¹Min Sjæl er led ved mit Liv, frit Løb vil jeg give min Klage over ham, i min bitre Sjælenød vil jeg tale,

¹Mér býður við lífi mínu, ég ætla því að gefa kveinstöfum mínum lausan tauminn, ætla að tala í sálarkvöl minni.

²sige til Gud: Fordøm mig dog ikke, lad mig vide, hvorfor du tvister med mig!

²Ég segi við Guð: Sakfell mig ekki! lát mig vita, hvers vegna þú deilir við mig.

³Gavner det dig at øve Vold, at forkaste det Værk, dine Hænder danned, men smile til gudløses Råd?

³Er það ávinningur fyrir þig, að þú undirokar, að þú hafnar verki handa þinna, en lætur ljós skína yfir ráðagerð hinna óguðlegu?

⁴Har du da kødets Øjne, ser du, som Mennesker ser,

⁴Hefir þú holdleg augu, eða sér þú eins og menn sjá?

⁵er dine Dage som Menneskets Dage, er dine År som Mandens Dage,

⁵Eru dagar þínir eins og dagar mannanna, eru ár þín eins og mannsævi,

⁶siden du søger efter min Brøde, leder efter min Synd,

⁶er þú leitar að misgjörð minni og grennslast eftir synd minni,

⁷endskønt du ved, jeg ikke er skyldig; men af din Hånd er der ingen Redning!

⁷þótt þú vitir, að ég er ekki sekur, og að enginn frelsar af þinni hendi?

⁸Dine Hænder gjorde og danned mig først, så skifter du Sind og gør mig til intet!

⁸Hendur þínar hafa skapað mig og myndað mig, allan í krók og kring, og samt ætlar þú að tortíma mér?

⁹Kom i Hu, at du dannede mig som Ler, og til Støv vil du atter gøre mig!

⁹Minnstu þó þess, að þú myndaðir mig sem leir, og nú vilt þú aftur gjöra mig að dufti.

¹⁰Mon du ikke hældte mig ud som Mælk og lod mig skørne som Ost,

¹⁰Hefir þú ekki hellt mér sem mjólk og hleypt mig sem ost?

¹¹iklædte mig Hud og kød og fletted mig sammen med Ben og Sener?

¹¹Hörundi og holdi klæddir þú mig og ófst mig saman úr beinum og sinum.

¹²Du gav mig Liv og Livskraft, din Omhu vogted min Ånd

¹²Líf og náð veittir þú mér, og umsjá þín varðveitti andardrátt minn.

¹³og så gemte du dog i dit Hjerte på dette, jeg skønner, dit Øjemed var:

¹³En þetta falst þú í hjarta þínu, ég veit þú hafðir slíkt í hyggju.

¹⁴Synded jeg, vogted du på mig og tilgav ikke min Brøde.

¹⁴Ef ég syndgaði, þá ætlaðir þú að hafa gætur á mér og eigi sýkna mig af misgjörð minni.

¹⁵Fald jeg forbrød mig, da ve mig! Var jeg retfærdig, jeg skulde dog ikke løfte mit Hoved, men mættes med Skændsel, kvæges med Nød.

¹⁵Væri ég sekur, þá vei mér! Og þótt ég væri réttlátur, þá mundi ég samt ekki bera höfuð mitt hátt, mettur af smán og þjakaður af eymd.

¹⁶Knejsed jeg, jog du mig som en Løve, handlede atter ufatteligt med mig;

¹⁶Og ef ég reisti mig upp, þá mundir þú elta mig sem ljón, og ávallt að nýju sýna á mér undramátt þinn.

¹⁷nye Vidner førte du mod mig, øged din Uvilje mod mig, opbød atter en Hær imod mig!

¹⁷Þú mundir leiða fram ný vitni á móti mér og herða á gremju þinni gegn mér, senda nýjan og nýjan kvalaher á hendur mér.

¹⁸Hvi drog du mig da af Moders Liv? Jeg burde have udåndet, uset af alle;

¹⁸Hvers vegna útleiddir þú mig þá af móðurlífi? Ég hefði átt að deyja, áður en nokkurt auga leit mig!

¹⁹jeg burde have været som aldrig født, været ført til Graven fra Moders Skød.

¹⁹Ég hefði átt að verða eins og ég hefði aldrei verið til, verið borinn frá móðurkviði til grafar!

²⁰Er ej mine Livsdage få? Så slip mig, at jeg kan kvæges lidt,

²⁰Eru ekki dagar mínir fáir? Slepptu mér, svo að ég megi gleðjast lítið eitt,

²¹før jeg for evigt går bort til Mørkets og Mulmets Land,

²¹áður en ég fer burt og kem aldrei aftur, fer í land myrkurs og niðdimmu,land svartamyrkurs sem um hánótt, land niðdimmu og skipuleysis, þar sem birtan sjálf er sem svartnætti.

²²Landet med bælgmørkt Mulm, med Mørke og uden Orden, hvor Lyset selv er som Mørket."

²²land svartamyrkurs sem um hánótt, land niðdimmu og skipuleysis, þar sem birtan sjálf er sem svartnætti.