaši smjeraju prijekori?

²⁵Sa të frytshme janë fjalët e drejta! Por çfarë provojnë argumentet tuaja?

²⁶Mislite li možda prekoriti riječi? TÓa u vjetar ide govor očajnikov!

²⁶Mos keni ndërmend vallë të qortoni ashpër fjalët e mia dhe fjalimet e një të dëshpëruari, që janë si era?

²⁷Nad sirotom kocku zar biste bacali i sa prijateljem trgovali svojim?

²⁷Ju do të hidhnit në short edhe një jetim dhe do të hapnit një gropë për mikun tuaj.

²⁸U oči me sada dobro pogledajte, paz'te neću li vam slagati u lice.

²⁸Por tani pranoni të më shikoni, sepse nuk do të gënjej para jush.

²⁹Povucite riječ! Kakve li nepravde! Povucite riječ, neporočan ja sam!

²⁹Ndërroni mendim, ju lutem, që të mos bëhet padrejtësi! Po, ndërroni mendim, sepse bëhet fjalë për drejtësinë time.

³⁰Zar pakosti ima na usnama mojim? Zar nesreću svaku okusio nisam?

³⁰A ka vallë paudhësi në gjuhën time apo qiellza ime nuk i dallon më ligësitë?".