1 Aeth Job ymlaen �'i ddadl, gan ddweud:
1Y VOLVIO Job á tomar su propósito, y dijo:
2 "O na byddwn fel yn yr amser gynt, yn y dyddiau pan oedd Duw yn fy ngwarchod,
2Quién me tornase como en los meses pasados, Como en los días que Dios me guardaba,
3 pan wn�i i'w lamp oleuo uwch fy mhen, a minnau'n rhodio wrth ei goleuni trwy'r tywyllwch;
3Cuando hacía resplandecer su candela sobre mi cabeza, A la luz de la cual yo caminaba en la oscuridad;
4 pan oeddwn yn nyddiau f'anterth, a Duw'n cysgodi dros fy nhrigfan;
4Como fué en los días de mi mocedad, Cuando el secreto de Dios estaba en mi tienda;
5 pan oedd yr Hollalluog yn parhau gyda mi, a'm plant o'm cwmpas.
5Cuando aún el Omnipotente estaba conmigo, Y mis hijos alrededor de mi;
6 Gallwn olchi fy nghamau mewn llaeth, ac yr oedd y graig yn tywallt ffrydiau o olew imi.
6Cuando lavaba yo mis caminos con manteca, Y la piedra me derramaba ríos de aceite!
7 "Awn allan i borth y ddinas, ac eisteddwn yn fy sedd ar y sgw�r;
7Cuando salía á la puerta á juicio, Y en la plaza hacía preparar mi asiento,
8 a phan welai'r llanciau fi, cilient, a chodai'r hynafgwyr ar eu traed;
8Los mozos me veían, y se escondían; Y los viejos se levantaban, y estaban en pie;
9 peidiai'r arweinwyr � llefaru, a rhoddent eu llaw ar eu genau;
9Los príncipes detenían sus palabras, Ponían la mano sobre su boca;
10 tawai siarad y pendefigion, a glynai eu tafod wrth daflod eu genau.
10La voz de los principales se ocultaba, Y su lengua se pegaba á su paladar:
11 "Pan glywai clust, galwai fi'n ddedwydd, a phan welai llygad, canmolai fi;
11Cuando los oídos que me oían, me llamaban bienaventurado, Y los ojos que me veían, me daban testimonio:
12 oherwydd gwaredwn y tlawd a lefai, a'r amddifad a'r diymgeledd.
12Porque libraba al pobre que gritaba, Y al huérfano que carecía de ayudador.
13 Bendith yr un ar ddarfod amdano a dd�i arnaf, a gwnawn i galon y weddw lawenhau.
13La bendición del que se iba á perder venía sobre mí; Y al corazón de la viuda daba alegría.
14 Gwisgwn gyfiawnder fel dillad amdanaf; yr oedd fy marn fel mantell a thwrban.
14Vestíame de justicia, y ella me vestía como un manto; Y mi toca era juicio.
15 Yr oeddwn yn llygaid i'r dall, ac yn draed i'r cloff.
15Yo era ojos al ciego, Y pies al cojo.
16 Yr oeddwn yn dad i'r tlawd, a chwiliwn i achos y sawl nad adwaenwn.
16A los menesterosos era padre; Y de la causa que no entendía, me informaba con diligencia:
17 Drylliwn gilddannedd yr anghyfiawn, a pheri iddo ollwng yr ysglyfaeth o'i enau.
17Y quebraba los colmillos del inicuo, Y de sus dientes hacía soltar la presa.
18 Yna dywedais, 'Byddaf farw yn f'anterth, a'm dyddiau mor niferus �'r tywod,
18Y decía yo: En mi nido moriré, Y como arena multiplicaré días.
19 a'm gwreiddiau yn ymestyn at y dyfroedd, a'r gwlith yn aros drwy'r nos ar fy mrigau,
19Mi raíz estaba abierta junto á las aguas, Y en mis ramas permanecía el rocío.
20 a'm hanrhydedd o hyd yn iraidd, a'm bwa yn adnewyddu yn fy llaw.'
20Mi honra se renovaba en mí, Y mi arco se corroboraba en mi mano.
21 "Gwrandawai pobl arnaf, a disgwylient yn ddistaw am fy nghyngor.
21Oíanme, y esperaban; Y callaban á mi consejo.
22 Wedi imi lefaru, ni ddywedent air; diferai fy ngeiriau arnynt.
22Tras mi palabra no replicaban, Y mi razón destilaba sobre ellos.
23 Disgwylient wrthyf fel am y glaw, ac agorent eu genau fel am law y gwanwyn.
23Y esperábanme como á la lluvia, Y abrían su boca como á la lluvia tardía.
24 Pan wenwn arnynt, oni chaent hyder? A phan lewyrchai fy wyneb, ni fyddent brudd.
24Si me reía con ellos, no lo creían: Y no abatían la luz de mi rostro.
25 Dewiswn eu ffordd iddynt, ac eistedd yn ben arnynt; eisteddwn fel brenin yng nghanol ei lu, fel un yn cysuro'r galarus.
25Calificaba yo el camino de ellos, y sentábame en cabecera; Y moraba como rey en el ejército, Como el que consuela llorosos.