¹Så tog Na'amatiten Zofar til Orde og sagde:

¹Þá svaraði Sófar frá Naama og sagði:

²"Skal en Ordgyder ej have Svar, skal en Mundheld vel have Ret?

²Á ekki að svara orðagjálfrinu, og á málskrafsmaðurinn að hafa rétt fyrir sér?

³Skal Mænd vel tie til din Skvalder, skal du spotte og ikke få Skam?

³Ættu stóryrði þín að koma mönnum til að þegja, og ættir þú að spotta og enginn sneypa þig,

⁴Du siger: "Min Færd er lydeløs, og jeg er ren i hans Øjne!"

⁴þar sem þú segir: ,,Kenning mín er rétt, og ég er hreinn í augum Guðs``?

⁵Men vilde dog Gud kun tale, oplade sine Læber imod dig,

⁵En _ ó að Guð vildi tala og ljúka upp vörum sínum í móti þér

⁶kundgøre dig Visdommens Løndom, thi underfuld er den i Væsen; da vilde du vide, at Gud har glemt dig en Del af din Skyld!

⁶og kunngjöra þér leyndardóma spekinnar, að í þeim felast margföld hyggindi, þá mundir þú kannast við, að Guð hegnir ekki til fulls misgjörð þinni.

⁷Har du loddet Bunden i Gud og nået den Almægtiges Grænse?

⁷Getur þú náð til botns í Guði eða komist til ystu takmarka hins Almáttka?

⁸Højere er den end Himlen hvad kan du? Dybere end Dødsriget - hvad ved du?

⁸Himinhá er speki hans _ hvað fær þú gjört? dýpri en undirheimar _ hvað fær þú vitað?

⁹Den overgår Jorden i Vidde, er mere vidtstrakt end Havet.

⁹Hún er lengri en jörðin að víðáttu og breiðari en hafið.

¹⁰Farer han frem og fængsler, stævner til Doms, hvem hindrer ham?

¹⁰Ef hann ryðst fram og hneppir í varðhald og stefnir dómþing _ hver aftrar honum?

¹¹Han kender jo Løgnens Mænd, Uret ser han og agter derpå,

¹¹Því að hann þekkir varmennin og sér ranglætið, þótt hann sé ekki að veita því athygli.

¹²så tomhjernet Mand får Vid, og Vildæsel fødes til Menneske.

¹²Verður óvitur maður hygginn? og fæðist skógarösnu-folald sem maður?

¹³Hvis du får Skik på dit Hjerte og breder dine Hænder imod ham,

¹³Ef þú undirbýr hjarta þitt og breiðir út lófa þína til hans,

¹⁴hvis Uret er fjern fra din Hånd, og Brøde ej bor i dit Telt,

¹⁴_ ef misgjörð er í hendi þinni, þá fjarlæg hana, og lát eigi órétt búa í tjöldum þínum _

¹⁵ja, da kan du lydefri løfte dit Åsyn og uden at frygte stå fast,

¹⁵já, þá munt þú flekklaus hefja höfuð þitt, munt standa fastur og eigi þurfa að óttast.

¹⁶ja, da skal du glemme din Kvide, mindes den kun som Vand, der flød bort;

¹⁶Já, þá munt þú gleyma mæðu þinni, þú munt minnast hennar sem vatns, er runnið er fram hjá.

¹⁷dit Liv skal overstråle Middagssolen, Mørket vorde som lyse Morgen.

¹⁷Og lífið mun renna upp bjartara en hádegið, þótt dimmi, þá mun það verða sem morgunn.

¹⁸Tryg skal du være, fordi du har Håb; du ser dig om og går trygt til Hvile,

¹⁸Og þú munt vera öruggur, því að enn er von, og skyggnist þú um, getur þú lagst óhultur til hvíldar.

¹⁹du ligger uden at skræmmes op. Til din Yndest vil mange bejle.

¹⁹Og þú hvílist, og enginn hræðir þig, og margir munu reyna að koma sér í mjúkinn hjá þér.En augu hinna óguðlegu daprast, fyrir þá er fokið í öll skjól, og þeirra eina von er að gefa upp andann.

²⁰Men de gudløses Øjne vansmægter; ude er det med deres Tilflugt, deres Håb er blot at udånde Sjælen!

²⁰En augu hinna óguðlegu daprast, fyrir þá er fokið í öll skjól, og þeirra eina von er að gefa upp andann.