¹Blagoslivljaj Jahvu, dušo moja, Jahve, Bože moj, silno si velik! Odjeven veličanstvom i ljepotom,

¹Beko, o shpirti im, Zotin! O Zot, Perëndia im, ti je jashtëzakonisht i madh; je veshur me shkëlqim dhe madhështi.

²svjetlošću ogrnut kao plaštem! Nebo si razapeo kao šator,

²Ai të mbështjell me dritë si të ishte një mantel dhe i shtrin qiejtë si një çadër;

³na vodama sagradio dvorove svoje. Od oblaka praviš kola svoja, na krilima vjetrova putuješ.

³ai ndërton mbi ujërat dhomat e tij të larta, i bën retë si qerren e tij dhe ecën mbi krahët erës.

⁴Vjetrove uzimaš za glasnike, a žarki oganj za slugu svojega.

⁴I bën erërat lajmëtarë të tij dhe flakët e zjarrit shërbëtorë të tij.

⁵Zemlju si stavio na stupove njene: neće se poljuljati u vijeke vjekova,

⁵Ai e ka krijuar tokën mbi themelet e saj; kjo nuk do të luajë kurrë përjetë.

⁶pokrio si je vodama bezdanim k'o haljinom, iznad bregova stajahu vode;

⁶Ti e kishe mbuluar me humnerë si me një rrobe; ujërat ishin ndalur mbi malet.

⁷na tvoju se prijetnju povukoše, od tvoje grmljavine zadrhtaše.

⁷Në qortimin tënd ato ikën, në zërin e gjëmimit tënd u larguan me nxitim.

⁸Bregovi se digoše, doline spustiše na mjesto koje si im odredio.

⁸Dolën malet dhe luginat u ulën në vendin që ti kishe caktuar për to.

⁹Odredio si granicu koju ne smiju prijeći, da opet ne pokriju zemlju.

⁹Ti u vure ujërave një kufi që nuk duhet ta kapërxenin; ato nuk do të kthehen më të mbulojnë tokën.

¹⁰Izvore svraćaš u potoke što žubore među brdima.

¹⁰Ai bën që të dalin burime në luginat; ato rrjedhin midis maleve,

¹¹Oni poje sve živine poljske, divlji magarci žeđ gase u njima.

¹¹dhe u japin për të pirë tërë kafshëve të fushës; gomarët e egër shuajnë etjen e tyre.

¹²Uz njih se gnijezde ptice nebeske i pjevaju među granama.

¹²Pranë tyre banojnë shpendët e qiellit; midis gjelbërimeve lartojnë këngën e tyre.

¹³Ti natapaš bregove iz dvorova svojih, zemlja se nasićuje plodom tvojih ruku.

¹³Nga dhomat e sipërme të tij ai u jep ujë maleve; toka ngopet me frytin e veprave të tua.

¹⁴Ti daješ te niče trava za stoku i bilje na korist čovjeku da izvede kruh iz zemlje

¹⁴Ai bën që të rritet bari për bagëtinë dhe bimësia në shërbim të njeriut, duke nxjerrë nga toka ushqimin e tij,

¹⁵i vino što razvedruje srce čovječje; da uljem lice osvježi i da kruh okrijepi srce čovjeku.

¹⁵dhe verën që gëzon zemrën e njeriut, vajin që bën të shkëlqejë fytyra tij dhe bukën që i jep forcë zemrës së njeriut.

¹⁶Stabla se Jahvina napajaju hranom, cedri libanonski koje on zasadi.

¹⁶Kështu ngopen drurët e Zotit dhe kedrat e Libanit që ai ka mbjellë;

¹⁷Ondje se ptice gnijezde, u čempresu dom je rodin.

¹⁷aty bëjnë folenë e tyre zogjtë, ndërsa lejleku bën nëpër selvitë banesën e tij.

¹⁸Visoki bregovi daju kozorogu a pećine jazavcu sklonište.

