¹Så tog Job til Orde og svarede:

¹Þá svaraði Job og sagði:

²"Jeg ved forvist, at således er det, hvad Ret har en dødelig over for Gud?

²Vissulega, ég veit að það er svo, og hvernig ætti maðurinn að hafa rétt fyrir sér gagnvart Guði?

³Vilde Gud gå i Rette med ham, kan han ikke svare på et af tusind!

³Þóknist honum að deila við hann, getur hann ekki svarað einni spurningu af þúsund.

⁴Viis af Hjerte og vældig i Kraft hvo trodsede ham og slap vel derfra?

⁴Hann er vitur í hjarta og máttkur að afli _ hver þrjóskaðist gegn honum og sakaði eigi? _

⁵Han flytter Bjerge så let som intet, vælter dem om i sin Vrede,

⁵Hann sem flytur fjöll, svo að þau vita ekki af, hann sem kollvarpar þeim í reiði sinni,

⁶ryster Jorden ud af dens Fuger, så dens Grundstøtter bæver;

⁶hann sem hrærir jörðina úr stað, svo að stoðir hennar leika á reiðiskjálfi,

⁷han taler til solen, så skinner den ikke, for Stjernerne sætter han Segl,

⁷hann sem býður sólinni, og hún rennur ekki upp, og setur innsigli fyrir stjörnurnar,

⁸han udspænder Himlen ene, skrider hen over Havets Kamme,

⁸hann sem þenur út himininn aleinn, og gengur á háöldum sjávarins,

⁹han skabte Bjørnen, Orion, Syvstjernen og Sydens Kamre,

⁹hann sem skóp Vagnstirnið og Óríon, Sjöstjörnuna og forðabúr sunnanvindsins,

¹⁰han øver ufattelig Vælde og Undere uden Tal!

¹⁰hann sem gjörir mikla hluti og órannsakanlega og dásemdarverk, er eigi verða talin,

¹¹Går han forbi mig, ser jeg ham ikke, farer han hen, jeg mærker ham ikke;

¹¹sjá, hann gengur fram hjá mér, en ég sé hann ekki, hann strýkst fram hjá, en ég verð hans ekki var.

¹²røver han, hvem mon der hindrer ham i det? Hvo siger til ham: "Hvad gør du?"

¹²Þegar hann þrífur til, hver vill þá aftra honum, hver vill segja við hann: ,,Hvað gjörir þú?``

¹³Gud lægger ikke Bånd på sin Vrede, Rahabs Hjælpere bøjed sig under ham;

¹³Guð heldur ekki aftur reiði sinni, bandamenn hafdrekans beygðu sig undir hann.

¹⁴hvor kan jeg da give ham Svar og rettelig føje min Tale for ham!

¹⁴Hversu miklu síður mundi ég þá geta svarað honum, geta valið orð mín gagnvart honum,

¹⁵Har jeg end Ret, jeg kan dog ej svare, må bede min Dommer om Nåde!

¹⁵ég sem ekki mætti svara, þótt ég hefði rétt fyrir mér, heldur verð að beiðast miskunnar af dómara mínum.

¹⁶Nævned jeg ham, han svared mig ikke, han hørte, tror jeg, ikke min Røst,

¹⁶Þótt ég kallaði og hann svaraði mér, þá mundi ég ekki trúa, að hann hlustaði á mig.

¹⁷han, som river mig bort i Stormen, giver mig - Sår på Sår uden Grund,

¹⁷Miklu fremur mundi hann hvæsa á mig í stormviðri og margfalda sár mín án saka,

¹⁸ikke lader mig drage Ånde, men lader mig mættes med beskeing.

¹⁸aldrei leyfa mér að draga andann, heldur metta mig beiskri kvöl.

¹⁹Gælder det Kæmpekraft, melder han sig! Gælder det Ret, hvo stævner ham da!

¹⁹Sé um kraft að ræða, er mátturinn hans, sé um rétt að ræða, hver vill þá stefna honum?

²⁰Har jeg end Ret, må min Mund dog fælde mig, er jeg end skyldfri, han gør mig dog vrang!

²⁰Þótt ég hefði rétt fyrir mér, þá mundi munnur minn sakfella mig, þótt ég væri saklaus, mundi hann koma á mig sektinni.

²¹Skyldfri er jeg, ser bort fra min Sjæl og agter mit Liv for intet!

²¹Saklaus er ég, ég hirði ekkert um líf mitt, ég virði að vettugi tilveru mína!

²²Lige meget; jeg påstår derfor: Skyldfri og skyldig gør han til intet!

²²Mér stendur á sama um það. Fyrir því segi ég: hann tortímir jafnt saklausum sem óguðlegum.

²³Når Svøben kommer med Død i et Nu, så spotter han skyldfries Hjertekval;

²³Þegar svipan deyðir snögglega, þá gjörir hann gys að örvænting hinna saklausu.

²⁴Jorden gav han i gudløses Hånd, hylder dens Dommeres Øjne til, hvem ellers, om ikke han?

²⁴Jörðin er gefin í vald hinna óguðlegu, hann byrgir fyrir andlitið á dómendum hennar. Sé það ekki hann _ hver þá?

²⁵Raskere end Løberen fløj mine Dage, de svandt og så ikke Lykke,

²⁵Dagar mínir voru skjótari en hraðboði, liðu svo hjá, að þeir litu enga hamingju.

²⁶gled hen som Både af Si, som en Ørn, der slår ned på Bytte.

²⁶Þeir brunuðu áfram eins og reyrbátar, eins og örn, sem steypir sér niður á æti.

²⁷Dersom jeg siger: "Mit Suk vil jeg glemme, glatte mit Ansigt og være glad,"

²⁷Ef ég segi: Ég ætla að gleyma volæði mínu, ég ætla að breyta andlitssvip mínum og vera kátur, _

²⁸må jeg dog grue for al min Smerte, jeg ved, du kender mig ikke fri.

²⁸þá hryllir mig við öllum þjáningum mínum, því ég veit þú sýknar mig ekki.

²⁹Jeg skal nu engang være skyldig, hvorfor da slide til ingen Nytte?

²⁹Ég á nú að vera sekur, hví skyldi ég þá vera að mæðast til ónýtis?

³⁰Toed jeg mig i Sne og tvætted i Lud mine Hænder,

³⁰Þótt ég þvægi mér úr snjó og hreinsaði hendur mínar í lút,

³¹du dypped mig dog i Pølen, så Klæderne væmmedes ved mig.

³¹þá mundir þú dýfa mér ofan í forarvilpu, svo að klæðum mínum byði við mér.

³²Thi du er ikke en Mand som jeg, så jeg kunde svare, så vi kunde gå for Retten sammen;

³²Guð er ekki maður eins og ég, að ég geti svarað honum, að við getum gengið saman fyrir réttinn.

³³vi savner en Voldgiftsmand til at lægge sin Hånd på os begge!

³³Enginn er sá, er úr skeri okkar í milli, er lagt geti hönd sína á okkur báða.

³⁴Fried han mig for sin Stok, og skræmmed hans Rædsler mig ikke,

³⁴Hann taki vönd sinn frá mér og láti ekki skelfing sína hræða mig,þá vil ég tala og eigi óttast hann, því að svo er mér eigi farið hið innra.

³⁵da talte jeg uden at frygte ham, thi min Dom om mig selv er en anden!

³⁵þá vil ég tala og eigi óttast hann, því að svo er mér eigi farið hið innra.