1Mennesket, født af en Kvinde, hans Liv er stakket, han mættes af Uro;
1Maðurinn, af konu fæddur, lifir stutta stund og mettast órósemi.
2han spirer som Blomsten og visner, flyr som Skyggen, står ikke fast.
2Hann rennur upp og fölnar eins og blóm, flýr burt eins og skuggi og hefir ekkert viðnám.
3Og på ham vil du rette dit Øje, ham vil du stævne for Retten!
3Og yfir slíkum heldur þú opnum augum þínum og dregur mig fyrir dóm hjá þér!
4Ja, kunde der komme en ren af en uren! Nej, end ikke een!
4Hvernig ætti hreinn að koma af óhreinum? Ekki einn!
5Når hans Dages Tal er fastsat, hans Måneder talt hos dig, og du har sat ham en uoverskridelig Grænse,
5Ef dagar hans eru ákvarðaðir, tala mánaða hans tiltekin hjá þér, hafir þú ákveðið takmark hans, er hann fær eigi yfir komist,
6tag så dit Øje fra ham, lad ham i Fred, at han kan nyde sin Dag som en Daglejer!
6þá lít þú af honum, til þess að hann fái hvíld, svo að hann megi fagna yfir degi sínum eins og daglaunamaður.
7Thi for et Træ er der Håb: Fældes det, skyder det atter, det fattes ej nye Skud;
7Því að tréð hefir von, sé það höggvið, þá skýtur það nýjum frjóöngum, og teinungurinn kemur áreiðanlega upp.
8ældes end Roden i Jorden, dør end Stubben i Mulde:
8Jafnvel þótt rót þess eldist í jörðinni, og stofn þess deyi í moldinni,
9lugter det Vand, får det nye Skud, skyder Grene som nyplantet Træ;
9þá brumar það við ilminn af vatninu, og á það koma greinar eins og unga hríslu.
10men dør en Mand, er det ude med ham, udånder Mennesket, hvor er han da?
10En deyi maðurinn, þá liggur hann flatur, og gefi manneskjan upp andann _ hvar er hún þá?
11Som Vand løber ud af Søen og Floden svinder og tørres,
11Eins og vatnið hverfur úr stöðuvatninu og fljótið grynnist og þornar upp,
12så lægger Manden sig, rejser sig ikke, vågner ikke, før Himlen forgår, aldrig vækkes han af sin Søvn.
12þannig leggst maðurinn til hvíldar og rís eigi aftur á fætur. Hann rumskar ekki, meðan himnarnir standa og vaknar ekki af svefninum.
13Tag dog og gem mig i Dødens Rige, skjul mig, indtil din Vrede er ovre, sæt mig en Frist og kom mig i Hu!
13Ó að þú vildir geyma mig í dánarheimum, fela mig, uns reiði þinni linnir, setja mér tímatakmark og síðan minnast mín!
14Om Manden dog døde for atter at leve! Da vented jeg rolig al Stridens Tid, indtil min Afløsning kom;
14Þegar maðurinn deyr, lifnar hann þá aftur? þá skyldi ég þreyja alla daga herþjónustu minnar, þar til er lausnartíð mín kæmi.
15du skulde kalde - og jeg skulde svare længes imod dine Hænders Værk!
15Þú mundir kalla, og ég _ ég mundi svara þér, þú mundir þrá verk handa þinna.
16Derimod tæller du nu mine Skridt, du tilgiver ikke min Synd,
16Því að þá mundir þú telja spor mín, eigi vaka yfir synd minni.
17forseglet ligger min Brøde i Posen, og over min Skyld har du lukket til.
17Afbrot mín lægju innsigluð í böggli, og á misgjörð mína drægir þú hvítan lit.
18Nej, ligesom Bjerget skrider og falder, som Klippen rokkes fra Grunden,
18En eins og fjallið molnar sundur, er það hrynur, og kletturinn færist úr stað sínum,
19som Vandet udhuler Sten og Plaskregn bortskyller Jord, så har du udslukt Menneskets Håb.
19eins og vatnið holar steinana og vatnsflóðin skola burt jarðarleirnum, svo hefir þú gjört von mannsins að engu.
20For evigt slår du ham ned, han går bort, skamskænder hans Ansigt og lader ham fare.
20Þú ber hann ofurliði að eilífu, og hann fer burt, þú afmyndar ásjónu hans og rekur hann á brott.
21Hans Sønner hædres, han ved det ikke, de synker i Ringhed, han mærker det ikke;
21Komist börn hans til virðingar, þá veit hann það ekki, séu þau lítilsvirt, verður hann þess ekki var.Aðeins kennir líkami hans eigin sársauka, og sál hans hryggist yfir sjálfum honum.
22ikkun hans eget Kød volder Smerte, ikkun hans egen Sjæl volder Sorg.
22Aðeins kennir líkami hans eigin sársauka, og sál hans hryggist yfir sjálfum honum.