¹⁸Malet e larta janë për dhitë e egra, shkëmbinjtë janë streha e lepujve.

¹⁹Ti si stvorio mjesec da označuje vremena i sunce znade kada ima zaći.

¹⁹Ai ka bërë hënën për stinët, dielli e di orën e perëndimit të tij.

²⁰Kad razastreš tmine i noć se spusti, tad se šuljaju u njoj životinje šumske.

²⁰Ti dërgon terrin dhe bëhet natë; gjatë asaj shkojnë rreth e qark gjithë kafshët e pyllit.

²¹Lavići riču za plijenom i od Boga hranu traže.

²¹Luanët e vegjël vrumbullojnë duke kërkuar gjahun dhe i kërkojnë Perëndisë ushqimin e tyre.

²²Kad sunce ograne, nestaju i liježu na ležaje.

²²Por, kur lind dielli, ata tërhiqen dhe rrinë në strofkat e tyre.

²³Tad čovjek izlazi na dnevni posao i na rad do večeri.

²³Atëherë njeriu del për të punuar dhe punon deri në mbrëmje.

²⁴Kako su brojna tvoja djela, o Jahve! Sve si to mudro učinio: puna je zemlja stvorenja tvojih.

²⁴Sa të shumta janë veprat e tua, o Zot! Ti i ke bërë të gjitha me dituri; toka është plot me pasuritë e tua.

²⁵Eno mora, velika i široka, u njemu vrve gmazovi bez broja, životinje male i velike.

²⁵Ja deti, i madh dhe i gjerë, ku gëlojnë krijesa të panumërta;

²⁶Onud prolaze nemani, Levijatan kojeg stvori da se igra u njemu.

²⁶e përshkojnë anijet dhe Leviathani, që ti ke formuar për t'u tallur në të.

²⁷I sva ova bića željno čekaju da ih nahraniš na vrijeme.

²⁷Të gjithë presin që ti t'u japësh ushqimin në kohën e duhur.

²⁸Daješ li im, tada sabiru: otvaraš li ruku, nasite se dobrima.

²⁸Ti ua jep atyre dhe ata e mbledhin; ti hap dorën dhe ngopen me të mira.

²⁹Sakriješ li lice svoje, tad se rastuže; ako dah im oduzmeš, ugibaju i opet se u prah vraćaju.

²⁹Ti fsheh fytyrën tënde dhe ata e humbasin fare; ti heq frymën, dhe ata vdesin duke u kthyer përsëri në pluhurin e tyre.

³⁰Pošalješ li dah svoj, opet nastaju, i tako obnavljaš lice zemlje.

³⁰Ti dërgon frymën tënde dhe ata krijohen, kështu ti ripërtërin faqen e dheut.

³¹Neka dovijeka traje slava Jahvina: nek' se raduje Jahve u djelima svojim!

³¹Lavdia e Zotit të rrojë përjetë; le të gëzohet Zoti me veprat e tij;

³²On pogleda zemlju i ona se potrese, dotakne bregove, oni se zadime.

³²ai shikon tokën dhe kjo dridhet; ai prek malet dhe ato nxjerrin tym.

³³Pjevat ću Jahvi dokle god živim, svirat ću Bogu svome dokle god me bude.

³³Unë do t'i këndoj Zotit deri sa të kem jetë; do t'i këndoj lavde Perëndisë tim deri sa të jem.

³⁴Bilo mu milo pjevanje moje! Ja ću se radovati u Jahvi.

³⁴Le të jetë mendimi im i pëlqyer prej tij; unë do të ngazëllohem tek Zoti.

³⁵Nek' zločinci sa zemlje nestanu i bezbožnika nek' više ne bude! Blagoslivljaj Jahvu, dušo moja! Aleluja!

³⁵Le të zhduken mëkatarët nga toka dhe të pabesët mos qofshin më. Shpirti im, bekoje Zotin! Aleluja.