1 "Y mae pob un a anwyd o wraig yn fyr ei oes ac yn llawn helbul.
1EL HOMBRE nacido de mujer, Corto de días, y harto de sinsabores:
2 Y mae fel blodeuyn yn tyfu ac yna'n gwywo; diflanna fel cysgod ac nid erys.
2Que sale como una flor y es cortado; Y huye como la sombra, y no permanece.
3 A roi di sylw i un fel hyn, a'i ddwyn ef i farn gyda thi?
3¿Y sobre éste abres tus ojos, Y me traes á juicio contigo?
4 Pwy a gaiff lendid allan o aflendid? Neb!
4¿Quién hará limpio de inmundo? Nadie.
5 Gan fod terfyn i'w ddyddiau, a chan iti rifo'i fisoedd, a gosod iddo ffin nas croesir,
5Ciertamente sus días están determinados, y el número de sus meses está cerca de ti: Tú le pusiste términos, de los cuales no pasará.
6 yna tro oddi wrtho fel y caiff lonydd, fel gwas cyflog yn mwynhau ei ddiwrnod gwaith.
6Si tú lo dejares, él dejará de ser: Entre tanto deseará, como el jornalero, su día.
7 "Er i goeden gael ei thorri, y mae gobaith iddi ailflaguro, ac ni pheidia ei blagur � thyfu.
7Porque si el árbol fuere cortado, aún queda de él esperanza; retoñecerá aún, Y sus renuevos no faltarán.
8 Er i'w gwraidd heneiddio yn y ddaear, ac i'w boncyff farweiddio yn y pridd,
8Si se envejeciere en la tierra su raíz, Y su tronco fuere muerto en el polvo,
9 pan synhwyra ddu373?r fe adfywia, ac fe flagura fel planhigyn ifanc.
9Al percibir el agua reverdecerá, Y hará copa como planta.
10 Ond pan fydd rhywun farw, �'n ddi-nerth, a phan rydd ei anadl olaf, nid yw'n bod mwyach.
10Mas el hombre morirá, y será cortado; Y perecerá el hombre, ¿y dónde estará él?
11 Derfydd y du373?r o'r llyn; disbyddir a sychir yr afon;
11Las aguas de la mar se fueron, Y agotóse el río, secóse.
12 felly'r meidrol, fe orwedd ac ni chyfyd, ni ddeffry tra pery'r nefoedd, ac nis cynhyrfir o'i gwsg.
12Así el hombre yace, y no se tornará á levantar: Hasta que no haya cielo no despertarán, Ni se levantarán de su sueño.
13 O na bait yn fy nghuddio yn Sheol, ac yn fy nghadw o'r golwg nes i'th lid gilio, a phennu amser arbennig imi, a'm dwyn i gof!
13Oh quién me diera que me escondieses en el sepulcro, Que me encubrieras hasta apaciguarse tu ira, Que me pusieses plazo, y de mí te acordaras!
14 (Pan fydd meidrolyn farw, a gaiff ef fyw drachefn?) Yna fe obeithiwn holl ddyddiau fy llafur, hyd nes i'm rhyddhad ddod.
14Si el hombre muriere, ¿volverá á vivir? Todos los días de mi edad esperaré, Hasta que venga mi mutación.
15 Gelwit arnaf, ac atebwn innau; hiraethit am waith dy ddwylo.
15Aficionado á la obra de tus manos, Llamarás, y yo te responderé.
16 Yna cedwit gyfrif o'm camre, heb wylio fy mhechod;
16Pues ahora me cuentas los pasos, Y no das tregua á mi pecado.
17 selid fy nhrosedd mewn cod, a chuddid fy nghamwedd.
17Tienes sellada en saco mi prevaricación, Y coacervas mi iniquidad.
18 "Ond, fel y diflanna'r mynydd sy'n llithro, ac fel y symud y graig o'i lle,
18Y ciertamente el monte que cae se deshace, Y las peñas son traspasadas de su lugar;
19 ac fel y treulir y cerrig gan ddyfroedd, ac y golchir ymaith bridd y ddaear gan lifogydd, felly y gwnei i obaith meidrolyn ddiflannu.
19Las piedras son desgastadas con el agua impetuosa, Que se lleva el polvo de la tierra: de tal manera haces tú perecer la esperanza del hombre.
20 Parhei i'w orthrymu nes derfydd; newidi ei wedd, a'i ollwng.
20Para siempre serás más fuerte que él, y él se va; Demudarás su rostro, y enviaráslo.
21 Pan anrhydeddir ei blant, ni u373?yr; pan ddarostyngir hwy, ni sylwa.
21Sus hijos serán honrados, y él no lo sabrá; O serán humillados, y no entenderá de ellos.
22 Ei gnawd ei hun yn unig sy'n ei boeni, a'i fywyd ei hun sy'n ei ofidio."
22Mas su carne sobre él se dolerá, Y entristecerse ha en él su alma.